Bekentenissen van een blogmoeder
Ik ben zo’n moeder die….

Ik ben zo’n moeder die…..

Deze tag voor moeders kreeg ik van Maaike Schrijft op en is bedacht door Mar-Joja. Natuurlijk ben ik lekker eigenwijs en geef ik er een andere, eigen invulling aan, maar misschien is dat juist wel leuk. Het is de bedoeling dat ik tien bekentenissen doe als moeder. Dingen die anderen misschien niet zouden doen, die misschien niet helemaal volledig geaccepteerd zijn. Ik ben niet van de bekentenissen. Ik voed Dunya op zoals ik denk en vind dat goed is. Daarbij ga ik soms de mist in, maar dat mag ook. Dat geldt ook voor al die ouders die het wel doen zoals het ‘hoort’. Ik schrijf in deze blog tien dingen over wat voor moeder ik ben.

alleenstaande moeder is

Sinds Dunya bijna drie was heb ik haar alleen opgevoed. Nu ruim zeven jaar geleden. In het begin verdeelden we nog weleens taken, maar nadat ik mijn baan kwijtraakte, hoefde haar vader Dunya niet meer te brengen of op te halen. Het contact werd minder en is later hersteld in één middag per week. Later bleek dat hij een nieuw gezin heeft en nu proberen we onder veel druk Dunya stapje voor stapje te laten integreren in zijn gezin. Dat gaat moeizaam, maar we naderen de ontknoping. Het is best weleens worstelen in mijn eentje met opvoedvragen, maar toch vind ik dat het heel goed gaat met Dunya.

niet zo principieel is

Ik doe de dingen zoals ik denk dat ik ze moet doen. Daarvoor gebruik ik geen opvoedmethode. Overal zit wel wat in, maar over het algemeen word ik heel opstandig van regeltjes en dingen die mij opgelegd worden. De cursus Positief Opvoeden was voor mij dan ook geen succes. Ik zat niet lekker in mijn vel, maar ik merkte ook dat hun regeltjes bij ons niet werkten. Nu we weten dat ze ADD heeft snap ik het beter. Dat maakt het niet makkelijker voor mij als moeder, maar geeft wel meer duidelijkheid over waarom dingen niet werken bij Dunya.

heel gevoelig is

Dunya zei laatst tegen de juf dat ze een gevoelig kind is. Ze voegde daaraan toe dat ze daar niks aan kan doen, omdat ze dat nou eenmaal van haar moeder heeft. AU, die was raak. Recht in de roos. Gevoeligheid mag dan een kwaliteit zijn, het zit me soms behoorlijk in de weg. Als ik me niet serieus genomen voel gaat bij mij alles mis. Ik kan het een poosje wegslikken, maar daarna explodeert het. Op school is het weleens gezegd dat ze nog nooit zo’n gevoelige moeder had meegemaakt. Ik voelde me schuldig, maar nu denk ik: “Dat kun je dan mooi op je CV zetten!” Als het over Dunya gaat, raakt me dat als moeder natuurlijk. Ik wil het beste voor mijn kind en als een ander dat niet ziet of begrijpt gaat er echt wel iets stuk.

niet kan opruimen….

Mijn huis is een chaos. We hebben teveel spullen en ondanks dat ik een heleboel dingen heb weggegeven of zelfs weggegooid blijft het een strijd met de ruimte. Ik voel me daarom weleens een slechte moeder. Gelukkig hebben we nu hulp van een thuiszorgorganisatie. We zijn elke week aan het opruimen en proberen langzaam maar zeker ruimte te creëren. Ik heb goede hoop dat dit uiteindelijk gaat lukken. Er moet veel veranderen in huis, want het is klein en Dunya wordt groot. De commode gaat eruit en een hoogslaper moet erin. Maar hoe we dat indelen in deze slaapkamer is nog even de vraag.

geloof en/of kerk heel belangrijk vindt…

Dunya en ik gaan naar een Oecumenische kerk. We komen hier nu ruim twee jaar bijna elke week. Daarvoor gingen we naar een andere kerk, wat best een grote stap was. Maar we zijn blij dat het zo goed heeft uitgepakt. Ik zing in het koor en Dunya speelt met de kinderen van de kerk. Ik vind het belangrijk om Dunya dit mee te geven. Niet omdat ze moet geloven, maar omdat de kerk en de Bijbel een grote rol in de geschiedenis, de taal en de maatschappij van Nederland. Veel uitdrukkingen komen uit de Bijbel. Dunya vindt de Bijbel saai. “We zijn klaar met de Bijbelverhalen” zegt ze. Ze gaat naar een Oecumenische school. Ik mis daar wel een dagopening met een mooi verhaal of gedicht dat kinderen aan het denken kan zetten.

op zoek is naar betaald werk

Ik wil graag aan het werk. De afgelopen jaren heb ik verschillende banen als onderwijsassistent gehad. Helaas is het altijd tijdelijk. Subsidies worden elk jaar opnieuw bekeken en anders ingezet. Of het is invalwerk. Ik wil graag een baan als onderwijsassistent, omdat ik merk dat daar mijn hart ligt. Bij Dunya op school werk ik als vrijwilliger. Ik neem leestoetsen af of geef extra begeleiding aan kinderen die dat nodig hebben. Leerkrachten hebben die ondersteuning hard nodig en ik wil het heel graag geven. Alleen jammer dat er zo weinig geld voor is, want daardoor blijft de ellende met uitkering voortbestaan. En komen veel scholen hulp tekort.

heel grappig is

Dit is de mening van Dunya. Ze zegt dat ik een grappige moeder ben, die haar vrolijk maakt. Toen ze laatst verdrietig thuiskwam zei ze dat ze er even niet over wilde praten. Ze wilde het gewoon gezellig hebben met mij, want daar wordt ze blij van. “Jij maakt mij altijd aan het lachen!” Andersom is het net zo. Dunya maakt mij ook aan het lachen en van haar word ik vrolijk. Onze band is goed en onze liefde voor elkaar onvoorwaardelijk. Ze zegt dat ze altijd bij mij blijft wonen. Dat lijkt me nu nog supergezellig. Maar het is ook goed als ze over een hele poos haar vleugels uitslaat en de wijde wereld intrekt.

best een tweede gewild had….

Ik had het wel leuk gevonden. Zeker nu Dunya een klein zusje heeft gekregen en ik het in mijn armen heb gehouden, voel ik het wel. Dat heb ik trouwens altijd als ik een baby in mijn armen heb. Natuurlijk gaat het kriebelen en het was een optie geweest, wanneer ik het niet alleen had hoeven doen. Gelukkig worden er genoeg baby’s geboren in ons netwerk, waardoor ik me kan uitleven met kleertjes en badcapes. Ik ben overigens gewoon heel blij dat ik moeder ben van een fantastische dochter. Het is dus geen pijn, maar ergens diep van binnen had ik het wel heel leuk gevonden als er nog eentje was geboren.

vaak slapeloze nachten heeft

Ik krijg Dunya niet op tijd in bed en niet op tijd op school of in de kerk. Ik ben in gevecht met de sociale dienst over een gruwelijke terugvordering op mijn uitkering. Dunya eet nauwelijks en drinkt niet onder schooltijd. Na schooltijd is het dus zaak om er zoveel mogelijk vocht in te krijgen. Water, thee, chocomel, limonade. Niet drinken en dus uitdrogen is erger dan zoet drinken. Nee, makkelijk is het allemaal niet. Zeker niet als anderen overal een mening over hebben. Maar ik doe mijn best. Alleen als ik ’s nachts in bed lig en wakker schrik van een geluid, van Dunya die het koud heeft omdat haar dekbed is gevallen of gewoon omdat ik ineens wakker ben, dan kom ik niet meer in slaap. Vermoeiend is dat wel. Maar er is ook zoveel om over na te denken!

één keer per week een avond vrij neemt

Elke donderdagvond repeteer ik met het Dominicuskoor. Ik krijg veel energie van zingen en geniet er enorm van. Ondanks dat het heel intensief wordt de komende tijd, begin ik me al voorzichtig te verheugen op de Kerstnachtdienst. Met kaarsen, mooie liederen en een prachtig versierde kerk. Dunya blijft op donderdagavond altijd thuis en er komt dan een lieve oppas. We hebben er drie en daar zijn we erg blij mee.

Einde verhaal

Tot zover mijn verhaal. De meeste dingen zijn niet nieuw denk ik. Wil je deze tag ook invullen? Tag dan Marjoya als bedenker en mij als degene die jou op het idee heeft gebracht om mee te doen. Laat de link in de reacties achter. Ik ben heel benieuwd: Wat voor moeder ben jij?

 

 

 

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/09/IMG_20170823_133350-1024x768.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/09/IMG_20170823_133350-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger HenrikePersoonlijkVaste Gastblogstersadd,CV,Dominicuskoor,geloof,gevoelig,gezin,grappig,kerk,moeder,oecumenisch,onderwijsassistent,opruimen,school,uitkering,werk,zusjeIk ben zo’n moeder die….. Deze tag voor moeders kreeg ik van Maaike Schrijft op en is bedacht door Mar-Joja. Natuurlijk ben ik lekker eigenwijs en geef ik er een andere, eigen invulling aan, maar misschien is dat juist wel leuk. Het is de bedoeling dat ik tien bekentenissen doe...Blogs die net even anders zijn