Ponyrijden is het hoogtepunt van het weekend in Lage Vuursche.
Rikki de pony was het hoogtepunt van het Dominicus familieweekend!
Dominicus

Bepakt en bezakt komen we aan bij het adres van een ander gezin uit de Dominicus waar vandaan we straks vertrekken. We zijn weer later dan de bedoeling was, maar ik probeer dat soort dingen een beetje los te laten. Elk jaar gaan we met gezinnen van de kerk een weekend op stap. Dit is ons derde Dominicus-familieweekend en dit jaar gaan we, net als het eerste jaar, naar Lage Vuursche. Dunya verheugt zich op de pony die het weekend ook komt. Het valt nog niet mee om met de auto Amsterdam uit te komen, maar dan zijn we toch eindelijk op de goeie weg en komen we steeds meer in stemming. De meiden achterin spelen met de knuffels. Heerlijk is dat. Hoe groot ze ook wordt, Dunya blijft van knuffels houden. Kinderachtig? Welnee, bij mij gaat dat ook nooit over.

Geen stapelbed

Na aankomst is er even een dipje. Dunya had erop gerekend dat ze in een stapelbed zou slapen, maar de tweepersoonskamers hebben geen stapelbed. Teleurgesteld vanwege de stapelbedden, maar ook omdat ze niet met haar vriendinnen van de Dominicus op een kamer kan slapen, zit ze bij mij op het bed. Ze vindt omschakelen moeilijk en heeft daar even tijd voor nodig. Ik weet dat ze straks bijtrekt, maar dat ze even verdrietig is. En dat mag natuurlijk. Ze had het zich anders voorgesteld maar we zijn met een grote groep en alle kamers zijn bezet.

Rikki de pony

Plotseling is het over en is ze verdwenen. Ze gaat met vriendinnen op onderzoek uit en wat ze allemaal doen weet ik niet, maar ze hebben plezier en daar gaat het om. Rikki de pony is er ook. Hij is al heel wat jaren mee geweest, maar de afgelopen twee jaar niet want wij hebben hem nog niet meegemaakt. De kinderen kunnen rondjes maken op de pony. Ze vinden het reuze gezellig en Dunya is niet bij hem weg te slaan. In de loop van het weekend mag ze zelfs even draven, los. Dat is natuurlijk geweldig.

Zeephelling

Eind van de middag is er een zeephelling. Ik kan met moeite Dunya losweken van de pony en als ze eenmaal naar de zeephelling gaat is ze de laatste, met Meinke, haar vriendin. Ze zijn dit weekend onafscheidelijk en het is mooi om te zien hoe ze elkaar gevonden hebben. We worden geroepen vanaf het terras. Ik spoor ze aan om naar beneden te komen, maar Dunya heeft ook hier moeite met omschakelen. Er komt iemand aanrennen. “Kom, vlug, we moeten zo eten en je moet eerst douchen!” zeg ik. Het helpt niet, want het grootste deel gaat langs haar heen als ze bezig is. Ik weet hoe dat komt, maar anderen worden boos omdat ze het programma in de war schopt. Dan haal ik mijn schouders op. Ik doe het liever op mijn eigen manier, maar dat werkt ook niet altijd.

Levend Stratego

We zijn met een grotere groep dan vorig jaar. Na de laatste dienst van het seizoen in de Dominicus hebben we een voorbereidingsmiddag gehad bij ’t Twiske, vlak voor de zomervakantie, om te praten over wat we willen en wie wat gaat doen. De kinderen konden daar heerlijk spelen en zelfs nog even zwemmen, ondanks dat het best fris was. Zelf ben ik ingedeeld bij het voorlezen en marshmallows roosteren. Ik lees dit jaar wel het verhaal van het ondeugende biggetje voor. We zitten daar met de jongste kinderen in het donker, terwijl de oudsten alvast instructies krijgen over Levend Stratego. Dunya hoort uiteraard bij de groten. Dat vind ik ook heerlijk. Voorlezen met een zaklamp geeft een bijzondere sfeer

Marshmallows roosteren

De kinderen luisteren aandachtig naar mijn verhaal, maar na een paar minuten hebben ze vooral oog voor de marshmallows die ze boven de vuurkorf houden. Ik ben ondertussen bezig met kijken of ze goed geroosterd zijn en ik moet opletten dat ze de marshmallows niet in het vuur houden maar er boven of vlakbij. Het verhaal komt niet echt uit de verf daardoor. Beter voorlezen en daarna roosteren, want tegelijkertijd werkt niet. Maar de vaders die erbij zijn vinden het een mooi verhaal en ik ben blij dat er toch mensen van genoten hebben. Hoe dan ook was het een gezellig moment.

Contact leggen

Het weer is wisselend. Soms regen, maar ook vaak droog en soms een zonnetje. Koud is het ook niet echt, al is het fijn dat Dunya haar teddyvest bij zich heeft en haar poncho. Vooral ’s avonds koelt het wel af en is het fijn om iets warms aan te hebben. Dunya gaat laat naar bed, het is tenslotte weekend. Als ik me aansluit in de kring op het terras ontdek ik dat er nog een groep binnen zit. Ik weet niet goed wat ik moet doen. Ik merk dat het minder makkelijk is dan vorig jaar. Toen raakte ik met andere ouders in gesprek en nu gaat dat wat moeizaam. Ik ben weleens jaloers op Dunya die makkelijk contact legt met iedereen. Maar ik ben ook heel blij dat ze dat heeft, want het maakt het leven toch iets makkelijker.

Bezinning

De volgende ochtend doen we iets met klei en bezinning en daarna doen we een spel met ballonnen in het bos. Ik ben Dunya kwijt. Ze is met Meinke op stap en ik kan haar nergens vinden. Na het spel komen ze ineens samen aanlopen. We hebben dan net ‘Kom Schepper Geest’ gezongen. Haar lievelingslied uit de Dominicus. We hebben het vorige week nog gezongen bij de twaalf jarigendienst in de kerk. Maar Dunya komt met zon in haar haren teruggelopen en heeft het prima naar haar zin gehad. Loslaten. Het gaat erom dat ze het leuk heeft, dat ze contact maakt en dat zit wel goed. Dat past ook bij de sfeer in de Dominicus. Doen wat voor jou goed voelt.

Geen sorry

Daarna is het weer tijd om op te ruimen. Ik ga de grote zaal vegen en loop later even de gang op. Daar kom ik Dunya tegen. Huilend. “Rikki is op mijn tenen gaan staan!” snikt ze. Ik zet haar op een kruk in de gang en kijk naar haar voet. Haar tenen zijn erg rood. “Het was wel per ongeluk toch?” vraag ik. Dunya knikt en kijkt bloedserieus als ze vervolgt:  “Maar hij heeft geen sorry gezegd!”. De mevrouw van het beheer vraagt wat er is gebeurd. Ik leg uit dat de pony op haar tenen is gaan staan en dat die een beetje zwaar is. Ze kijkt geschrokken. “Veel te zwaar!” zegt ze en gaat op zoek naar arnicazalf. Tot haar spijt is het er niet, maar Dunya is een bikkel en trekt haar schoenen weer aan om opnieuw naar Rikki te gaan.

Afscheid van de pony

Tijdens de lunch buiten in het zonnetje, vertrekt de pony. “Ga Rikki gedag zeggen” zeg ik tegen Dunya. Het duurt lang voordat ze terug is en ik loop de groep tegemoet. Dunya is in tranen. Ach….dat had ik toch kunnen weten. Opnieuw huilend valt ze in mijn armen en een ander meisje vraagt of het gaat. “Wij vinden afscheid nemen altijd een beetje moeilijk” leg ik uit. Ze knikt. Dat begrijpt ze wel. Gelukkig droogt Dunya haar tranen en is ze snel over het verdriet heen. Knap vind ik dat. Rikki komt volgend jaar niet weer naar het familieweekend. Hij kan niet blijven op de plek waar hij nu staat en verhuist naar Brabant. “Ik ga vragen of hij bij onze school mag staan” bedenkt Dunya. “Dan kunnen we in de pauzes altijd op hem rijden!” In het nieuwe park dat wordt aangelegd rondom de school zal plaats genoeg zijn.

WhatsApp groep

Dunya is achteraf helemaal tevreden over het weekend. Dat is mooi, want daar gaat het om. Ondanks het stapelbed en ondanks het afscheid van Rikki. Zij vindt alles leuk, maar ook wat kort. Volgend jaar komen we natuurlijk weer. En tot die tijd is er de WhatsApp groep en zien de meiden elkaar op zondag in de Dominicus. Want daar gaat alles ook gewoon door. Binnenkort studeren ze samen een lied in, dan volgt Allerzielen en

daarna gaan we langzaam richting advent. “We gaan shoppen in Almere, net als vorig jaar” beloof ik. Ze moet er weer tiptop uitzien met kerst, maar dat komt wel goed.

Bewaren

Bewaren

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/10/pony-dominicusweekend-1024x930.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/10/pony-dominicusweekend-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger HenrikePersoonlijkVaste Gastblogsterscontact,dominicus,gezellig,kerk,lage vuursche,ontmoeting,ontspannend,opruimen,pony,stapelbed,voorlezen,vriendinnenDominicus Bepakt en bezakt komen we aan bij het adres van een ander gezin uit de Dominicus waar vandaan we straks vertrekken. We zijn weer later dan de bedoeling was, maar ik probeer dat soort dingen een beetje los te laten. Elk jaar gaan we met gezinnen van de kerk...Blogs die net even anders zijn