Ik ben intussen alweer 28jaar
en hoewel ik wel een keer een gastblog heb geschreven over het pesten,
heb ik nooit helemaal mijn verhaal gedaan.
Te moeilijk en toch ook wel heel confronterend.
Toch heb ik er na lang nadenken toch voor gekozen,
om het hele verhaal neer te schrijven.
De namen in het verhaal zijn aangepast,
Het zal wel een drieluik worden
Het eerste deel gaat over mijn basisschooltijd
Het tweede deel gaat over mijn middelbareschooltijd
Vervolgens zal het laatste deel gaan over hoe ik er op dit moment mee om ga
In het eerste en tweede drieluik zal ik benoemen hoe het met kinderfeestjes en het pesten ging.
Ik zal dit in een apart kopje benoemen!

Nou dan beginnen we maar eens met deel 1

Mijn verhaal begint op de eerste dag van de basisschool,
we zaten allemaal in aparte groepjes van ongeveer 5kinderen.
De juffrouw liep weg om koffie te halen, de aula zat tegenover het kleuterlokaal.
Zo gauw ze de deur achter dicht gedaan had, werd mijn stoeltje met een enorme duw
(best bizar als je bedenkt dat het allemaal 4/5jarigen waren) weggeduwd van het groepje waar ik inzit.
enigszins verbaast bleef ik zitten waar ik zat.

Juffrouw Elise had hakken aan en je hoorde haar dus terug komen.
Voor ik het goed en wel door had, zat ik alweer terug aan mijn tafeltje.
Ik besloot mijn mond te houden, ik was allang blij dat ik er weer bij hoorde.
Zo kabbelde groep 1 en 2 een beetje door.
Het subtiele buitensluiten was begonnen, maar het was zo subtiel.
Dat als het bij een ander kind was gebeurt, ik het zelf waarschijnlijk ook niet opgemerkt had.

Toen bleek al hoe vreselijk gehaaid kinderen op die jonge leeftijd waren.
Ik was er vreselijk gevoelig om lief en aardig gevonden te worden.
Die onzekerheid zal gelijk gevoeld zijn, en daar werd misbruik van gemaakt.
Ik mocht dan bijvoorbeeld wel mee doen met voetje van de vloer
maar als ik dan de tikker was, bleven ze allemaal op de stenen zitten,
Tot dat de juffrouw kwam kijken dan werd er ineens actief gespeelt.

Toch had ik toen niet kunnen vermoeden, dat dit pas het begin was van het einde.

Ik werd ouder en logischerwijs ook de pesters om mij heen.
Het pesten werd gemener en werd ook steeds openlijker gedaan.
In het volgende gedeelte zal ik vertellen hoe kinderfeestjes voor mij verliepen.

kinderfeestjes en pesten.. Hoe ging dit?

In eerste instantie werd ik voornamelijk door Sem uitgenodigd,
Sem was het zoontje van een vriendin van mijn vader,
Omdat hij bij mij in de klas zat, en onze ouders dus bevriend waren,
ontkwam hij er dus niet aan, om mij uit te nodigen.
Deed hij dat niet, had dit hem zowiezo een hoop gezeur gegeven
(en had zijn moeder mij alsnog uitgenodigd)

Op mijn feestje kwamen nooit zoveel kinderen, meer als eens zag ik ze de uitnodiging
op het schoolplein gewoon in de vuilcontainer mikken.
Maar ja, wat kon ik er aan doen?

Ik kan me nog een moment herinneren, dat ik uitgenodigd was op een kinderfeestje.
(het laatste kinderfeestje op die basisschool)
Ik was een jaar of 10 en de hele klas was uitgenodigd.
Dus ik ben er naar toe gegaan, met een cadeautje.
Een kettingkje met de eerste letter van haar naam.
Nog voor het einde van de avond was de ketting kapot.
En al de andere cadeautjes niet
Ook de rest van het kinderfeestje was op zijn zachtst te zeggen geen succes te noemen,

Uiteindelijk ben ik een weerbaarheidsremedius gaan doen tegen het pesten.
Het probleem bleek hem niet te zitten in mij, maar in de pesters.
Na een paar maanden ben ik uiteindelijk van school af gehaald en op een andere basisschool geplaatst.
Daar was het rustig.

Vervolgens ging ik naar de middelbare school.
En wat daar gebeurde, ging de hel voorbij
kun je in deel 2 lezen.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/04/logo_imsnl3.pnghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/04/logo_imsnl3-150x150.pngKimPersoonlijkIk ben intussen alweer 28jaar en hoewel ik wel een keer een gastblog heb geschreven over het pesten, heb ik nooit helemaal mijn verhaal gedaan. Te moeilijk en toch ook wel heel confronterend. Toch heb ik er na lang nadenken toch voor gekozen, om het hele verhaal neer te schrijven. De namen in het verhaal...Blogs die net even anders zijn