Het is alweer een hele tijd geleden dat ik wat heb geschreven,
maar ik vond de verjaardag van mijn jongste dochter te belangrijk om niet te bloggen.
Momenteel heb ik namelijk wat privéproblemen, die even mijn aandacht opeisen.

Maar goed, mijn meisje, ze is 5.
Al een week is ze om 5uur wakker in de hoop dat het haar grote dag is.
De kaartjes voor het kinderfeestje zijn uitgedeeld.
En vanmorgen was het dan eindelijk zo ver. Mevrouw is 5.

Met weemoed denk ik terug aan haar geboorte,
het was zo intens, zo bizar. dat ik het me nog glashelder voor de geest kan halen.
We zouden het weekend de verjaardag van onze oudste vieren, die was namelijk 9juli jarig.
Ik zou het weekend daarna ingeleid worden, zodat we rustig de oudste haar verjaardag konden vieren.

De dag na die afspraak werd ik wakker van buikkrampen.
Mijn vriend was nog niet zo onder de indruk, omdat we al vaker in het ziekenhuis hadden gezeten voor niks.
Hij adviseerde mij om nog even te slapen.
Ik ben weer in slaap gevallen tot om half 10 mijn vliezen braken.
We hebben het ziekenhuis gebeld en konden komen.

Verolgens schoonouders en mijn vader gebeld en die zouden komen.
Om kwart voor 10 stapen mijn schoonouders binnen.
Kom op jongens gaan, zei mijn schoonmoeder

Mijn oudste dochter lag intussen gewoon nog lekker te slapen.
Terwijl ik in de auto dook, stond mijn vriend een sjechie te maken.
Mij schoonvader beet mijn vriend toe, ga nou rijden, anders heb je dadelijk een mazdakindje.

Uiteindelijk stonden van waar we wonen in minder als 10 minuten bij het ziekenhuis.
N0rmaal zouden we hier dik twintig minuten  over gereden hebben.
Omdat ik van mening was dat mijn vriend er veel te lang over deed om een rolstoel te pakken,
ben ik zelf naar de triage gelopen.

Eenmaal daar aangekomen, dachten ze dat ze alle tijd hadden.
Ik ben de triageafdeling opgelopen en moest op een bad gaan liggen.
Ik heb wel geteld 1 apparaat op gehad en dat was om de hartslag te meten.
Vervolgens gingen ze kijken hoe ver ik was.
Ik bleek al 10cm te zijn en om 10:07 mocht ik gaan persen.
Om 10:15 waren zij en de nageboorte er al uit.
En was de navelstreng al doorgeknipt.
Het ging zo snel dat ik niet eens van kamer veranderd ben.
Waar ik bij mijn oudste dochter *daarover zondag meer;) nog naar de verloskamer breng gebracht.
Was het in dit geval gewoon echt geen tijd meer voor.

En nu zijn we 5jaar verder.
Zij is mijn laatste dochter, mijn laatste kind
Dit gedichtje van lentezoet vat het wel samen )
foto is van www.lentezoet.nl

En nu is de dag alweer bijna voorbij.
Mijn kleine meisje is 5.
Geen minibabytje maar een grote meid

Foto 1 eerste knuffel met papa     foto 2 2 weken oud                                                               foto 3 eerste knuffel mama

Zoals jullie weten deel ik weinig foto’s van mijn kinderen.
Ze worden ouder en herkenbaarder en vandaar de keuze geen foto van haar nu te plaatsen.
Maar die babyfoto’s zjn te leuk om niet te delen <3

Liefs
Kim

 

 

KimPersoonlijkHet is alweer een hele tijd geleden dat ik wat heb geschreven, maar ik vond de verjaardag van mijn jongste dochter te belangrijk om niet te bloggen. Momenteel heb ik namelijk wat privéproblemen, die even mijn aandacht opeisen. Maar goed, mijn meisje, ze is 5. Al een week is ze om 5uur wakker...Blogs die net even anders zijn