Dag vriendjes en vriendinnetjes

Dat was het dan alweer

Dag vriendjes en vriendinnetjes

Op naar de volgende school maar weer!

Ontslag

Het schooljaar is nog geen drie weken oud als ik mijn ontslag als onderwijsassistent krijg. BAM! Afscheid nemen, zo onverwacht. Voor de zomervakantie kreeg ik felicitaties omdat ik op deze school mocht blijven en nu blijkt het toch te optimistisch. Geen plek binnen het budget. Ofzo. Weet ik veel. Wat doet het er toe? Niks persoonlijks, nee dat moest er nog bijkomen. “We hebben nog anderhalve maand en gaan gewoon door”. Natuurlijk ga ik door. Maar zwaar is het wel en dat wordt niet minder. Ik probeer nog zoveel mogelijk uit de kinderen en uit mezelf te halen in deze laatste weken. En daar haal ik nog wel energie uit. En zoals iedereen altijd zegt: “Er komt wel iets anders”. Ook al doet het niks af aan het gevoel in het hier en nu. Daar wil ik niet aan denken.

De kinderen missen

Ik zet een mechanisme in werking, om niet stil te hoeven staan bij hoe het echt voelt. Nog even doorzetten, daarna instorten. En misschien valt het ook wel mee. Het is wel erg jammer. Ik had het hier naar mijn zin, heb veel geleerd de afgelopen maanden en had me verheugd op het nieuwe schooljaar. Maar verder….tja. Het is maar werk. Dat vertel ik mezelf ook keer op keer. Heel soms sta ik er even bij stil. “Ik ga de kinderen wel erg missen” zucht ik. “Fuck it” zegt iemand. Zo sta ik er niet in. Ik heb wel echt iets opgebouwd met deze kinderen. Het afscheid valt me zwaar. Ik ben er voor de kinderen. Maar ik besef steeds dat ik ze snel los moet laten en hoe moet het dan verder met hen?

Niet nadenken

Toch kost het me steeds meer moeite om op de fiets te stappen naar mijn werk. Iedere werkdag brengt me tenslotte dichterbij het afscheid en ik heb dan nog liever dat het plotsklaps afgelopen is. Dat ik me even ellendig voel en dan over tot de orde van de dag. Er tegenop zien kost energie en ondanks dat ik steeds eerder naar bed ga ben ik doodmoe. Om half zeven gaat de wekker en spring ik mijn bed uit en ga aan de slag. Niet nadenken, hup, het ochtendritueel in. Dunya een kus en een knuffel, op de fiets zetten en hup snel naar school allebei. Weer een dagje werken als onderwijsassistent in groep vier. Het gaat prima. Het mechanisme doet zijn werk.

Beterschap juf Henrike

Totdat ik op een dag toch knak. En dan knak ik echt. De ene huilbui wisselt de andere af en ik voel me zo moe. Ik ben woest, want ik wil gewoon doorgaan tot de laatste dag en daarna instorten. Ik meld me een dagje ziek en na de Herfstvakantie zijn er nog twee dagen over. Op mijn laatste werkdag huilen, ja oké, dat kan. Maar nu nog niet. Ik moet even een time-out nemen, want vrijdag ben ik onverwacht uitgenodigd om mee te draaien in een groep drie, naar aanleiding van mijn open sollicitatie. Ik moet dan stabiel genoeg zijn om dat te kunnen. Dan stuurt mijn collega een filmpje van één van mijn hartendiefjes. “Beterschap juf Henrike” met een handkus. Dan volgt er weer een nieuwe huilbui. Hoe de sollicitatie ook zal verlopen, dit had ik nooit gewild. Zo plotseling afscheid nemen.

Leesles aan de instructietafel

Het meedraaien gaat goed. Ik heb het meteen naar mijn zin. Tja, groep drie, dat is altijd geweldig. Bij de leesles ga ik met twee kinderen aan de instructietafel zitten. Het jongetje kijkt me aan. Ik kijk hem aan. “Volgens mij kennen wij elkaar al” glimlach ik naar hem. “Volgens mij ook!” zegt hij enthousiast. “Was jij ook van die Multatuli?” Ik knik. Was. Eigenlijk ben ik al weg. Tussen de middag vraagt de adjunct wat ik ervan vond. “Heel erg leuk!” zeg ik naar waarheid. “Maar groep drie vind ik altijd geweldig!” Dat leren lezen, die koppies, dat enthousiasme van de kinderen. In groep drie ben ik wel op de juiste plek. Dat vinden zij ook. “Wat ons betreft ben je welkom!” zegt ze. Hè, wat? “Oh, echt?” vraag ik verbaasd.

Dunya alleen thuis

Ik kan zelfs onderhandelen over de werktijden en dat is fantastisch. Dunya is dan wel wat langer alleen thuis, maar…. “Soms fietst ze ook gewoon door naar mijn werk en komt ze daar binnenvallen. Hebben jullie daar bezwaar tegen?” vraag ik. “Nee hoor, zeker niet!” is het antwoord. Onderweg naar mijn fiets begin ik al mensen te appen. Ik heb niet wereldkundig gemaakt dat ik mijn baan kwijtraak. Als mensen constant vragen hoe het gaat met solliciteren, werkt mijn mechanisme niet meer. En mensen gaan dan voorbij aan het gevoel dat bij het afscheid hoort. Verdriet heet dat. Ook al bedoelen mensen het nog zo goed! Ook al heb ik er veel ervaring mee, dat went nooit!

Dat een nieuwe wereld komen zal

Ik heb een nieuwe baan, nog iets dichterbij huis dan mijn huidige school. Maar ik vind het toch triest dat je als onderwijsassistent zo’n onzekere functie hebt. Wij zouden net zo vanzelfsprekend bij een school moeten horen als een leerkracht. We gaan gewoon door. Nou inderdaad. Ik kan de hele wereld weer aan. We gaan in de Herfstvakantie naar Cinekid en genieten van de leuke dingen in de buurt. En ik ga zingen, in Eindhoven. Voor die tijd moet ik uitgerust zijn en een beetje mentaal in orde. Want zingen en verdriet, dat is best een gewaagde combinatie. Maar ik wil het. En ik doe het. Uit volle borst al die bekende liederen. “Dat een nieuwe wereld komen zal”, zeg dat wel.

Afscheid van kinderen en collega’s

Het afscheid valt niet mee. Op zich gaat het goed, de meeste tranen zijn al gevallen voor de herfstvakantie. Bij binnenkomst voelt het alsof het een gewone dag is, dat afscheid doen we even. Zodra ik de klas binnenstap komt er een jongetje naar me toe voor een knuffel. Er volgen meer, totdat de hele klas om mij heen staat voor een knuffel. Als ik aan het eind van de dag de kinderen nakijk, moet ik even slikken. Het afscheid van de collega’s zal wel gaan. Maar na een korte speech van de directrice voel ik de emoties komen. Ik besef dat zodra ik iets ga zeggen het mis gaat, maar niks zeggen is ook geen optie. Dus ik probeer het toch. Gelukkig had ik uit voorzorg al een mail gestuurd om iedereen te bedanken voor het vertrouwen en de leuke tijd. Want dat was het natuurlijk wel.

Prachtige baan gevonden

Het is allemaal nogal dubbel. Ik krijg er een prachtige baan voor terug, waar ik me nu al erg op verheug. Maar het afscheid van de kinderen, zo plotseling, zo onaf, dat gaat door merg en been. “Dit is ook al mijn zevende school” schokschoudert een juf bij Dunya op school. “Het is wel anders of je daarvoor kiest of dat je plotseling gedwongen weg moet!” zeg ik. Bovendien tel ik later dat je dat aantal basisscholen bij mij wel mag verdubbelen. Dat levert een schat aan kennis en ervaring op, maar ik ben weleens toe aan een beetje vastigheid. Dat krijg ik op mijn nieuwe school ook niet, maar in elk geval het komende half jaar zit ik safe. Mijn uitkering is gestopt, want boven de negenhonderd euro per maand, ben je rijk. Het scheelt wel een boel stress met terugvorderingen. Dus ik vind het wel prima zo.

Niet leuk gegaan

De cadeautjes neem ik ontroert in ontvangst. Wat wisselend is dat toch per school. Iemand zegt: “Ik weet dat het niet leuk gegaan is!” Dat klopt, temeer omdat ik uiteindelijk toch wel had kunnen blijven. Dat hoorde ik de dag voor mijn afscheid. Maar nu ga ik naar groep drie op een andere school en de kinderen daar helpen met leren lezen en rekenen. En ondanks het verdriet van nu, weet ik zeker dat ik het daar ook heel erg leuk ga vinden. Ik kijk er wel naar uit, al is een nieuw begin altijd spannend. Maar ik heb er vertrouwen in, dit is een leuke school en het lijkt me geweldig om aan één groep verbonden te zijn. Voor nu is het “Dag groep vier, ik zal jullie missen”. Maar ook: “Hallo groep drie! Ik verheug me erop om met jullie te gaan werken!”

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2018/11/Multatulischool-1024x768.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2018/11/Multatulischool-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger HenrikeOnderwijsPersoonlijkSchoolvakantieVaste GastblogstersWerkafscheid,huilbuien,mechanisme,nieuwe baan,onderwijsassistent,school,verdriet,zingenDag vriendjes en vriendinnetjes Dat was het dan alweer Dag vriendjes en vriendinnetjes Op naar de volgende school maar weer! Ontslag Het schooljaar is nog geen drie weken oud als ik mijn ontslag als onderwijsassistent krijg. BAM! Afscheid nemen, zo onverwacht. Voor de zomervakantie kreeg ik felicitaties omdat ik op deze school mocht blijven...Blogs die net even anders zijn