Een operatie en wat voor 1

Ja ja, eindelijk is het zo ver! 14 september is de dag dat het gebeuren mag! Ik krijg een kunstheup. Maar gods allemachtig, wat ben ik zenuwachtig!
Waarom? Nou, ik ben een ramp met narcoses en met opiaten.
Hoezo? Ik word stront beroerd van algehele narcose, daar ga ik dus al niet voor.

Ruggenprik? Is ook een ramp… Die gaat mij te hoog waardoor het heel beangstigend voelt voor mij. Maar ja, die kunstheup moet toch gebeuren want nu kan ik ook niks. Dus wat gaat het worden… Het wordt een ruggenprik met een roesje zodat ik er verder niks van merk. En die opiaten, alles waar ook maar een spoortje morfine in zit word ik ook hondsberoerd van dus dat wil ik echt niet meer hebben!

Dinsdagavond 13 september, het is zo ver. Ik word opgenomen. Dan word ik woensdag vroeg geholpen. Het is spannend en ik vind het vreselijk om daar te moeten slapen, ver weg van mijn man en kindjes. Maar hopelijk is alles het waard!

Daar gaan we! Het is woensdag 14 september en het is de dag van de operatie. Zenuwachtig? Vreselijk! Bang? Ontzettend!! Ik zie er echt gigantisch tegenop. Maar het moet, het moet gewoon. Ik wil leven en genieten van mijn kindjes en niet elke 3 stappen janken van de pijn en het verdriet in mijn dochtertje haar ogen zien dat mama niks kan. Dus ik ga ervoor!

Het is bijna 10 uur en ik ga van de kamer naar een ander deel van het ziekenhuis om voorbereid te worden op de operatie. Het gaat lekker, het is druk en er zijn te weinig mensen. Het is een beetje chaos dus.

Vind ik dit erg? Nee, eigenlijk vind ik het heel fijn. Dit laat mij een beetje ontspannen. Er komt een man bij mij die normaal deze werkzaamheden niet doet maar hij komt bij mij een infuus zetten. Ook gaat hij op mijn been tekenen en ik heb denk ik wel tig keer benoemd dat ik slecht tegen een ruggenprik kan en tegen morfine. Maar iedereen luistert en iedereen geeft het weer door aan de volgende.

Dat is een fijn gevoel. Als het infuus er eenmaal inzit krijg ik één of ander spul erin gespoten. Wat het is? Geen idee… Wat het doet? Geen idee… Maar ineens voelde ik een boel getintel en leek het net of ik naar de wc moest en het niet op kon houden. Men, dat voelt raar zeg! Dus ik benoem het ook gewoon, schijnt het normaal te zijn.

Nou, had je best even kunnen melden meneer! Gelukkig zakt dat gevoel ook snel weer af. Als ze eenmaal helemaal klaar zijn daar mag ik naar de ok toe. Daar mag ik zelf op de andere tafel klimmen. Dan komt de orthopeed naar me toe gelopen en hij zegt: ‘Eindelijk is het zo ver!’ Dus ik moest wel lachen, fijn dat hij zo met mij meeleeft.

Dan loopt hij langs mijn voeten en hij zegt: ‘Ik weet niet of ik dit al gezegd had maar ik ga proberen je benen gelijk te krijgen’. Dus ik vind het nog leuker want ja, hier hadden we het al over gehad. Wat zou dat fijn zijn om geen 1,5 cm verschil meer tussen mijn benen te hebben en gewoon schoenen te gaan kopen zonder na te hoeven denken dat mijn zooltjes er ook in moeten passen.

Het moment van de waarheid…. De ruggenprik moet erin… Ze willen met laten zitten met mijn benen langs de tafel, dit lukt me niet eens… Dus dan maar met beide benen aan één kant van de tafel. Zodra de ruggenprik erin zit voel ik mijn rechterbeen al warm worden dus ik moet gauw gaan liggen. Daarna leggen ze me helemaal goed en krijg ik via mijn infuus het roesje ingespoten. Voor mijn gevoel duurt dat heel lang voordat die gaat werken, volgens mij werd dat zelfs nog genoemd door degene die het gaf. Maar uiteindelijk ben ik toch ineens weg.

Hoe gaat het verder? Dat is voor de volgende blog!

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/operation_1476953980.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/operation_1476953980-150x150.jpgNathalieGastblogger NathalieEen operatie en wat voor 1 Ja ja, eindelijk is het zo ver! 14 september is de dag dat het gebeuren mag! Ik krijg een kunstheup. Maar gods allemachtig, wat ben ik zenuwachtig! Waarom? Nou, ik ben een ramp met narcoses en met opiaten. Hoezo? Ik word stront beroerd van algehele narcose,...Blogs die net even anders zijn