Zelfvertrouwen

“Ik hoop zo dat ik mag afzwemmen!” zegt Dunya. Ik ben een beetje sceptisch. Vorige week is ze niet geselecteerd, dus de kans dat dat vandaag wel gebeurt lijkt me vrij klein. Drie jaar na het behalen van haar A diploma hoopt ze nu af te mogen zwemmen vaan zwemvaardigheid 1. Ik hoop het ook, want het is zo goed voor haar zelfvertrouwen en als moeder wil ik haar zoveel mogelijk teleurstellingen besparen. Al horen die natuurlijk bij het leven. Maar toch…. Ze kan soms zo aan zichzelf twijfelen en zoiets zou een geweldige kans zijn om te bevestigen dat ze normaal is en hetzelfde kan als anderen. Maar vier maanden les, waarin ook wat lessen uitvielen in verband met vakanties, is niet veel.

Onder water

De hele les doet ze haar best. Ze zet zich vol in en ik vind haar ontzettend vooruitgegaan sinds ze in januari begon met deze lessen. In het begin kon ze niet tegen de hoge kant klimmen. Niet via het trapje, niet via de zijkant, maar bij de startblokken, zonder steun of hulp. Wat een gevecht. Nu kan ze dat wel, al kost het wel inspanning. Maar ook dat zal steeds beter gaan. Onderwater zwemmen gaat goed, dat is verder dan bij C. “Ik wil stoppen!” huilde ze op een dag toen we voor het zwembad stonden. “Ik kan niet zo ver onder water en ik moet steeds opnieuw! ” Ik moest even slikken. De afgelopen weken heb ik steeds gevraagd of ze het zeker wist dat ze dit wilde, of ze dacht dat het goed zou komen met de meester die niet zo aardig was.

Zwemles

Ze hield voet bij stuk en dus heb ik betaald voor een heel jaar. We waren zo blij dat ze eindelijk plek had. De wachtlijst was een jaar, maar het werd een paar maanden. Wat was ze opgelucht. En nu dit. “Lieverd, je leert het juist het beste door het steeds opnieuw te doen. Net als met de tafels! Herhalen, herhalen, dat is de manier. Je bent net begonnen met zwemvaardigheid dus het komt wel goed.” Dunya knikt, droogt haar tranen, kleedt zich om en gaat naar het zwembad. Ik zoek een plekje boven voor het raam. Enigszins met een zwaar gevoel, want ik maak me toch wel wat zorgen. Dan zie ik haar. Ze stapt op het startblok, springt in het zwembad en zwemt onder water tot ze door het gat heen is en komt dan weer boven. Ik zit met verbazing te kijken. Mijn meisje dat net in tranen was omdat ze dit niet kan, doet het nu zomaar even.

Afzwemmen

Na bijna vier maanden zwemvaardigheid is er een afzwemmoment. Het lijkt mij, zeker voor Dunya, wel wat snel. Ze doet heel serieus mee en zwemt heel goed vind ik. Ze wordt niet geselecteerd voor het afzwemmen. De teleurstelling is af te lezen in haar houding, ook al zit ik boven achter glas. Wat mij betreft verdient ze het voor haar inzet, maar het gaat om het zwemmen. In de kleedkamer kruipt ze tegen me aan. Dat ze nat is maakt niet uit. “Ik ben wel trots op je hoor” fluister ik. “Je doet enorm je best en jij hebt gewoon nog wat tijd nodig!” Ze knikt, begrijpt het wel, maar zucht: “Ik had het zo gehoopt”. Een meisje dat wel mag afzwemmen komt naar ons toe. “Het komt gewoon omdat je nog nieuw bent!” zegt ze. “In december mag jij!” Dunya geeft haar een knuffel om haar te feliciteren.

Teleurstelling

Toen ik Dunya inschreef voor zwemvaardigheid, had ik er niet aan gedacht dat ze dan ook zou moeten afzwemmen. Dat ik opnieuw in de zenuwen boven voor het raam zou zitten of ze geselecteerd zou worden. Dat ik haar opnieuw zou moeten opvangen na de zoveelste teleurstelling. Na C dacht ik dat we daar voor altijd vanaf zouden zijn. Oude tijden herleven. Maar ze is ouder en sterker en ze herstelt zich ook sneller dan toen. Ook dat vind ik heel knap.

Overwinning

Drie jaar geleden slaagde ze voor haar A diploma. Dat was een echte overwinning. Er was geen twijfel mogelijk dat ze doorging voor B en daarna voor C. En nu dus zwemvaardigheid. Het gaat mij niet om de diploma’s, als ze maar plezier heeft. Het belangrijkste heeft ze al, dus wat ze nu haalt is alleen maar mooi meegenomen. Maar natuurlijk werkt het op het moment suprême toch anders. Dan balen we even dat ze niet mag afzwemmen. Maar ik heb alle vertrouwen in haar dat het de volgende keer wel lukt.

Diploma

“De laatste les zwemvaardigheid van het seizoen kan ik niet mee hoor” zeg ik tegen Dunya. Even haalt ze haar schouders op. “Vraag papa maar” zeg ik. Het duurt even voordat ze reageert. “Waarom kun jij dan niet?” vraagt ze ineens. “Omdat ouders dan mogen mee zwemmen” lach ik. Ook dat wist ik niet toen ik haar inschreef. Ik haat zwemmen. Of beter gezegd: Ik haat mezelf in badpak. Maar ik kom er niet onder uit. “Dan ga je dus gewoon mee!” beslist Dunya resoluut. Natuurlijk is ze teleurgesteld, maar ze is niet gedemotiveerd. Nog een paar lessen en dan is het vakantie. Na de zomer gaat ze ongetwijfeld vol energie en toewijding door met de zwemlessen. En ik hoop dat ze dan in de winter alsnog haar diploma binnenhaalt. En dan heeft ze nog lekker veel tijd om te oefenen!

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/06/zwemmen-1024x768.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/06/zwemmen-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger Henrikeafzwemmen,diploma,teleurstelling,wachtlijst,zelfvertrouwen,zwemles,zwemvaardigheidZelfvertrouwen “Ik hoop zo dat ik mag afzwemmen!” zegt Dunya. Ik ben een beetje sceptisch. Vorige week is ze niet geselecteerd, dus de kans dat dat vandaag wel gebeurt lijkt me vrij klein. Drie jaar na het behalen van haar A diploma hoopt ze nu af te mogen zwemmen vaan...Blogs die net even anders zijn