Zusje

“Wie is die baby?” vraag ik als Dunya mij een foto laat zien op haar telefoon. Ze haalt haar schouders op. “Dat heb ik ook aan papa gevraagd, want er staat niks bij” zegt ze. “Wat? Heeft papa die gestuurd?” vraag ik opgewonden. Ze knikt, niet begrijpend waarom ik ineens zo reageer. “Dan is die baby jouw zusje!” roep ik uit. Haar ogen worden groot en ze kijkt nog eens naar de baby op de foto, maar nu met andere ogen. “Dus ik heb een zusje?” vraagt ze nog niet bekomen van de verbazing. “Ja, dat moet wel” denk ik hardop.

Fareeha Zalah

“Ze valt in mijn armen. Ik knuffel haar. “Gefeliciteerd grote zus!” lach ik. Ze is blij. Natuurlijk is ze blij. Een zusje, dat wil toch ieder meisje? Dunya in elk geval wel. En haar wens komt in vervulling. We wisten dat de baby van papa binnenkort geboren zou worden, maar dit voelden we nu nog niet aankomen. Wat geweldig! Na een tijdje appen komt er een antwoord. De baby op de foto is inderdaad Dunya’s zusje en ze heet Fareeha Zalah. Even googelen en we komen bij de betekenis: vreugde, blij. Nou blij zijn we zeker met haar!

Bevalling

De informatie komt mondjesmaat binnen. Op de vraag van Dunya wanneer ze haar zusje mag opzoeken komt geen antwoord. Er komt wel een foto van haar broertjes in het ziekenhuis. Die zijn er wel natuurlijk. Die hebben blijkbaar ook de hele nacht in het ziekenhuis gezeten. Want papa’s vrienden zijn naar Engeland verhuisd, dus opvang is er ook niet waarschijnlijk. Hij vertelt ook dat hij erg moe is van de doorwaakte nacht. Ik kan het niet laten om even te vragen of zijn vrouw misschien ook best wel moe is na een zware bevalling. Dat klopt, erkent hij. Ze had veel pijn en had het heel zwaar.

Grote zus

De trotse grote zus vertelt het aan iedereen. Na twee broertjes waar ze de eerste jaren geen weet van had, is dit een vooruitgang. Ze weet sinds haar verjaardag dat er een zusje op komst is. Nu is ze blijkbaar geboren. Ik ben ook enthousiast. “Ik ga de foto naar juf Tanja appen” zeg ik. “Dan kan ze het in de vergadering vertellen!” Ik heb mijn telefoon in mijn hand maar bedenk me ineens. “Oh nee, dat wil je natuurlijk zelf vertellen. Sorry.” Ik berg mijn telefoon weer op en Dunya proest het uit.

Beschuit met muisjes

“Wil je beschuit met muisjes uitdelen op school?” vraag ik dan. Dunya knikt. “Ik hoop dat ik de klassen rond mag” zegt ze bedachtzaam. “Natuurlijk! Het is toch je zusje? Het maakt niet uit dat ze niet bij jou woont. Een zusje is een zusje, punt uit.” Daar moet ze om lachen. Ik beloof dat ik in de ochtend kom om beschuit te smeren zodat ze na de schooltuinen kan uitdelen. Ze gaat het na die tijd aan de juf vertellen, want daar heeft ze nog geen tijd voor gehad.

Filmpje

Er is ook een filmpje van haar zusje. “Ze zwaait naar je” glimlach ik. “Ze lijkt op Fawad” zegt ze vertederd. “Ook op papa” vul ik aan. We lachen samen om de mooie foto en het ontroerende filmpje. Ik vraag me af wat ik erbij voel. Eigenlijk ben ik alleen maar blij. Zo’n prachtige baby en een zusje voor Dunya, dat is toch alleen maar mooi? Heel in de verte kan ik nog wel wat andere gevoelens vinden, maar daar moet ik dan echt naar op zoek. Hij heeft het mooi voor elkaar, we gingen uit elkaar en dus kon zijn vrouw naar Nederland komen en kon hij nog een gezin stichten. Ik bleef alleen achter met Dunya en we zagen hem steeds minder.

Gezin

Voor mijzelf heb ik daar wel vrede mee. Het was ook mijn keuze om er een punt achter te zetten. Ik wilde echt niet meer. Dus dat is prima. Maar dat Dunya geen deel uitmaakt van zijn nieuwe gezin vind ik wel erg. Zijn angst voor de reactie van zijn vrouw als ze hoort dat hij een dochter heeft gekregen toen zij in Afghanistan zat, is groot. Maar Dunya wil haar stiefmoeder leren kennen en ze wil met haar broertjes mee naar huis kunnen. En nu wil ze niks liever dan haar zusje in het echt zien en vasthouden en knuffelen en kusjes geven. Ze belt papa om met hem te praten over haar zusje. Ik geef haar een kus want ik moet de deur uit. Dunya blijft bij de oppas. Dat heb ik allemaal goed geregeld.

Eigen feestje

Fareeha staat al op de verjaardagskalender. Dunya heeft haar naam meteen opgeschreven. Voor haar is het allemaal één groot feest. De beschuiten met muisjes deelt ze samen met Dolly uit in de klas. Ook regelt ze dat ze ’s middags de klassen rond mag om de andere juffen een beschuit te geven. “Lief dat je dit doet” zegt iemand. Ik kijk haar verbaasd aan. “Voor Dunya” knikt ze. “Ja” zeg ik en ineens besef ik waar het om gaat. “Vader doet het niet, dus bouwen wij ons eigen feestje. Een zusje dat moet je vieren, dus doen we dat. Ongeacht hoe het nu verder gaat”.

Cadeaukaart

Als ik in de winkel kom waar ik een rokje voor Dunya heb besteld, loop ik zonder na te denken door naar de babyafdeling. “Is ze klein?” app ik. “Ja, heel klein” antwoordt vader. “2660 gram” Dat is nog kleiner dan Dunya was toen ze werd geboren. Maat 56 is dan prima, dan kan ze dat over een maand of zo aan. Misschien is het raar, maar ik geniet hiervan. Het voelt toch best wel dichtbij, maar het gekke is dat Fareeha van mij helemaal niks is. Bij de kassa geef ik mijn cadeaukaart af. Na één bezoekje is de kaart vrijwel leeg. Maar ja, een baby, een zusje voor Dunya. Die gun je toch het mooiste pakje? We hopen maar dat het lukt om haar snel te zien, want dan pas kan Dunya echt beoordelen op wie ze het meeste lijkt.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/09/21951669_1405152419532756_48932098_o-1024x576.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/09/21951669_1405152419532756_48932098_o-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger Henrikebaby,beschuit,bevalling,feestje,gezin,grote zus,muisjes,stiefmoeder,zusjeZusje “Wie is die baby?” vraag ik als Dunya mij een foto laat zien op haar telefoon. Ze haalt haar schouders op. “Dat heb ik ook aan papa gevraagd, want er staat niks bij” zegt ze. “Wat? Heeft papa die gestuurd?” vraag ik opgewonden. Ze knikt, niet begrijpend waarom ik...Blogs die net even anders zijn