Woning bezichtigen

“Hier komt mijn stapelbed!” zegt Dunya als ze één van de slaapkamertjes inloopt van de woning. We kijken nog even verder. “Dus je wilt hier wel wonen?” vraag ik haar. Ze schudt haar hoofd. “Nee!” Ons leven staat nogal in het teken van verhuizingen de laatste tijd. Vriendinnetjes die plotseling en noodgedwongen ergens anders gaan wonen. In een andere plaats, of zelfs in een ander land. Dat roept bij ons altijd veel emoties op. Kinderen die ineens je leven uitstappen, na alles wat je samen hebt meegemaakt. Dat doet pijn. Als we in de kerk het lied zingen “Wonen overal nergens thuis” vliegt het me allemaal even aan. Hoe vaak gebeurt zoiets normaal gesproken? Ons overkomt dit drie keer binnen een jaar…..

Verhuizen

En nu is het onze beurt om te verhuizen. Tenminste, dat wil ik graag. Of eigenlijk ook niet. Eerlijk gezegd weet ik het niet precies. Dunya weet het wel. Zij wil helemaal niet weg, maar altijd hier blijven wonen. Ik slaak een kreet als ik een mail krijg dat ik een woning mag bezichtigen. Fantastisch! Daar wacht ik al jaren op. Niet eens zo ver weg en er zit een leuke school naast ons huis. Wat wil je nog meer? Helemaal opgewonden kom ik Dunya van school halen en ik vertel het aan de juf en aan een andere moeder. “Wat is er?” vraagt Dunya als ze een papier in mijn handen ziet. Ik geef haar de plattegrond van de woning. “We gaan verhuizen!” roep ik overmoedig. Ik verwacht dat Dunya net zo opgewonden zal zijn als ik. Dat is een inschattingsfout. Dunya barst in tranen uit. “Ik kan onze buren niet missen!”

Eigen slaapkamer

Ik praat op haar in. Ze krijgt een eigen slaapkamer. We wonen dan ook vlakbij het park en ze kan zelfstandig naar school en naar dansles. De school is hartstikke leuk, we kunnen best alvast even gaan kijken. En natuurlijk mag onze buurman dan nog steeds bij ons komen eten. Wat ik ook zeg, Dunya wil er niks van weten. Ik laat het maar even rusten. Eenmaal buiten fietst ze hard voor me uit. Dan roept ze over haar schouder: “Ik wil wel een stapelbed! En je moet mijn muren roze verven…… Met paarse stippen!” Als ik in de lach schiet roept ze boos: “Niet lachen, is niet grappig!” De woning valt tegen. De slaapkamertjes zijn piepklein en de badkamer is zo ouderwets…. Dit is niet wat we zoeken. We hebben een mooi huis waar we gelukkig zijn, we missen alleen een slaapkamer voor Dunya. “Maar met z’n tweetjes op een kamer is toch gezellig?!” vindt ze. En dat brengt me terug bij de realiteit. We gaan onze woning niet opgeven voor iets wat minder mooi is, maar wel een extra slaapkamer heeft. Het moet een woning zijn waar we heel lang heel gelukkig kunnen blijven.

Woonmakelaar

Langzaam raakt Dunya toch een beetje aan het idee gewend. Als we een maand later een andere woning mogen bezichtigen hoor ik haar niet meer over de buren. Ik haal haar even van school om te gaan kijken. “Wow!” zeg ik meteen als we binnenkomen. Ik heb nog niks gezien, maar het licht dat me tegemoet komt geeft me zo’n goed gevoel dat ik eigenlijk niet meer verder hoef te kijken. We maken natuurlijk toch een rondje. De woonkamer, de keuken, de badkamer en natuurlijk de slaapkamers. “Dit wordt mijn slaapkamer!” zeg ik alvast tegen Dunya. De kamer zonder balkon is voor haar. “Nou….niet eerlijk! Ik wil ook een balkon!” Voor de woonmakelaar heb ik nog een vraagje. Op de site stond: “gehorige woning”….. Ik kijk naar Dunya. Is dit dan de beste keuze? De woonmakelaar stelt me gerust. Er ligt al een ondervloer in. Daar moet iets bovenop wat misschien ook wat geluiddempend is. Verder vertelt ze dat de vorige bewoner nooit klachten heeft gehad van buren. “Je kunt hier ook gewoon kinderen laten spelen” zegt ze erbij. “Het is Amsterdam. Overal is het gehorig. Het is hier niet erger dan ergens anders!”

Berging

Dunya loopt de trap op naar de berging. Ze komt verslag uitbrengen. Best nog een grote ruimte begrijp ik. Doordat ik net een nare ervaring heb gehad met een andere trap, besluit ik die berging boven maar te laten voor wat ie is. Mijn enkel heeft even rust nodig. We kijken naar buiten. Wat een ramen, prachtig. En het uitzicht is ook leuk. “Vanaf hier kan ik je heel goed zien als je in de speeltuin bent!” zeg ik. We zijn het wel eens over dit huis. Hier willen we wel wonen. Andere mensen kijken ook rond. Ik probeer van hun gezicht af te lezen of ze de woning willen hebben of niet. Er zijn maar liefst elf kandidaten voor ons. Het zou fantastisch zijn, maar ik blijf realistisch. De kans dat er elf kandidaten weigeren is natuurlijk niet groot.

Zesde kandidaat

Twee dagen later kijk ik of we al gestegen zijn op de ranglijst. “We zijn nu zesde kandidaat!” roep ik blij. Maar dan zie ik nog iets anders staan. “Een kandidaat voor u op de ranglijst heeft gezegd de woning te willen accepteren.” Jammer, we wisten dat de kans heel klein was, maar zagen onszelf er toch al wel wonen. Vol goede moed gaan we door met zoeken. We hebben geen haast en misschien is één van de volgende woningen wel het paleisje dat we zoeken. Minstens zo mooi als dit huis. Tot die tijd zijn we heel gelukkig in ons huisje dat vol staat met rommel. We hebben last van al die spullen die we niet kwijt kunnen, maar het is wel ons thuis…. Ondertussen gaat onze zoektocht door.

Huiswerk

Inmiddels zijn we heel wat jaren verder en wonen we nog steeds in dat veel te kleine huis met veel te veel spullen. Dunya vindt het nog steeds superleuk met z’n tweetjes op een kamer, maar ze heeft een eigen kamertje nodig voor straks. Over een poosje moet ze steeds meer huiswerk maken en is een rustige en eigen plek een voorwaarde. Hoewel….huiswerk maken op een eigen kamer….. In Dunya’s geval is dat misschien niet zo verstandig. Dus we redden ons wel, maar ik verlang toch echt naar een extra kamer en wat meer ruimte. Wie komt er helpen verven? Wonen kan overal, maar je thuis voelen moet je echt zelf doen. Dus welk huis we ook krijgen, we maken er wat moois van. We wagen de stap en we winnen een hoop. En we worden er heel gelukkig. Zo, dat is geregeld. Nu alleen nog een woning vinden!

Wonen, overal even thuis,
handel en wandel en huis na huis
loven en bieden op waarheid en waan
wagen en winnen en verder gaan.
Mensen, veel geluk.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/05/zoektoch-woning-773x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/05/zoektoch-woning-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger HenrikeWoning bezichtigen “Hier komt mijn stapelbed!” zegt Dunya als ze één van de slaapkamertjes inloopt van de woning. We kijken nog even verder. “Dus je wilt hier wel wonen?” vraag ik haar. Ze schudt haar hoofd. “Nee!” Ons leven staat nogal in het teken van verhuizingen de laatste tijd. Vriendinnetjes...Blogs die net even anders zijn