Benauwd

“Mama, gaat het wel?” klinkt Dunya’s stem bezorgd uit de hoek van de slaapkamer. Ik moet van ver komen en dan vraag ik wat er aan de hand is. Dat wilde ze eigenlijk aan mij vragen. Ze is ongerust omdat ik een beetje ziek ben en in mijn slaap klonk ik zo benauwd dat ze me wakker maakte om te vragen of het wel goed met me gaat. “Dank je wel lieverd. Ik neem een slokje water want mijn mond en keel zijn zo droog! Maar verder gaat het wel. Ga maar weer slapen.”

Terugbelafspraak

Ik ben niet erg ziek. Wel heel erg verkouden en mijn keel doet raar. Op een nacht word ik wakker en voelt mijn keel heel droog. Ik sta op en ga water drinken, maar ik krijg het niet weg. Mijn keel zit dicht. Alsof ie helemaal opgezet is. Kleine slokjes gaan wel en ik word weer wat rustiger. Het voelt als keelontsteking, maar ik heb geen pijn. Als ik nog een uurtje heb geslapen gaat de wekker en het gevoel is niet weg. Ik bel alvast de dokter. Ik kan 24 uur per dag een terugbelafspraak maken. De beschikbare tijden vind ik niet handig. Ik zit dan op de fiets en de volgende mogelijkheid is me te laat. Dan krijg ik de mogelijkheid om een boodschap in te spreken. Dat is best een uitdaging, want praten is ook lastig. Ik leg uit dat ik sinds half vijf het gevoel heb dat ik nauwelijks kan slikken en dat ik me benauwd voel daardoor.

Huisartsenpraktijk

Om vijf over acht word ik gebeld door een arts. “Je gaat zo Dunya naar school brengen? Kun je daarna meteen doorfietsen naar ons?” Ik fluister dat ik er om kwart voor negen kan zijn. Als ik binnenkom word ik meteen geholpen. De dokter kijkt in mijn keel maar ziet niks bijzonders. De klachten zijn er echter wel en ze is er dan ook niet gerust op. Het zit dieper dan zij kan zien. Dat maakt mij zenuwachtig want ik dacht dat het gewoon verkoudheid was of hooikoorts. “Ga naar huis, probeer iets te eten. Als dat niet lukt bel je terug” zegt ze. De volgende ochtend moet ik me weer melden in de huisartsenpraktijk voor controle.

Virus

“Je keel is rood” zegt de huisarts. Ik knik. Vandaag voelt het inderdaad anders. “Het is een virus” legt ze uit. “Gewoon uitzieken”. Ik dacht dat het met de hooikoorts te maken had, maar dat is helemaal niet zo. Ik ga aan het werk. Niks ernstigs en geen koorts, dan kan ik ook wel werken. Niet ziek genoeg om thuis te zitten. Maar het valt niet heel erg mee. Na werktijd moet Dunya naar kookles en daarna zwemmen. Eenmaal thuis snel wat eten maken en dan proberen Dunya in bed te stoppen. Als we voor de spiegel staan en ik haar tanden poets zegt ze ineens verschrikt: “Kijk eens naar je ogen! Dit kan echt niet! Jij gaat nu even liggen!” Ik sputter tegen. “Ik moet nog een sollicitatiebrief schrijven, dat moet echt vandaag!” Dunya is streng, ik moet nu even gaan liggen. Straks mag ik dan weer aan het werk. Zodra ze zelf in bed ligt sta ik voorzichtig op. Als ik eenmaal weer zit dan lukt het wel.

AVI toetsen

De volgende dag ben ik vrij. Ik meld me af bij Dunya’s school. Sorry, het AVI toetsen gaat me vandaag niet lukken. Ik voel me te ellendig. En ’s middags vraag ik aan Dunya of ze alleen naar muziekles kan gaan. Ik wil even op de bank liggen. Ze knikt. “Natuurlijk, jij bent ziek, maar jij gaat niet op de bank maar in bed liggen en slapen!” Voordat ze weggaat stopt ze me in bed. Ze legt een paar knuffels bij me en geeft me een kus. “Slaap lekker” zegt ze en stapt naar buiten. Fijn dat ik zo’n grote, zorgzame dochter heb. Ik doe heel even mijn ogen dicht. Af en toe doe ik ze weer open om wat water te drinken. Ze heeft een glas water met een rietje naast mijn bed gezet. Heerlijk. Dan val ik weer in slaap. Ik word wakker als Dunya binnenkomt. Tevreden dat ik ben blijven liggen, komt ze bij mij op bed zitten.

Zorgzaam

Dunya is heel zorgzaam. Maar als ik op donderdagavond besluit niet te gaan zingen omdat ik nog heel erg verkouden ben en praten al veel energie kost, is ze niet tevreden. Ze heeft al zolang geen oppas gezien en ze had zich erop verheugd. Sorry lieverd, volgende week beter. Op vrijdag weer gewoon aan het werk. Dat gaat wel goed. Ik voel me al een stuk beter. Zaterdag moeten we naar de actiedag van Zapp your planet, omdat Dunya geld heeft opgehaald voor de actie Haaialarm. Het wordt een leuke, maar zware dag. Want wat ben ik moe. Dunya’s bezorgdheid is verdwenen. Mama is niet ziek meer, dus vanaf nu doen we weer normaal.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/05/zieke-mama-1024x585.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/05/zieke-mama-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger HenrikeBenauwd “Mama, gaat het wel?” klinkt Dunya’s stem bezorgd uit de hoek van de slaapkamer. Ik moet van ver komen en dan vraag ik wat er aan de hand is. Dat wilde ze eigenlijk aan mij vragen. Ze is ongerust omdat ik een beetje ziek ben en in mijn...Blogs die net even anders zijn