Nieuwsbrief

Het rapport komt er weer aan. Als ik de nieuwsbrief van school lees maakt mijn hart een vreugdesprongetje. Vanaf nu zijn de rapportgesprekken samen met de kinderen. Zij kunnen tenslotte zelf het beste vertellen hoe het is gegaan de afgelopen tijd en waar ze aan moeten werken. De juf kan dan aanvullen. Ik vond het altijd zo naar dat Dunya op de gang moest wachten als ik een rapportgesprek had. Het gaat toch over haar! Hoezo mag zij dit niet horen?

Harde boodschap

Al een jaar voer ik die discussie op school. Ik heb het gezien op één van de scholen waar ik heb gewerkt. De vorige directrice van Dunya’s school, zag het niet zo zitten en ik kon me niet vinden in haar argumenten. Vond ook dat het best wat vooruitstrevender mocht allemaal. Wat minder beren op de weg zien. “Soms moet je ook een harde boodschap brengen bij een rapportgesprek en dan is het niet fijn dat het kind erbij zit” zei ze. Ik haalde dat argument meteen onderuit. “Die harde boodschap hoor je al veel eerder te geven. Bij een rapport horen geen verrassingen. Alleen de details zijn nieuw, maar de grote lijnen moeten al bekend zijn bij ouders.”

Onderwijsconcept

Nu met de invoering van het nieuwe Onderwijsconcept “Onze Amsterdamse school” en met de komst van een nieuwe directrice, die het concept met een collega samen heeft gemaakt en dit sowieso al bij ons in de praktijk zou uitwerken, wordt het opeens ingevoerd. En dat niet alleen: we gaan ook langzaamaan van een gewoon rapport richting een portfolio. Een map met informatie en werkbladen van kinderen. Heel persoonlijk dus. Alles waar ik voor pleitte wordt nu ineens allemaal ingevoerd. Ik moet er wel even aan wennen.

Rapportgesprek

Ik sta even te praten met de directrice als Dunya’s juf binnenkomt. “Oh nee, ik wilde iets laten zien maar die moeder mag het niet lezen!” zegt ze geheimzinnig. “Laat maar zien” zegt de directrice. “Ik zeg niks!” Als ze het heeft gelezen zegt ze: “Aaaaaah, daar doe je het voor als juf!” Natuurlijk ben ik erg nieuwsgierig waar het over gaat, maar de juf zegt: “Jij leest het bij het rapportgesprek, dus je moet nog even geduld hebben!” Ik vertel Dunya over het voorval. Ze doet een hand voor haar mond en lacht. “Waar ging dat over? Wat stond er?” vraag ik. Ze schudt haar hoofd. “Dat vertel ik niet. Dat lees je in het rapport!”

Dagtaak

Bij het gesprek nemen we het rapport  door, maar beginnen achteraan. Daar zit het formulier dat Dunya heeft ingevuld. Ze schrijft dat ze sinds ze ADD heeft wat beter begrijpt waarom ze is zoals ze is en dat ‘mijn juf Tanja’ haar goed geholpen heeft. Ook schrijft ze dat ze meer wil leren over ADD en dat ze beter wil leren opschieten volgend jaar. Eigenlijk komt alles op hetzelfde neer. Rekenen is nog erg moeilijk, ook dat geeft ze zelf aan. Het werken met een dagtaak in plaats van weektaak is wel heel prettig, want daardoor is haar werk overzichtelijker. Die dagtaak gaat mee naar groep zeven. “Krijg ik precies dezelfde of een beetje anders?” vraagt Dunya nieuwsgierig. “Nou misschien kan juf Hanna er een plaatje bij doen. Dat zal ik eens met haar overleggen!” zegt de juf.

Woordenschat

Als we de rest van het rapport bespreken ben ik vooral onder de indruk van hoe goed Dunya het heeft gedaan in de afgelopen periode. De Cito’s zijn wat wisselend gemaakt. Ook Woordenschat is niet zo goed gegaan. Er staan ook vaak woorden in die kinderen niet kennen, waar ze niet mee in aanraking komen, die ze in het dagelijks leven niet vaak horen. Dunya kijkt naar informatieve programma’s. We praten normaal. Niet kinderlijk. Maar de Cito Woordenschattoets is moeilijk. Het gaat ook om verbanden leggen. Voederen hoort bij….. dieren. Maar dan zijn er vier mogelijkheden. Als er voeren staat weet ze ongetwijfeld dat het over dieren gaat, want dat doet ze in de vakantie ook. Kortom: Ik geloof het wel, die woordenschat. Er is niks mis met haar woordkennis en taalgebruik, dus we laten ons niet afleiden door zo’n toets.

Boekbespreking

De boekbespreking was prima. “Een goed voorbeeld” zegt de juf. “Maar hij was te lang!” zegt Dunya. “Ja, maar verder wel een heel goed voorbeeld van een boekbespreking!” benadrukt de juf. “Daar hebben we allebei toch van geleerd?” zeg ik tegen Dunya. “We waren gewoon te enthousiast!” Pas thuis ontdekken we de fout in het rapport: “8ste groepers huilen niet van Carry Slee” staat erin. Ik lees het twee keer voor en dan schudt Dunya haar hoofd. “Dat klopt niet! Het is van Jacques Vriens!” Natuurlijk confronteert ze de juf ermee. Ze heeft het boek erbij en laat het zien. “Oh sorry!” zegt de juf. “Daar heb ik toch niks aan!” spreekt Dunya bij mij haar verontwaardiging uit. “Ze moet het aanpassen!”

Huiswerk

Alleen bij rekenen komt de harde boodschap. Ze heeft heel veel ingehaald, dus hard gewerkt, maar ze loopt nog één blok achter. Dat moet ze in de Zomervakantie thuis doen! Daar ben ik niet blij mee natuurlijk. Of we weggaan. Ja we gaan zeker weg, maar daarbuiten zijn we ook weinig thuis. De juf benadrukt dat het geen strijd moet worden, dus dat ze ook veel gaat wegstrepen. Geen strijd? In de Zomervakantie rekenwerk doen en dan denken dat het geen strijd oplevert?  Er volgt nog een gesprek voor de vakantie, dus dat wordt nog een discussiepunt. Ze hadden haar beter de afgelopen tijd gewoon huiswerk kunnen geven in het weekend, zodat ze ook dat laatste blok nog had ingehaald. Maar dat mapje gaat al weken niet mee naar huis.

Groep zeven

Toch ben ik verder heel tevreden over haar rapport. Ze mag door naar groep zeven, maar dat wisten we natuurlijk al. Dunya verheugt zich op de volgende groep. Dan gaat ze ook een spreekbeurt over ADD houden. En als ze haar groep zes werk af heeft, dan mag ze aanhaken bij groep zeven en proberen dat bij te houden. Ze krijgt dan pre-teaching voor rekenen. Als het goed is kan ze dan beter meekomen met de klas. Ik ben benieuwd.

Aandachtspunten

Het is geweldig dat ze nu de hulp krijgt die ze zo nodig heeft, maar ze wordt er geen ander kind door. Dus tempo en concentratie blijven aandachtspunten. Letterlijk en figuurlijk. Hopelijk geeft de hulp die ze dan krijgt haar daarbij een steuntje in de rug op weg naar zelfstandigheid. Maar als ik door haar rapport blader en terugdenk aan hoe ze het jaar begon, ben ik alleen maar vreselijk trots op haar dat ze het dit jaar zo goed gedaan heeft.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/07/rapportgesprek-1024x583.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/07/rapportgesprek-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger Henrikeadd,cito,huiwerk,portfolio,rapport,rapportgesprek,rekenen,woordenschat,zomervakantieNieuwsbrief Het rapport komt er weer aan. Als ik de nieuwsbrief van school lees maakt mijn hart een vreugdesprongetje. Vanaf nu zijn de rapportgesprekken samen met de kinderen. Zij kunnen tenslotte zelf het beste vertellen hoe het is gegaan de afgelopen tijd en waar ze aan moeten werken. De juf...Blogs die net even anders zijn