Witte Donderdag

De week voor Pasen is druk. Er staan vier kerkdiensten in de Dominicuskerk op de planning waarin ik met het koor zing. De oppas zegt af voor Witte donderdag en dat levert even stress op. Dan besluit ik dat Dunya maar gewoon meegaat naar de kerk. Er is een dienst van drie kwartier met brood en wijn en veel stilte. Indrukwekkend. Dunya zit heel rustig naast me in het koor. Na afloop van de dienst krijgt ze chocomel en drinken de koorleden koffie of thee om daarna door te repeteren voor de komende diensten. Dunya zit op het podium te tekenen. Vorig jaar heb ik er eentje gemist, maar dit jaar zing ik alles mee. Op Witte Donderdag horen we het verhaal over Petrus die drie keer zegt dat hij Jezus niet kent. Hij komt pas bij zinnen als de haan kraait. Dunya knikt me toe. Daar hebben we het met Palmpasen ook over gehad. De haan boven op de stok verwijst naar die gebeurtenis.

Goede Vrijdag met bloemenhulde

Op Goede Vrijdag horen we het lijdensverhaal. Het is een dienst met veel lezen, maar Dunya houdt zich goed. Ze heeft een vriendinnetje binnen zien komen en is daarbij gaan zitten. Wat ik ervan kan zien gaat dat best goed. Aan het eind van de dienst worden er bloemen neergelegd bij het grote kruis op het podium. Dunya heeft de bossen tulpen in haar armen die wij hebben meegenomen en ik gebaar haar dat ik ook bloemen wil leggen. Ik had er niet op gerekend dat ze niet bij me zou zitten vanavond. Ze komt naar me toe en geeft een bos tulpen af. Na afloop van de dienst ligt er een bloemenzee! Deze bloemen worden allemaal in vazen gezet en verspreid over de kerk. Dunya helpt mee want ik moet met het koor weer repeteren voor de Paaswake en Paasmorgen.

Sorteren van bloemen

Dunya regelt weer chocomel en gaat dan hard aan de slag met het sorteren van bloemen. Tijdens de repetitie zit ze op het podium en af en toe vang ik haar stralende glimlach. Ik vind het zo leuk dat ze erbij is. Op haar beurt vindt zij het leuk om te zien hoe een repetitie verloopt. Ondertussen kan ze helpen bij het bloemschikken en de vazen een mooi plekje in de kerk geven. Als we klaar zijn met de repetitie is zij nog druk bezig. “We moeten echt gaan lieverd” zeg ik. “Het is alweer bijna tien uur, je moet naar bed!” Eenmaal thuis duik ik ook meteen in bed. Wat zijn we moe.

Paaswake en kaarsen die het licht doorgeven

“Wat is eigenlijk een Paaswake?” vraagt Dunya de volgende dag. Een goede vraag. Tja, vorig jaar was alles nieuw en maakte het diepe indruk op mij, maar wat we in welke dienst deden, weet ik eigenlijk niet meer. “Ik vertel het je morgen als je wakker wordt” beloof ik. “Ik weet het nu echt even niet!” De Paaswake is te laat op de avond om Dunya mee te nemen. Er komt een oppas en daarmee weet Dunya zich ook prima te vermaken. Als ik aan kom lopen bij de kerk zie ik een kampvuurtje voor de deur, waar de kinderen van de jongerengroep marshmallows roosteren. Tijdens het zingen wordt heel voorzichtig de nieuwe Paaskaars binnengebracht. De jongeren die meewerken aan de dienst steken de kaarsen aan en lopen dan rond. Ze steken bij elke rij een kaarsje aan en binnen mum van tijd wordt het licht doorgegeven en gaat er een lichtend spoor door de kerk. Het licht van Pasen breekt door. Een prachtige afsluiting van Stille Zaterdag en het begin van Pasen.

Oppas

Als ik veel te laat in bed kruip, schuift Dunya naar me toe. “Was het leuk met de oppas?” fluister ik. Ze knikt, of het lijkt zo. “Ik heb het koud” fluister ik weer. Ze legt haar warme handje op mijn wang. Zo vallen we in slaap. Om vier uur wordt ze weer wakker. Ze heeft dorst. Ik ook. Verkouden allebei. Ik slaapwandel door het huis om een bekertje water te halen. De wekker gaat. Ik kreun. Dunya ook. Snel opstaan. Dat lukt bij mij nog wel aardig, maar gaat bij Dunya moeilijker. Ik herhaal de vraag of het gezellig was met de oppas. Ze sliep tenslotte toen ik het vannacht vroeg, dus dat weet ze natuurlijk niet meer. “Dat is de tweede keer dat je dat vraagt” merkt Dunya op. Ze heeft het altijd leuk met de oppassen. We hebben er al heel wat gehad, maar het klikt bijna altijd.

Jongerengroep

“Wat was nou een Paaswake?” vraagt ze. Ik vertel over de vorige avond. Als ze hoort van het kampvuur betrekt haar gezicht. Dat heeft ze gemist. “Ja lieverd, ik dacht eerst ook dat je volgend jaar mee moet. Maar toen zag ik dat het echt de jongerengroep is die het doet en dat zijn….euh…..” Ik wil niet zeggen “grote kinderen” want dat klinkt zo denigrerend. Dunya is ook al zo groot. “Niet de tien-plus maar de kinderen van de twaalf-jarigendienst” vult ze zelf aan. Elk jaar hebben we een dienst speciaal voor de kinderen die naar het voortgezet onderwijs gaan. Ik lach opgelucht: “Precies, dat bedoel ik!” Ze wil weten wat ze deden en hoe dat ging. Ik ben onder de indruk van hoe goed de jongerengroep de taken uitvoerde. Het uitdelen van brood en wijn ging erg ‘professioneel’ en het lezen ging ook heel goed.

De nacht is afgedaan

Het is een prachtige ochtend deze eerste Paasdag. Met mooie liederen en een leuk kinderlied:

 

De zon is al op, de aarde trekt

Haar mooiste kleuren aan.

De bomen hebben zich uitgerekt,

De nacht is afgedaan.

Een merel oefent zijn groet,

Een vrolijk liedje: “het is goed”.

 

Kinderverhaal De Rode vogel

Daarna volgt er een kinderverhaal over de Rode vogel. De meningen over dit verhaal zijn verdeeld en het roept bij sommige volwassenen vragen op. Zijn de kinderen in de hemel? Is dat de paradijstuin waar het verhaal over gaat? En waarom gaat die deur dicht? Ze kunnen toch besluiten om te blijven en niet de deur uit te lopen? En als die deur nooit meer open kan, kunnen er dus ook geen andere kinderen meer in. Andere kinderen die ook dolgraag pannenkoeken met bosbessenjam willen eten en in de paradijstuin spelen zijn dan niet meer welkom? En wat is dan de link met Pasen? Maar de kinderen vinden het prachtig en daar is het voor bedoeld. Dat is ook wat telt. Er is ook een vogeltje dat fluit tijdens het verhaal. Een jongetje van vijf kijkt om zich heen. Ook als de vertelster wijst naar de onzichtbare vogel in de lucht volgt hij haar vinger, maar het vogeltje is onvindbaar.

Palmpasenstok

De kinderen gaan naar de kindernevendienst en komen na de toespraak terug, zoals altijd, met schalen brood en bekers voor de wijn. Er zijn teveel kinderen om allemaal mee te kunnen helpen bij brood en wijn delen. Dunya haalt haar schouders op en komt bij mij op schoot zitten. Moe en aanhankelijk, maar opgewekt. De Palmpasenstok die ze vorige week voor haar vader maakte viel bij hem niet in goede aarde. Dat stemt me droevig. Het licht van Pasen, de muziek, de blije gezichten en de vele bloemen halen even het zware gevoel van mijn schouders. Ook bij Dunya komt het binnen. Ze geniet van de dienst, de mensen en de mooie bloemen in de kerk.

Bloemen uitdelen

Na afloop huppelt Dunya met bloemen van de één naar de ander. Als ze mij een roos komt brengen vecht ik even tegen mijn emoties. Ik schrik ervan. “Niet doen! Niet nu! “ denk ik. Af en toe ben ik net een emotioneel wrak en moet ik plotseling huilen om zulke dingetjes. Het is zo’n mooie ochtend en ik heb zo genoten van deze Paasdiensten, dat blije gevoel wil ik vasthouden. Ik zigzag een beetje tussen de mensen door en produceer een glimlach als mensen me ‘Zalig Pasen’ wensen. Het licht van Pasen, hopelijk breekt het bij veel mensen door en kunnen we het weer verspreiden over de wereld. Het helpt mij om mezelf snel te herstellen. “Mag ik deze bloemen aan Herman geven?” vraagt Dunya. De inval-pianist die sinds de zomer ons koor heel vaak heeft begeleid is voorlopig voor het laatst. Onze vaste organist/pianist is weer hersteld van een ongeluk. “Tuurlijk! Goed idee!” zeg ik. Hij heeft al veel bloemen gekregen van iedereen en ook van het koor, maar hij is erg blij met dit gebaar.

Licht overbrengen

Ik vind het fantastisch dat ik alles heb meegezongen en meebeleefd. Pasen is het hoogtepunt van het jaar. Moe ben ik wel, want dat het intensief is merk ik pas achteraf. Toch hoop ik dat ik er volgend jaar weer vier keer kan staan. Dunya is dan tien jaar en dan wordt het misschien weer wat makkelijker. Het ging nu al zo goed met haar! Als ik ’s middags een berichtje van Dunya krijg dat ze het leuk heeft bij papa en dat hij eten voor ons kookt zodat ik niet hoef te koken, weet ik dat zij onbewust een beetje licht uit de kerk heeft meegenomen en kunnen overbrengen.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/04/pasen-2017-586x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/04/pasen-2017-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger Henrikebloemen,bloemenhulde,kaarsen,kinderverhaal,licht,pasenWitte Donderdag De week voor Pasen is druk. Er staan vier kerkdiensten in de Dominicuskerk op de planning waarin ik met het koor zing. De oppas zegt af voor Witte donderdag en dat levert even stress op. Dan besluit ik dat Dunya maar gewoon meegaat naar de kerk. Er is...Blogs die net even anders zijn