Pannenkoeken

De laatste avond in Putten eten we pannenkoeken. Het was een geweldige vakantie, ondanks de valpartij en de oorpijn. Die waren beide eenmalig gelukkig. Dunya heeft enorm genoten van Bollo, de knuffels en de activiteiten. En ook van de speeltuin en de kinderen die ze daar ontmoette. Nu is het tijd om afscheid te nemen. Het huisje is grotendeels opgeruimd, alles is ingepakt en morgenochtend moet ik de laatste dingen regelen. Dan vertrekken we weer naar huis. Zoals altijd zie ik tegen de reis op. De taxi is al besteld, die komt op tijd. “Die leuke taxichauffeur?” vraagt Dunya voor de zekerheid. Ik knik lachend: “Absoluut!”

Taxi

Tussen het eten van pannenkoeken door kunnen we nu wel lachen om de situatie op de heenweg. De taxi in Putten kwam niet opdagen. Het is geen Amsterdam waar een taxi binnen vijf minuten komt voorrijden. “Er komt zo snel mogelijk een wagen naar u toe” zegt de telefoniste. Ruim een half uur later bel ik nog maar eens om te vragen waar die blijft. “Het is druk, dus ik heb geen idee wanneer er een auto beschikbaar is!” zegt ze opgewekt. Ik hang op, loop een cafeetje binnen en leg de situatie uit. Ze heeft nog een ander nummer voor me en die meneer belooft ook zo snel mogelijk te komen.

Chocomel

Tien minuten later stopt er een taxibusje. Het eerste taxibedrijf heeft toch een auto gestuurd. “Sorry maar er is nog eentje onderweg van een ander bedrijf. Daar ga ik instappen. We wachten al meer dan een uur!” zeg ik schuldbewust. “Dat kan heel goed, het is namelijk druk op de weg!” Ik haal mijn schouders op. Dat zal best, maar zeg dan meteen dat je niet op korte termijn kunt komen. Een uur wachten is belachelijk. Hij rijdt weg en de volgende komt aanrijden. “Volgende keer meteen mij bellen” zegt hij. En als we uitstappen: “Jullie zijn vast toe aan een warme chocomel met slagroom!” Dus even later zitten we in het café bij te komen met warme chocomel en stuur ik een foto naar de chauffeur. “Goeie tip! Tot op de terugweg!”

Restaurant De Huifkar

Omdat het de laatste avond is gaan we pannenkoeken eten bij de Huifkar, het pannenkoekenrestaurant in Putten. Elk jaar een succes. Eerst is Dunya boos, de verrassing is leuk, maar ze houdt er niet van dat ik haar voor de gek houd. “Als je niet had gezegd dat we boodschappen gingen doen had ik het wel leuk gevonden. Maar nu ben ik boos omdat je zei dat we naar de supermarkt gingen en ik wilde spelen!” Kortom, ze moet weer even schakelen. We krijgen een mooi plaatsje aan de bartafels, lekker hoog en Dunya vindt het geweldig. Ik bestel zoals altijd een pannenkoek met shoarma, al twijfel ik lang of ik niet toch de zalm zal nemen. Volgende keer dan maar. Dunya wil een kinderpannenkoek met nutella erop. Ze krijgt er gewoon een lepel chocopasta bij, dus niet zo’n dikke laag als de vorige keer in Amsterdam.

Dagje uit

Uiteraard bestelt ze chocomel. Daarbij krijgt ze een kraskaart en vol goede moed gaat ze krassen. “Helaas, geen prijs” staat er. Teleurgesteld drinkt ze snel haar chocomel op terwijl we wachten op de pannenkoeken. “Mag ik er nog eentje?” vraagt ze hoopvol. “Eentje dan. Daarna drink je water!” Ik heb een fles water besteld, want tegenwoordig ben ik niet meer zo van het zoete drinken. Maar in mijn eentje krijg ik die niet leeg. Bij de tweede kraskaart klaart haar gezicht op. “Gewonnen!” zegt ze triomfantelijk. “Twee kaartjes voor een dagje uit!” Ik wil dat even checken, misschien vergist ze zich. Terwijl ik op zoek ben naar mijn bril staat zij al bij de bar om haar prijs te verzilveren. “Gefeliciteerd! Je hebt gelijk!” zegt de medewerker.

Wildlands

Hij komt even later terug met drie verschillende kaartjes. “Duinrell, Blijdorp of Wildlands Zoo heb ik nog” zegt hij. Dunya aarzelt even. Ze wilde graag naar Wildlands toen we haar verjaardag in Emmen vierden. Ik had mijn geld uitgegeven aan andere cadeautjes dus dat ging niet. Nu wint ze zomaar vrijkaartjes voor het nieuwe dierenpark in Emmen. Dat dankzij een kraskaart en het pannenkoeken eten. Ze komt met foto op de Facebookpagina van het restaurant. Het oude dierenpark kende ik wel, daar kwam ik vroeger geregeld. Wat vond ik als kind die glijbanen bijzonder, met die hobbels erin. Later vond ik het een mooi dierenpark omdat dieren niet in hokken zaten, zoals destijds bij de meeste dierenparken wel het geval was. De haaien vond ik toen nog eng, want die kwamen zo op je afgezwommen alsof er geen glas tussen zat. Nu weet ik dankzij Dunya’s actie Haaialarm natuurlijk dat de meeste haaien helemaal niet gevaarlijk zijn voor mensen.

Uitstapjes

In Wildlands is het weer anders, nog meer de vrije natuur nagebootst. Meer ruimte en je kunt de dieren niet meer van dichtbij zien las ik. Maar we willen het toch een keer beleven en zijn best benieuwd hoe het is geworden. Gelukkig zijn de kaartjes nog tot eind van het jaar geldig dus we kunnen nog even rustig een datum plannen. Voorlopig is er geen tijd en zijn er na de zomervakantie meer dan voldoende uitstapjes geweest. Dat maakt niet uit, we kunnen desnoods met kerst nog gaan heeft Dunya al bedacht. Dan zijn we sowieso bij opa en oma in Emmen dus dat is goed te combineren. We kunnen er nog even over nadenken. Eerst maar even de pannenkoeken opeten. De rest zien we later wel.

Winnen

Dunya is wel een geluksvogel met prijzen winnen. Ondanks dat ze bij het bowlen de minste punten had, won ze bij de BINGO toch maar mooi een prijs afgelopen week. En dat is niet voor het eerst! En nu dus twee vrijkaartjes voor een uitstapje. Geweldig! Haar glimlach gaat de eerste tijd niet meer van haar gezicht. We eten met smaak onze pannenkoeken op en Dunya speelt af en toe in de speelkamer of speeltuin buiten. Pas bij het ijs eten gaat het mis. Ze is moe, maar klaagt ook over oorpijn. Haar andere oor nu. Ik twijfel. Als het erger wordt pak ik de kinderparacetamol uit mijn tas. Gelukkig, die zit er nog in. “Je mag er drie” zeg ik. “Waarschijnlijk is dat wel genoeg voor de hele nacht.”

Verrassingen

Het duurt lang voordat ze opknapt. We laten het ijs maar staan en gaan terug naar de bungalow op de Heihaas. Als ze eindelijk in bed ligt voelt ze zich al iets beter, al hoest ze wel. De oorpijn is gelukkig weer verdwenen. “Is het nu klaar met die verrassingen?” vraagt Dunya. “Bijna” beloof ik. Ze zucht. “Hoeveel komen er nog?” Ik denk even snel na. “Nog eentje!” zeg ik. “Wanneer is die?” wil ze weten. “Volgende week vrijdag. Maar ik denk wel dat ik het je op donderdag al vertel” zeg ik lachend. Die ene verrassing trekt ze nog wel, maar eigenlijk wil ze gewoon van te voren weten waar ze aan toe is. Duidelijkheid, daar heeft ze behoefte aan en dat snap ik. Dus de verrassing van deze week hoort ze een dag van te voren. Iets anders dan Ciske de rat of pannenkoeken eten. Dit wordt wel echt een klapper.

Afscheid

De laatste dag nog even knuffelen met Bollo en afscheid nemen van de speeltuin en de dierenweide. Ze gaat ze missen, maar elk jaar gaat het afscheid iets beter. Ook bij mij. Het is ook best fijn om weer naar huis te gaan. En we hebben mooie herinneringen aan deze week met als hoogtepunt toch de prijs die Dunya won bij de pannenkoeken.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/08/Pannenkoeken-eten-1024x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/08/Pannenkoeken-eten-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger Henrikeafscheid,chocomel,eten,oorpijn,pannenkoeken,restaurant,taxi,uitstapje,verrassingen,vrijkaartjes,Wildlands,winnenPannenkoeken De laatste avond in Putten eten we pannenkoeken. Het was een geweldige vakantie, ondanks de valpartij en de oorpijn. Die waren beide eenmalig gelukkig. Dunya heeft enorm genoten van Bollo, de knuffels en de activiteiten. En ook van de speeltuin en de kinderen die ze daar ontmoette. Nu is...Blogs die net even anders zijn