Kraamhulp

Het is zondagmiddag als Dunya’s vader een berichtje stuurt dat hij nog niet weg kan. De kraamhulp is er en de verloskundige komt ook nog. Bovendien zit er kraamvisite. Dunya’s zusje is een paar dagen geleden geboren. Na de foto en het filmpje heeft ze nog met papa gebeld, maar verder was het stil. We zijn nu wel erg nieuwsgierig. “Als hij  maar wel komt” zegt Dunya angstig. “Volgende week zijn wij weg, dan zie ik hem twee keer niet!” Ze is ook vast van plan om te vragen wanneer ze Fareeha mag zien. Ik zeg dat ik haar zal helpen.

Fareeha

Als we boodschappen willen doen belt haar vader. Hij komt eraan. Ik besluit de druk meteen op te voeren en loop mee naar beneden. “Hoe gaat het met de baby? En met moeder? En is Fareeha al gegroeid? Broertje Fawad zit achterin de auto en zegt dat ze Fariha heet. Ik sprak het helemaal verkeerd uit. “Wanneer mag Dunya haar even zien?” vraag ik op een toon en met een blik alsof dit de normaalste vraag van de wereld is. Dat is het natuurlijk ook, maar in deze situatie is het wat ingewikkeld. Vader zucht. “Jullie mogen best een keer komen kijken, geen probleem” zegt hij dan. “Wanneer?” vraag ik, terwijl ik niet laat blijken hoe verrast ik ben door dit antwoord. “Morgen?” vraagt hij. “Prima, morgen op kraamvisite!” bevestig ik met een knikje.

Stiefmoeder

Bij het terugbrengen van Dunya zeg ik nog een paar keer nadrukkelijk ”tot morgen”, om te checken of het geen opwelling was van de kraamvisite en bij de derde keer zegt hij dit terug. We lopen naar binnen. We zijn allebei nogal verbaasd over deze omslag. Al jaren vraagt Dunya wanneer ze haar stiefmoeder mag ontmoeten. Dat houdt vader altijd af. Ze weet ook niet van het bestaan van zijn oudste dochter. Geen idee wat de reden is dat we nu wel mogen komen. Ik bedenk dat ze snel genoeg in de gaten heeft wie Dunya is, want ze zegt gewoon papa.

Kraamvisite

De volgende dag wacht ik op het berichtje dat we niet op kraamvisite kunnen komen. Dit kan bijna niet doorgaan. Er komt ’s middags inderdaad een berichtje van haar vader. We zijn natuurlijk van harte welkom schrijft hij. Dat begint goed. Maar dan staat er dat ik Dunya moet vragen om geen papa te zeggen. Ik staar verbijsterd naar het schermpje op mijn telefoon. Het staat er echt! Wat moet ik hier nou weer mee? Ik stuur meteen terug dat Dunya niet verantwoordelijk is voor zijn problemen. Als zij toch papa zegt dan moet hij iets uitleggen aan zijn vrouw en dat is een direct gevolg van alle leugens en geheimen van de afgelopen jaren. Er komt geen reactie, dus ik neem aan dat hij ermee akkoord gaat.

Geen papa zeggen

Nog een beetje verontwaardigd kom ik op school. “Dunya, papa heeft een berichtje gestuurd. We mogen wel op kraamvisite komen, maar je mag geen papa zeggen waar zijn vrouw bij is.” Haar verontwaardiging blijft uit. Sterker nog: ze schiet in de lach. En dan bedenk ik hoe komisch deze situatie eigenlijk is. Op de fiets oefenen we situaties. “Wat zeg je als je Fareeha vast wilt houden?” vraag ik. “Pap euh…… Mag ik….” We schieten in de lach. Dit wordt een heel raar bezoekje, dat weten we nu al.

Voorschool

We wachten bij de school van Fawad en Farhan op Dunya’s vader. Hij komt vlak daarna aanlopen en gaat meteen naar binnen. “Kom op, erachteraan!” roep ik. Bij de voorschool komt Farhan naar de deur gelopen. “Geef je broer een knuffel!” roep ik. De leidster kijkt verbaasd en ik gniffel in stilte. Dit is natuurlijk heel gek. Er zal nooit over Dunya gesproken zijn op school. “Mooie school hè?” vraag ik. “Ik ben hier weleens geweest!” Hij haalt zijn schouders op. “Ik ben nooit ergens anders geweest dan in de klas van de jongens”.

Nieuwe zusje

Een beetje opgewonden lopen we met zijn allen naar huis. Ik ben ondertussen aan het babbelen. “Wat wordt er hier hard gewerkt en wordt jullie huis ook gerenoveerd? Krijg je dan een ander huis of iets tijdelijks?” Dan komen we binnen. We stellen ons voor aan moeder en dan gaan we naar het reiswiegje dat middenin de kamer staat. Wat een schatje en wat een mini-meisje. Dunya kan haar ogen niet afhouden van haar nieuwe zusje. Als papa dan vraagt of ze haar even op schoot wil kan haar blijdschap niet op. Wat een feest! Dat ze blijft slapen en alleen af en toe knipoogt als Dunya naar de tablet of haar broertjes kijkt, accepteert ze gelaten. Haar oogjes krijgt ze nog weleens te zien.

Kraamhulp

We praten over van alles. Over de kraamhulp die strijken en stofzuigen te vermoeiend vond, waardoor zijn vrouw het zelf maar doet. We bekijken de veranderingen in het huis, sinds ik daar ben geweest. Ooit woonde ik daar en het is dan gek vertrouwd om terug te zijn. Tussen ons is er ook een vertrouwd gevoel. Meer is het niet gelukkig, maar het is nu wel prettig. Ik vraag of ik de poster van Kim Anderson, die aan de muur hangt, terug kan krijgen als hij verhuisd is. Jaren heeft ie bij mij in Emmen aan de muur gehangen. Hier was ie dus gebleven. We praten over zijn vrouw die niet meer dan twee woorden Nederlands spreekt en verstaat, ondanks veel inspanning van buitenaf. “Als jou iets overkomt en ze blijft alleen achter, dan moet ze zich kunnen redden. Ook met taal!” waarschuw ik. Hij knikt.

Cadeautjes bij de kraamvisite

Voor haar broertjes heb ik allebei een boek op de kop getikt voor weinig geld. Voor drie euro een mooi boek bij een drogisterij. Altijd de moeite waard om even te snuffelen. Voor Fareeha hadden we al een pakje gegeven op zondag. Nu heb ik een pakketje spenen en een knuffeltje gekocht. Er volgt nog een cadeautje met naam, maar dat duurt een paar dagen. Ik geef de cadeautjes aan moeder die ze weglegt. Ze blijft op de achtergrond zitten, terwijl ze af en toe een blik op ons werpt. Ik besef ineens dat wij elkaar heel goed kennen en dat het nu vertrouwd voelt, maar dat dat ook zonder taalkennis te zien is. Dat roept zeker vragen op, inwendig of hardop. Hij belooft dat hij het haar beetje bij beetje gaat vertellen. Dat is niet te vroeg! Ik ben benieuwd of en wat hij gaat vertellen. Welke rol krijg ik toebedeeld?

Hoogslaper

“Sorry, we hebben geen eten voor jullie” zegt de vader van Dunya. “Natuurlijk niet!” zeg ik. “Wij komen even bij Fareeha op kraamvisite en gaan thuis eten. Mama en baby hebben rust nodig!” benadruk ik nog eens. Hij begint over een nieuw bed voor Fawad. “Dunya krijgt een hoogslaper” zeg ik. “Als jij me helpt met de kosten, dan mag je Dunya’s bed hebben!” Hij kijkt me verrast aan. Het is een erg duur bed. Het kan van peuter, kleuter tot tienerbed gemaakt worden. “Dan verf je het blauw en is het voor Fawad ook leuk.” Het ijzer smeden als het heet is. “Ik kan het niet bij de Ikea kopen en in de metro meenemen!” zeg ik. “Nee, ik heb een bus, dus dat is geen probleem!” belooft hij. Triomfantelijk kijk ik naar Dunya. Zo bereiken we heel wat in een paar dagen tijd en tijdens een uurtje kraamvisite.

Kus aan je zus

“Geef nog een kus aan je zus. We moeten gaan!” spoor ik Dunya aan. Ze begrijpt het. Zonder mopperen legt ze Fareeha terug in haar provisorische bedje. Ze geeft haar een laatste kus. De jongens kijken kritisch toe. Fawad waarschuwt papa als Farhan in het wangetje van Fareeha knijpt. Ze slaapt gewoon door. Het is een bizarre situatie, zoals we hier met zijn allen zitten. Zijn vrouw die geen idee heeft wie wij zijn maar heeft daar wel recht op vind ik. Dunya die met haar broertjes speelt en waarvan duidelijk blijkt dat zij elkaar ook goed kennen. Op de fiets naar huis lacht Dunya een beetje: “Ik heb per ongeluk een paar keer papa gezegd!” Dat heeft niemand gehoord. Een heel bijzonder kraambezoek. Zo is elke kraamvisite weer anders, maar deze zal ik nooit meer vergeten!

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/09/22068693_1409279129120085_1849761101_o-576x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/09/22068693_1409279129120085_1849761101_o-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger Henrikebaby,cadeautjes,hoogslaper,kraambezoek,kraamhulp,papa,school,stiefmoeder,zusjeKraamhulp Het is zondagmiddag als Dunya’s vader een berichtje stuurt dat hij nog niet weg kan. De kraamhulp is er en de verloskundige komt ook nog. Bovendien zit er kraamvisite. Dunya’s zusje is een paar dagen geleden geboren. Na de foto en het filmpje heeft ze nog met papa gebeld,...Blogs die net even anders zijn