Dagkamp

Dagkamp, daar gaat ze weer. Het hoeveelste jaar is dit voor Dunya? Ik ben een beetje de tel kwijt geloof ik. Al jaren gaat ze in de zomer op kamp. In het begin één week en daarna twee weken. In de ochtend vertrekt ze en tegen de avond komt ze weer thuis, vijf dagen lang. Het legt een beslag op onze vakantie, want we gaan ook een week samen op vakantie en dan zijn er nog maar drie weken over om leuke dingen te doen. Volgend jaar dan maar één week dagkamp? Of gewoon minder proppen in de drie overige weken? Dat is een zorg voor later.

Waterglijbaan

Elke ochtend om acht uur zet ik haar op de bus. Als de bus alle haltes heeft gehad rijdt ie door naar Eemnes, waar de kinderen op een tentenkamp de hele dag spelen en activiteiten doen. Ze kunnen vrij spelen in het bos en met de hele groep gaan ze naar de hei, waar ze uren kletst met haar vriendinnen. Eén dag is er sport en spel en één dag knutselen. Shenella en Chantal zijn de liefste begeleidsters en die knuffelt ze altijd uitgebreid bij terugkomst. Het weer is best goed, op wat buien na. Dus veel buiten spelen, dat doet haar goed.

Tentleiding

Zoals altijd vind ik het spannend. Spannender dan Dunya. Vol goede moed breng ik haar naar de bus. Niet iedereen begroet de kinderen enthousiast, maar gelukkig heeft Dunya daar geen last van. De tentleiding is in elk geval heel lief. Als de bus terugkomt zit ik bij de halte wat te kletsen met andere moeders. “Daar zijn ze!” roept een moeder en we staan meteen op. Ik zie een stralend gezicht van mijn grote dochter. Opgelucht haal ik adem. “Er was een waterglijbaan!” roept Dunya als ze uit de bus stapt. Ik had het kunnen weten. Voor Dunya is het dagkamp altijd een feest.

Vriendinnen

“Hoeveel vriendinnen heb je gemaakt?” vraag ik lachend als ze me een briefje met telefoonnummer in mijn hand stopt. “Dominique” staat erop met een telefoonnummer. “Twee!” zegt ze. Heerlijk dat ze zo makkelijk vriendschap sluit. Op school is dat weleens moeilijk, maar in een speeltuin of op kamp of bij andere activiteiten gaat dat vanzelf. Het dagkamp is een succes. Geen gepest of nare dingen gelukkig.

Boomhutten

Dunya heeft het naar haar zin . Ze komt heel blij terug en heeft heel veel zin om de tweede dag te gaan. De eerste dag stond in het teken van boomhutten maken, net als vorig jaar met Mikey. Lekker de hele dag buiten. “Morgen naar het zwembad” zegt ze. Op dinsdag rijdt er altijd een bus naar het zwembad, waar de kinderen met diploma gaan zwemmen. Het hoogtepunt van de week dagkamp voor Dunya. Op een vervelend incident na in het zwembad, heeft Dunya genoten van het zwemmen. De rest van de week hoor ik verhalen over haar nieuwe beste vriendin.

Zwembad

Het zwembad is in de buurt van het kamp en dat zag ze laatst op Brugklas. “Hé” zegt ze opgewonden. “Dat is het zwembad van kamp!” En bij Spangas ziet ze een stel jongens een klasgenoot pesten. “Dat is Bilal!” zegt ze verschrikt. “Dat had ik niet van hem verwacht….” Als ik vraag wie in vredesnaam Bilal is, zegt ze: “Van kamp! Hij is één van leiding en op kamp is hij altijd heel aardig!” En natuurlijk snapt ze dat het een rol is, maar toch is het raar. Ze spreekt hem erop aan als ze hem weer ziet en hij legt uit dat hij vaker in Spangas te zien is, maar dan als een lieve jongen.

Hobbytent

Op woensdag doe ik een briefje in haar broodtrommel: “Veel plezier met knutselen in de Hobbytent”. Verbaasd vraagt ze ’s avonds hoe ik dat wist. “Je gaat op kamp altijd één dag naar de Hobbytent. Op donderdag is er sportdag en vrijdag staat in het teken van de talentenjacht” Dunya knikt bewonderend. “Dominique heeft me geholpen, want haar tent was gister aan de beurt.”

Grote zus

Ze zijn onafscheidelijk, want ze spelen en eten elke dag samen. “Ik kreeg steeds de vraag of we zussen zijn. De volgende keer gaan we dat niet meer uitleggen, maar zeggen we gewoon ‘ja!’” aldus Dunya. Twee kleine broertjes, een zusje op komst en nu een grote zus, dan is het toch redelijk compleet. In de tent van haar vriendin zitten vooral grote kinderen, nog groter dan Dunya. Daar voelt ze zich niet zo op haar gemak en daarom komt Dominique naar haar toe, zoals zussen en vriendinnen doen.

Niet somber, wel moe

Ik doe niet zoveel overdag. Lekker alleen thuis, blogs schrijven waar ik veel tijd voor heb en die er makkelijk uitrollen. En toch ben ik ’s avonds erg moe. Wel altijd heerlijk als Dunya weer in mijn armen springt. Altijd blij, op één dag na. “Oei, geen leuke dag gehad vandaag?” Haar vriendin zou vandaag niet komen omdat ze naar de dokter moest en zelf brengen mag niet. Is ze daarom een beetje somber? “Wel een leuke dag, maar ik ben zo moe” zucht ze. Ik zucht ook, van opluchting.

Laatste dag

De laatste dag van het kamp breekt aan. Het vroege opstaan gaat elke dag iets moeizamer. “Kom op, nog één keer! Morgen mag je uitslapen!” Het is niet alleen een belofte maar ook een wens. Ik hoop maar dat ze uitslaapt en dat ik daardoor ook uit kan slapen. Samen met Dominique heeft ze een lied ingestudeerd om te zingen bij Agnes got talent. Daarmee wordt elke week dagkamp afgesloten. Dunya was al een tijdje aan het oefenen maar omdat ze op het kamp een vriendin heeft gevonden hebben ze bedacht om iets samen te gaan doen. In twee dagen moet het nummer geoefend worden.

Make-up

“Ik wil morgen voor zeven uur opstaan, want ik wil even make-uppen” zegt Dunya op donderdag. Dat blijkt toch wel tegen te vallen, want ze moet echt haasten om op tijd te komen. “Mag ik mijn make-up doos meenemen?” vraagt ze. “Niet die mega-grote doos die je van opa en oma hebt gekregen voor je verjaardag!” zeg ik. Die past niet eens in haar tas. Ik kijk snel in de kast en pak de kleinere versie die ze een tijdje terug van mij gekregen heeft. Van make-up heb je nooit genoeg. “Deze kan wel!” zeg ik. “Ook prima” zegt ze onverschillig.

Foto’s

Rond vijf uur ’s middags komen er ineens foto’s op mijn WhatsApp binnen. Dunya en Dominique samen, net twee modelletjes. Dominique is alweer thuis en die stapt uit bij de eerste halte, dus ik haast me naar het zwembad, waar de bus als laatste stopt. Zouden ze vandaag vroeger zijn? Ze waren er deze week niet één keer voor half zes. Als ik mijn fiets op slot zet en ik kijk op zie ik de bus al aankomen. Tien minuten te vroeg! Wow! Geen tijd om met andere moeders te kletsen deze laatste dag.

Geen medaille

Blij stapt ze uit de bus. Geen medaille zie ik in een flits. Toch zie ik ook geen teleurstelling op haar gezicht. Super! “Wat zie je er mooi uit!” roep ik als ze in mijn armen duikt. Ze is prachtig opgemaakt en heeft haar haar in een mooi knotje op haar hoofd. “Shenella heeft mijn make-up gedaan en Dominique heeft het knotje gemaakt. Leuk hè?” zegt ze. Ze was vierde bij de talentenshow en heeft veel plezier gehad. Nu een weekje van min of meer rust en daarna nog een week op dagkamp. Jammer dat die superlieve leidsters er dan niet zijn. Maar…. Dominique is er dan ook weer vier dagen en dat is het allerleukste natuurlijk!

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/08/dagkamp-1024x768.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/08/dagkamp-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger Henrikeboomhut,dagkamp,foto's,hobby,make-up,medaille,vrienden,vriendschap,zwembadDagkamp Dagkamp, daar gaat ze weer. Het hoeveelste jaar is dit voor Dunya? Ik ben een beetje de tel kwijt geloof ik. Al jaren gaat ze in de zomer op kamp. In het begin één week en daarna twee weken. In de ochtend vertrekt ze en tegen de avond komt...Blogs die net even anders zijn