Opticien

Het gebeurt steeds vaker dat ik niet kan lezen wat er op een verpakking staat. Dan ben ik blij dat ik Dunya bij me heb die het wel heel goed kan lezen. Ik geef toe: het zijn kleine lettertjes en daarom kan ik het een tijd uitstellen. Een gewoon lettertype kan ik lezen en op de computer kan ik mijn blogs natuurlijk in een zo groot lettertype schrijven als ik handig vind. Toch gebeurt het te vaak dat ik iets niet kan lezen. Dus neem ik een besluit. “Kom Dunya, we gaan naar de opticien. Het is nu echt tijd voor een leesbril ” zeg ik. De medewerker doet eerst een oogdrukmeting. Ik krijg drie luchtstootjes op mijn ogen. Ik krijg tranende ogen. Dunya kijkt mee en lacht. Geen idee waarom, maar het is schijnbaar erg grappig vanaf de andere kant.

Ogentest

Daarna volgt de ogentest. Ik vind het soms nog wel lastig om te zeggen of ik nummer één of twee het beste kan zien. Ook krijg ik letters op een groen en rood vak. Meestal zie ik de groene het beste, soms de rode. Dunya vindt het allemaal reuze interessant en stelt vragen en maakt foto’s. Na een lange tijd testen en vragen beantwoorden is het klaar. “U kunt ook beginnen met een standaard brilletje van de drogist” zegt de opticien. “Maar we kunnen hier een brilletje precies op maat laten maken. Dat kan al vanaf negentien euro en dat wordt betaald door uw verzekering!” Ik aarzel even, besluit dan voor zekerheid te gaan. Ik zoek even een bril uit in deze winkel.

Verzekering

Dat valt nog niet mee. “Deze vind ik mooi” zegt Dunya en komt met eentje van €139 aanlopen. “Nee lieverd, de verzekering betaalt honderd euro in drie jaar tijd. Dus ik ga echt voor de goedkoopste leesbril!” Ze zucht, brengt ‘m terug en kijkt kritisch naar wat ik uitzoek. Het is het volgens haar allemaal net niet. Een andere klant staat brillen te passen en vraagt Dunya’s mening. Even later stuur ik haar naar de balie, want ik denk dat ik er wel uit ben. Dunya komt terug met de klant die zij geadviseerd heeft. “Mijn moeder wil weten of die paarse bril mooi staat” zegt ze. Dat wilde ik helemaal niet weten, want ik had al besloten deze te kopen. Maar Dunya is het er niet mee eens. De verkoopster kiest ook haar kant en tovert uit een kastje dat verstopt zit achter de spiegel nog meer leesbrillen.

Montuur

Dunya kiest er een montuur uit dat ik opzet. “Nee, die is echt saai” zegt de verkoopster. Dunya kijkt kritische en knikt dan bevestigend: “Beetje saai.” Uiteindelijk komt ze met een eenvoudig model leesbril met een neutraal kleurtje. Niet zo mooi als de paarse en de rode die ik eerst had, maar misschien is het ook wel fijn om een minder opvallend montuur te hebben. Ik hak de knoop door. Dit wordt ‘m! Het is toch even wennen. Ik heb wel een bril gehad, ooit, voor veraf, maar ik gebruik ‘m nooit. Daar heb ik geen last van. Af en toe met de ondertiteling, wit op wit, of wit op lichte ondergrond, maar verder heb ik geen problemen met veraf. Maar met lezen gaat het niet langer zonder.

Oogarts

Dunya zet ook een bril op. “Ik zie geen verschil!” zegt ze verbaasd. Ik lach. “Dat klopt lieverd. Er zit hier gewoon glas in! Iedereen heeft andere glazen nodig, daarom zijn deze brillen alleen om te passen” leg ik uit. “Ik wil ook een bril” zegt Dunya. Ik dacht dat die discussie wel achter de rug was, maar het lijkt haar toch wel heel interessant. Het is niet de eerste keer dat ze een bril wil. Op haar derde en vierde zijn we bij de oogarts geweest, op verwijzing van het Consultatiebureau. Maar er is niks mis met haar ogen, ze ziet alles en er zijn geen klachten. Ook nooit meer geweest daarna. Geen bril voor Dunya en dat was voor haar wel een teleurstelling.

Haaien

We gaan naar een hoekje met computer en daar worden mijn gegevens en de informatie over de bril ingevoerd. Dunya ziet haar kans schoon om te vragen of deze aardige mevrouw een sms met ‘Haai Dunya’ wil sturen naar 4333 voor het beschermen van de haaien. Ze zegt dat ze het leuk vindt en dat ze het gaat doen, maar ’s avonds is er nog geen sms bijgeteld. Het is in elk geval goed dat ze het probeert. “We moeten het verhaal nog even goed oefenen voor Koningsdag, want dan moet je een goed verhaal paraat hebben om geld in te zamelen voor de haaien. Kort maar krachtig, voor de voorbijgangers.”

Vragen

Ik vind het wel spannend. “Plus anderhalf” zei de opticien. Terwijl ik dacht dat het op het randje was van wel of geen leesbril. Later komen er allerlei vragen in me op. “Als we de bril ophalen moet ik vragen of ik hem altijd op moet bij lezen of alleen als ik het echt niet kan zien!” Dunya kijkt me vol bewondering aan: “Wat een goeie vraag!” Ik lach: “Help je mij herinneren?” vraag ik. “Wat was de vraag ook alweer?” zegt ze. Ik proest het uit. “Laat maar, als je de vraag na twee minuten alweer vergeten bent, gaat het niet lukken. Ik schrijf het wel op!” zeg ik. “Nee, nee, ik weet het nog wel. Of je de leesbril alleen op moet als je het echt niet kunt lezen, of voor de zekerheid altijd als je leest!” vat ze samen. Ik had het niet beter kunnen verwoorden.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/04/de-opticien-1024x585.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/04/de-opticien-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger Henrikebril,leesbril,opticien,verzekeringOpticien Het gebeurt steeds vaker dat ik niet kan lezen wat er op een verpakking staat. Dan ben ik blij dat ik Dunya bij me heb die het wel heel goed kan lezen. Ik geef toe: het zijn kleine lettertjes en daarom kan ik het een tijd uitstellen. Een gewoon...Blogs die net even anders zijn