Instrumentele oriëntatie

“Ik ben zo zenuwachtig” bekent Dunya. Het is de dag van de presentatie bij muziekles. Begin van het schooljaar komt Dunya uit de klas met een flyer over instrumentele oriëntatie. “Gratis!” zegt ze opgewekt erbij. Fronsend lees ik de bijbehorende brief. Nou ja, gratis…. Met stadspas kun je een verzoek indienen bij het Jongeren Cultuurfonds, die het vervolgens vergoeden. Er staat alleen niet bij dat dat alleen geldt als je nog geen aanvraag hebt gedaan bij het fonds, want ze vergoeden logischerwijs, één activiteit. In ons geval is dat ballet. Gelukkig krijg ik wel korting en dan schrijf ik Dunya in.

Hoepel op Jack!

Het gaat om een oriëntatie cursus, waarbij de kinderen acht weken kennismaken met een instrument en dan naar het volgende instrument gaan.  De eerste acht weken gaat ze trommelen, bij een meester die ik nog ken van één van mijn scholen. Percussie heet het. Dunya vindt dat niet zo geweldig. Daarna volgt een blok gitaarles en dat vindt ze wel heel erg leuk. Leuk, maar ook best moeilijk, zeker in het begin. Met rode wangen van inspanning zit ze te spelen. “Hoepel op Jack en laat je hier nooit meer zien, meer zien” zingt ze terwijl ze ondertussen gitaar speelt. (Hit the road Jack) Tijdens het laatste kwartiertje van elk blok mogen de ouders komen kijken. Dunya geniet van het gitaarspelen, maar minstens zoveel van de tekst die ze mag zingen.

Muziekboekje

Natuurlijk zijn er strubbelingen. Ik zie meteen aan haar gezicht dat er iets mis is als ze het lokaal uitkomt en de muziekjuf vraagt ook of er iets aan de hand is. “Niets” zegt Dunya kortaf. “Weet je wat je moet oefenen?” Dunya knikt kort. Ze geeft de juf nog een hand terwijl haar ogen verraden dat ze heel boos is. Daar zie ik mezelf staan. Als ik boos ben is dat ook niet te verbergen. “Dus het probleem is dat je in je muziekboekje hebt geschreven, terwijl je het nog nodig hebt?” vat ik voor de zekerheid samen. “Ja” zegt ze. “En dit boekje heb je van de juf geleend?”  Ze knikt. “Maar dat moet ik volgende week teruggeven.” Ik blader door de snelhechter met muziekstencils. “Nou, dan lossen we dat op” zeg ik. “Ik kopieer het morgenochtend en dan heb je weer een eigen boekje.” Ik kijk haar triomfantelijk aan. “Zo, dat is opgelost. Was dat het?” vraag ik.

Pianoles

Als ze met pianoles begint is ze meteen helemaal om. Geweldig vindt ze het. Het leuke is dat ze in de zaal achter de kerk op zondagochtend ook al vaak piano speelt. Tot dat moment doet ze maar wat, maar zodra ze dus een beetje leert hoe het moet, kan ze ook echt liedjes spelen. Elke keer als ik binnenkom word ik weggestuurd. Ik mag het niet horen, want dit is voor de laatste muziekles, als ze hun presentatie geven. Gitaar vond ze erg leuk, maar oefenen, daar kwam niks van terecht. Met piano is ze duidelijk serieuzer bezig. Ze blijft zelfs na de muziekles nog hangen om wat extra te oefenen voor de laatste keer. Als ze mij in de aula ziet zitten stuurt ze me weg. “Niet stiekem luisteren!” roept ze. “Het is een verrassing!”

Presentatie en zenuwen

En nu is het dus zover: de laatste muziekles van piano, met presentatie voor de ouders aan het eind van de les. Ze wordt een beetje zenuwachtig wakker. “Ik heb niet genoeg geoefend!” zegt ze. Maar dat is niet waar. Natuurlijk, thuis is geen keyboard, maar in de kerk heeft ze veel geoefend. Afgelopen zondag kreeg ze nog hulp van een meisje dat ook piano kan spelen. Dunya zat te spelen en het meisje stond naast haar aanwijzingen te geven. Zodra ze mij in de gaten kreeg werd ik de zaal uit gebonjourd, dus veel heb ik er niet van meegekregen, maar ik heb er alle vertrouwen in dat dit goedkomt.

Uitlaatklep

Ik vind het belangrijk dat ze iets leert over muziek. Een beetje noten lezen, een beetje kennis van instrumenten, dat vind ik zinvol. Muziek kan een goeie uitlaatklep zijn voor emoties en gevoelens. Ik denk dat Dunya daar ook in de toekomst veel aan kan hebben, omdat omgaan met emoties voor haar best moeilijk is. Deze cursus is ideaal, want ze kan vier instrumenten uitproberen en daarna kijken wat ze het leukste vindt. Met nog één instrument te gaan lijkt ze haar keuze al wel gemaakt te hebben. Toch begint ze na de Meivakantie vol goede moed aan het laatste blok van acht lessen viool. En volgend schooljaar mag ze dan een instrument kiezen om mee door te gaan.

The Passion

Op Witte Donderdag wordt elk jaar The Passion gehouden. De meningen daarover zijn sterk verdeeld. In onze vorige kerk werd er vanaf het podium erg cynisch over gesproken. Ik vind dat iedereen zelf moet weten hoe hij het geloof beleeft. The Passion is het verhaal van het laatste avondmaal tot de kruisiging. Al die mensen die komen kijken naar de artiesten, die meezingen met de popliedjes, die genieten van het spektakel, die horen het verhaal ook. Wie weet halen ze er iets uit, want ik heb altijd wel de indruk dat het mensen verbindt. Dat is al heel mooi doel op zich. De muziek zorgt voor saamhorigheid en het publiek dat meeloopt in de processie doet dat samen. Ik vind het positief, begrijp niet zo goed wat erop tegen kan zijn. Het zingen doet mij ook altijd heel goed, geeft me energie en rust. Dat is de kracht van de muziek! En ik gun het Dunya om daar op haar manier ook een weg in te vinden. Ik denk dat het haar kan helpen.

Echte voorstelling

Terug naar de afsluiting van de pianolessen. Op verzoek van Dunya heeft de meester de lichten uitgedaan en het gordijn dicht, zodat niemand ze vanuit de aula kan zien, maar ook omdat het op deze manier meer een echte voorstelling lijkt. Dunya heeft een Braziliaans kinderliedje ingestudeerd. Ik ben hartstikke trots op haar dat ze dat zo goed heeft ingeoefend. En ze vindt het niet moeilijk om het voor alle ouders te laten horen. Natuurlijk is ze na acht lessen geen ster in pianospelen. Maar ze kent de basis en weet hoe leuk ze het vindt. “Heb je zin in de vioollessen?” vraag ik. Dunya schudt haar hoofd. Het liefst wil ze nu al doorgaan met piano spelen. Ik denk ook dat dit haar het beste ligt. “Het is maar acht keer” zeg ik. En volgend schooljaar ga je gewoon op pianoles. Tot die tijd kun je oefenen in de kerk.

Muziekles

Ik ben blij dat ze enthousiast is over muziekles. Tevreden bekijkt ze haar diploma dat de meester heeft gemaakt. Ze gaat de piano missen op woensdag, maar ik ben benieuwd of ze toch nog enthousiast wordt over viool. Want dat is de kracht van de muziek: mensen samenbrengen, maar ook mensen motiveren, emoties beïnvloeden en nieuwe dingen ontdekken van jezelf. Talenten bijvoorbeeld. Wat mij betreft is het een geslaagde cursus.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/04/muziekles-1024x605.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/04/muziekles-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger HenrikeVaste Gastblogstersgitaar,muziek,muziekles,Passion,pianoInstrumentele oriëntatie “Ik ben zo zenuwachtig” bekent Dunya. Het is de dag van de presentatie bij muziekles. Begin van het schooljaar komt Dunya uit de klas met een flyer over instrumentele oriëntatie. “Gratis!” zegt ze opgewekt erbij. Fronsend lees ik de bijbehorende brief. Nou ja, gratis…. Met stadspas kun je...Blogs die net even anders zijn