Een zout cadeau

Het bordje gaat om: GESLOTEN staat er op de deur. Jeroen zwaait nog een keer voor het raam. Na al die jaren sluit de zoutwinkel voor het laatst haar deuren. Het is niet meer te doen, de inkomsten zijn te laag en de huur te hoog. Jarenlang was het een vertrouwde plek voor ons om even binnen te lopen. Na een poosje ga ik ook zout kopen, nadat ik een bakje zout cadeau heb gekregen. Jeroen staat een cadeautje in te pakken voor klanten en als ze weg zijn zegt Dunya dat ze ook zo’n zout-cadeautje wilde voor mama. Dat krijgt ze dan. Ook zo mooi ingepakt. “Wat aardig” denk ik nog, maar als ik vervolgens in de winkel sta om een nieuwe voorraad te kopen bedenk ik dat het ook nog eens een slimme zet is. Een klant erbij. “Dat zout is veel lekkerder dan dat van de supermarkt” zeg ik verrast. “Ik ben blij dat je er eindelijk achter bent” grijnst Jeroen. Ook kochten we er brood, croissantjes en dropjes en soms taart. Of beter nog: boterkoek!

Einde van een zout tijdperk

Vorig jaar ging Dunya mijn verjaardagscadeautje bij de zoutwinkel inpakken. Met allerlei kleuren lint en stickers. Een portemonnee van de zoutwinkel, dat is wel echt uniek. Dunya heeft het er moeilijk mee als dingen veranderen die vertrouwd zijn. Dit is dan ook heftig voor haar. “Nu zien we elkaar nooit meer” verzucht Dunya dramatisch als we voor het laatst in de winkel staan. Ik schiet in de lach. “Hoezo niet?” vraagt Jeroen. “Ik woon hier om de hoek, we zien elkaar toch op straat?” Daar zit wat in, maar het is natuurlijk niet hetzelfde. Dunya was net drie toen de winkel begon en ze helpt de laatste tijd vaak mee in de winkel. En nu gaat het bordje dan voor de laatste keer om. Een tijdperk is afgesloten.

Te weinig zout gekocht

“Je had niet zo zuinig met zout moeten zijn! Dan was Jeroen niet weggegaan!” roept ze soms boos naar mij. Ze moet toch iemand de schuld geven. “Lieverd, dat komt echt niet doordat ik te weinig zout gebruik” sputter ik tegen. “Het komt ook door alle andere klanten” zegt ze boos en verdrietig tegelijk. Ze weet niet beter dan dat hij er altijd is geweest. Als er op de deur komt te staan dat er een koffiewinkel in komt en wat het adres is op Facebook maak ik snel een foto. Die ga ik opzoeken als ik thuis ben. “Ga je ze serieus op Facebook toevoegen?” vraagt Dunya boos. “Ze komen toch, we kunnen beter kijken of ze aardig zijn en alvast eens uitzoeken wat het voor winkel is” leg ik uit. Ik lust geen koffie en dat gaat niet veranderen met de komst van een koffiewinkel. Maar als ze warme chocomel hebben dan scheelt dat al een hoop. En daarmee is Dunya vast en zeker ook te ontdooien.

Kinderen zijn welkom

Ik leg contact met de eigenaar en die geeft aan dat kinderen erg welkom zijn in de winkel. Dunya wil er nog niks van weten. Pas een paar weken later als ze langs de “zoutwinkel” loopt blijft ze even staan kijken. “Hoe gaan we dat nou doen mama, met de nieuwe buren?” vraagt ze. “We gaan kennismaken en ons best doen om er ook een leuk contact van te maken!” zeg ik. Ze kijkt stilletjes naar de dichte deur. “Lieverd, ik weet dat je het moeilijk vindt. Dat begrijp ik best. Maar deze winkel komt hier omdat Jeroen weg is. Niet omdat ze Jeroen hebben weggejaagd!” Ze knikt, dat weet ze wel, maar toch voelt het een beetje zo. Afscheid doet pijn. Nieuw is eng. Ze houdt graag vast aan wat vertrouwd voelt en dat herken ik wel. Als er twee vrije plaatsen zijn in het fietsenrek pikt Dunya de plek met de meeste ruimte in. “Prima” zeg ik. “Dan zet ik mijn fiets naast die van Jeroen”. Verschrikt kijkt ze om. “Nee, nee! Daar wil ik!” roept ze en komt gehaast terug met haar fiets.

Valentijnsdag

“Mama, daar loopt Jeroen!” roept Dunya op een avond. “Oh echt? Liep ik hem zomaar voorbij?” vraag ik schuldbewust. “Hij zag er wel een beetje verdrietig uit” zegt ze in gedachten. “Misschien lijkt dat zo, omdat je zelf nog een beetje verdrietig bent” opper ik. “Hij zei ‘hai moppie’ tegen me” lacht ze dan weer. In de aanloop naar Valentijnsdag is er een actie bij de supermarkt. Ze pakt een hartje. “Voor wie ga je dat invullen?” vraag ik nieuwsgierig. “Voor Jeroen!” antwoordt ze. Op haar verzoek schrijf ik op dat ze Jeroen een Valentijnspakket gunt omdat hij de zoutwinkel moest sluiten en ze dat heel jammer vindt voor hem en dat ze hem en de winkel heel erg mist. Op Valentijnsdag word ik gebeld. “Jullie hebben een hartje ingevuld voor Jeroen….” zegt de medewerkster. Dunya heeft gewonnen. Die middag halen we een bos bloemen en een pakketje met lekkere dingen en brengen we het naar Jeroen die blij verrast is. Dunya is tevreden en het voelt een beetje als een afsluiting.

Nutella-chocomel

Ze wil niks met die nieuwe winkel te maken hebben, maar stiekem gluurt ze af en toe door het raam of om het hoekje van de deur van de koffiewinkel. De dag dat de winkel opengaat stapt Dunya naar binnen. Ze aarzelt niet. Arnoud, de nieuwe eigenaar, vertelt over de winkel en laat zien dat er lp-spelers staan waar ze plaatjes kan draaien. Hij legt uit hoe ze warme melk maakt en doet er een flinke schep nutella in. Dunya gaat geconcentreerd roeren. Vanaf dat moment gaat Dunya thuis experimenteren. Maar met duopasta smaakt het toch een beetje anders. “Kijk, die taart heeft Jeroen gemaakt!” zegt Dunya blij als we een paar dagen later in de winkel staan. Aha, Jeroen blijft dus een beetje betrokken bij de winkel en zo hoeven we hem niet helemaal te missen. En elke dag blijft ze voor de winkel staan en vraagt ze: “Mama, mag ik chocomel halen?” Of: “Mag ik even Arnoud gedag zeggen?” De winkel verandert, de namen veranderen, maar Dunya niet. Gelukkig heeft ze het vertrek van Jeroen en de komst van de coffeestore geaccepteerd en geniet ze nu al volop van de heerlijke chocomel.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/03/zoutwinkel-1024x353.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/03/zoutwinkel-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger Henrikeafscheid,chocomel,coffeestore,koffie,zoutwinkelEen zout cadeau Het bordje gaat om: GESLOTEN staat er op de deur. Jeroen zwaait nog een keer voor het raam. Na al die jaren sluit de zoutwinkel voor het laatst haar deuren. Het is niet meer te doen, de inkomsten zijn te laag en de huur te hoog. Jarenlang...Blogs die net even anders zijn