Kraamtijd

Een tienerdochter, wat leuk! Ik moet er nog even aan wennen dat ze inmiddels alweer een jaar ouder is. Een jaar is elke keer weer iets korter lijkt het wel. Ik ben zo blij met deze grote dochter. Dunya vindt het ook leuk dat ze nu eindelijk tien is. Ik mijmer over tien jaar moeder zijn en over hoeveel er is gebeurd in die tijd. Een gevoel van gemis overvalt me als ik denk aan de kraamtijd en het eerste jaar. Wat had ik daar graag meer van willen genieten. Ik had graag meer ruimte gehad om mijn weg te vinden met Dunya. En toen werd ik ook nog ziek. Een tijdje later werd ik geopereerd. Tegen de tijd dat het jaar voorbij was krabbelde ik een beetje op, maar het bleef moeizaam. Ook al was ik desondanks heel gelukkig met Dunya.

Broertjes

Na drie jaar gingen we met ons tweetjes verder. Ondanks dat er natuurlijk wel verdriet was, kwam er ook meer rust in mij en in ons gezin. Daarna ging Dunya naar school en vlak daarop verloor ik mijn baan. Dat was een heftige en verdrietige tijd, maar ook dat bracht uiteindelijk toch ook meer rust bij ons. En toen zat ze in groep vier en bleek ze opeens twee halfbroertjes te hebben: Fawad en Farhan. Een grote verrassing, maar ook dubbel omdat het verdrietig is dat papa het niet eerder met haar heeft gedeeld. Toch sloten we die broertjes natuurlijk meteen in ons hart. Ze zijn er en ze zijn zo welkom! We vinden halfbroertjes een rotwoord, want het zijn gewoon haar broertjes. Dat Dunya haar stiefmoeder niet mag zien vindt ze erg moeilijk. We hopen dat daar het komende jaar wat beweging in komt. En nu heb ik dan opeens een tienerdochter. “Ik ben een teenager, ik doe wat ik wil!” Het nummer waarmee Rachel Nederland bij het Junior Songfestival vertegenwoordigde, vond ik altijd al van toepassing op Dunya. En nu is ze dan echt een teenager. Het liedje past nu nog beter bij haar.

Cadeaus

We pakken haar tiende verjaardag groots aan. Met taart en cadeaus en verrassingen. Het wordt een geweldig feest. Natuurlijk is ze blij met al haar cadeaus. Ze kan er niet over uit wat haar mooiste cadeau is. Eigenlijk is ze overal blij mee. Overdag doen we het rustig aan. “We gaan toch niet naar de kerk op mijn verjaardag?” vraagt ze voor de zekerheid. “Nee hoor, we blijven lekker thuis!” lach ik. We wilden eigenlijk picknicken, maar het werd slecht weer, dus dat gaan we een andere keer doen. Helaas. In plaats daarvan blijven we binnen, soms gaat Dunya tussen de buien door even stoepkrijten voor de deur met haar nieuwe buitenmandala’s. Ik heb een tienerdochter die lekker haar eigen gang gaat. Ondanks dat er veel moeilijke tijden zijn geweest in die tien jaar, overheerst toch het gelukkige gevoel omdat ik zoveel mooie dingen van Dunya heb meegemaakt. En nu ze een diagnose heeft gaan er opeens deuren open die altijd gesloten waren. Dat geeft hoop en vertrouwen voor de komende tijd.

Pannenkoeken

In de avond gaan we pannenkoeken eten, bij een restaurantje niet zo ver van ons. Papa en broertje Fawad gaan ook mee. “Gaan jullie nog op vakantie?” vraag ik Dunya’s vader. Het gebeurt niet vaak dat we iets samen doen, maar we kunnen prima in één ruimte zijn en een gesprek voeren over koetjes en kalfjes. Eerst kunnen we elkaar nauwelijks verstaan doordat er iemand aan een ander tafeltje erg luidruchtig in het Engels zit te praten, zonder om zich heen te kijken. Als ze weg zijn kunnen we praten. Vooral Fawad is al snel aan het spelen, maar Dunya wacht nog totdat ze kan bestellen. De pannenkoek met een dikke laag Nutella is haar wat teveel. Een brownie wil ze nog wel, maar de ober vraagt of ze het erg vindt dat ie bevroren is. We slaan het toetje maar over. Nog even gaat ze met haar broertje spelen.

Zusje

Haar vader aarzelt voordat hij antwoord geeft op mijn vraag. “Eigenlijk kunnen we nergens gaan. Het is nog een beetje kort, maar Dunya krijgt een zusje” gooit hij er dan uit. Wat???? “Dunya! Kom hier zitten! Papa moet je iets vertellen!” roep ik opgewonden. “Je krijgt een kleine zusje” zegt papa. Dunya slaakt een kreet van blijdschap en klemt haar armen om papa heen. “Dit is het mooiste verjaardagscadeau dat je me kunt geven!” Hij glundert ook. De toon alsof hij een bekentenis heeft gedaan is ineens verdwenen. Ik ben zo blij dat hij het haar zelf vertelt en ook van te voren. Zo blij dat we er niet pas veel later achter komen.

Stiefdochter

“Als mijn zusje geboren is kan ik eindelijk kennismaken met Shirina!” zegt Dunya. “Het lijkt me goed dat jullie dat binnenkort een keer regelen en niet pas als ze net bevallen is” beslis ik. “Zo van: ‘Ik ben je stiefdochter en kom even naar mijn zusje kijken!’”. Dunya schiet in de lach en haar vader lacht een beetje mee. Ik ben een beetje overdonderd door dit nieuws en heb niet meteen een plannetje paraat. “Wat leuk, een meisje!” zeg ik dan. Hij knikt bedachtzaam. Ja, hij vindt het ook leuk. Dat dit gevolgen heeft voor Dunya’s plek in zijn gezin is duidelijk. Er moet iets gebeuren. Hij kan niet blijven verzwijgen dat ze bestaat. Hij moet in beweging komen en openheid van zaken geven. Daar heeft Dunya recht op, maar zijn vrouw natuurlijk ook. En een tienerdochter laat zich steeds minder op de mouw spelden.

Ciske de rat

Als we een beetje bekomen zijn van het nieuws stappen we weer op de fiets voor de volgende verrassing. Dunya heeft geen idee wat we gaan doen. “Ik dacht een feest op een boot” zegt ze later. We stappen af bij het DeLaMar theater. “Heeft het soms te maken met het Amsterdammertje van het Jaar?” vraagt ze opeens. “Hmmmm…… nu je het zegt, daar heeft het wel een beetje mee te maken!” zeg ik dan. Ze heeft nog steeds geen idee als ze bij het theater aankomt. “Wat staat er nou op die vlag?” vraag ik. Ze kijkt omhoog. “Ciske….Ciske de rat….” Dan opeens kijkt ze achterom naar mij. “Gaan we naar Ciske de rat?” Ik knik. “Niet!” zegt ze. Lachend knik ik nog een keer. “Niet!!” roept ze nog eens. “Echt wel!” roep ik terug. “Wij gaan naar de allerlaatste voorstelling van de musical over Ciske de rat!”

Laatste voorstelling

Eenmaal binnen trekt Dunya een beetje wit weg. Ze vindt het opeens een beetje eng. Ze heeft er zo vaak om gevraagd en ik zei altijd dat ik het niet kon betalen. Maar met een beetje handig plannen krijg ik het toch voor elkaar. Het is niet zo gek dat het haar overvalt. En ze is een beetje bang voor de scène waarin Ciske zijn moeder vermoordt. “Het is vanaf acht jaar, dus het zal niet heel eng zijn. Maar dan kijk je toch gewoon even niet?” Gelukkig trekt ze een beetje bij. In de zaal fluistert ze: “Mama, de meeste mensen hebben gewone kleren aan en wij zijn chique”. “Is het erg?” fluister ik terug. Ze schudt haar hoofd. Ze is over de schrik heen en geniet van de voorstelling. Bijzonder om de laatste voorstelling van Ciske de rat mee te maken met mijn mooie tienerdochter.

Vakantie

Een dochter van tien, zo wijs, zo zelfstandig. Ik ben zo trots op haar. Wat was het een bijzonder jaar. En wat doen we het goed met z’n tweetjes. En wat is het leuk om haar moeder te zijn. Ik geniet ervan om haar te zien veranderen van klein meisje naar een tiener. Er staat ons nog heel wat te wachten het komende jaar. We zullen nog heel wat bergen moeten beklimmen, maar ik ben ervan overtuigd dat we dat kunnen. Nu eerst vakantie vieren en genieten van een poosje geen verplichtingen. Leuke dingen doen en energie opbouwen voor het nieuwe schooljaar. En vooral erg veel genieten van mijn tienerdochter!

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/07/Ciske-de-Rat-586x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/07/Ciske-de-Rat-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger Henrikecadeaus,ciske de rat,halfbroertjes,kraamtijd,musical,stiefdochter,stiefmoeder,teenager,tiener,voorstelling,zomervakantieKraamtijd Een tienerdochter, wat leuk! Ik moet er nog even aan wennen dat ze inmiddels alweer een jaar ouder is. Een jaar is elke keer weer iets korter lijkt het wel. Ik ben zo blij met deze grote dochter. Dunya vindt het ook leuk dat ze nu eindelijk tien is....Blogs die net even anders zijn