Theater

De dag van de voorstelling breekt aan. “Eén van de droomfeeën is er al” zegt Dunya tegen haar balletjuf. Het is zondagochtend en het is al warm. Dunya heeft vandaag haar vierde balletvoorstelling. Ik mag haar iets eerder brengen voor de repetitie en voorbereidingen, zodat ik kan zingen. Dat haal ik dan nog wel en na afloop van de dienst vertrek ik meteen weer, zodat ik op tijd bij het theater ben. Ik heb het perfect uitgedacht. Dacht ik. Papa en haar broertjes kunnen niet komen omdat het Ramadan is. Alice en ik komen wel. We willen dit niet missen.

Roze jurk

We worden gespot door de juf die er ook al is en Dunya en de droomfee mogen alvast naar binnen. Al die maanden heeft Dunya geheim gehouden hoe de voorstelling eruit gaat zien. “Het Sprookjesboek” is de titel, meer weet ik niet. Maar zo af en toe licht ze een tipje van de sluier op. Zo heb ik per ongeluk gezien dat ze een zuurstok roze jurk draagt, maar ik draai zo snel mijn hoofd weg dat ik geen idee heb hoe die jurk er verder uitziet. “Er zijn ook een paar droomfeeën” vertelt Dunya na de laatste doorloop op zaterdag bij studio Westerdans.

Droomfeeën

“De droomfeeën” vertelt Dunya als we zitten te lunchen. Doe maar luxe voor een keer. De doorloop was dit jaar op een andere locatie dan waar ze normaal les heeft, dus we maken er een uitje van. Het zijn grote meiden die droomfeeën. “Pubers” volgens Dunya. Zij zitten op ballet in die andere studio. Ze hebben indruk gemaakt op Dunya, die waarschijnlijk het liefst mee zou dansen met die grote meiden. Een droomfee zijn en met de groten meedoen, dat lijkt haar wel wat. Maar ze zit ook vol van haar eigen dans en af en toe moet ze op haar tong bijten om niets te verklappen over haar balletvoorstelling.

Rozen

Als de dienst uitloopt verlaat ik de kerk voordat de voorbeden zijn begonnen. Wat heb ik dit slecht ingeschat. Als ik dat geweten had was ik niet gegaan. Volgend jaar strenger zijn voor mijzelf. Ik wil niks missen, zingen vind ik zo fijn. Maar eerder weggaan voelt ook niet goed. Snel koop ik onderweg twee bossen rozen, eentje voor Dunya en eentje voor de juf. En om één uur kom ik aan bij het theater. Daar zie ik Alice, die zoals altijd weer lekker op tijd is. Die kent geen stress, maar plant alles zorgvuldig. De tomtom doet de rest. En zodoende ontmoeten we elkaar in podium Mozaiek. In afwachting van het dansspektakel kunnen we nog snel een drankje doen voordat de voorstelling begint.

Podium Mozaïek

De juf komt op en krijgt applaus. Het is de eerste voorstelling in dit theater. Podium Mozaïek kende ik wel, maar ik ben nog nooit in de zaal geweest. Het ziet er prachtig uit en professioneel. Veel ruimer ook en het biedt meer mogelijkheden. Het geeft de voorstelling net iets meer dan voorgaande jaren. Wij zitten aan de zijkant en ik probeer foto’s te maken, maar Dunya heeft ons niet gezien en kijkt dus niet mijn kant op. Ik loop op het eind naar voren om een paar mooie foto’s te maken van Dunya. De voorstelling is eigenlijk een exacte weergave van hoe ze is. Een heksje, een schattig knuffelbeest en een prachtige prinses. Alle rollen komen voorbij en ze passen haar allemaal!

Konijnenpolka

Bij de Konijnenpolka bijvoorbeeld, danst ze, met nog een meisje van haar groep, samen met de allerkleinsten. Vooral die staartjes zijn grappig, maar Dunya is blij dat zij niet zo’n staartje heeft. Ze vond het “gênant” vertelt ze na afloop. Vooral dat ze met haar billen naar het publiek moest staan. Maar ze deed het wel. Slim bedacht van de juf, om een paar grote kinderen mee te laten doen bij de dansen van de kleintjes. Het verklaart ook waarom Dunya steeds dubbele lessen had de laatste tijd.

Prinsessenbal

Ik vind het Prinsessenbal prachtig met Dunya in haar mooie roze jurk en dan volgt de finale met alle dansers van de voorstelling. Ook de juf danst mee en Dunya gaat achteraan compleet uit haar dak. Ze danst vol overgave en het enthousiasme werkt aanstekelijk. Ook al staat ze achteraan, ze wordt op deze manier wel gezien! ‘Can’t stop the feeling’ van Justin Timberlake klinkt door de zaal en de kinderen zijn dolblij dat hun voorstelling zo goed is gegaan. Dunya is vooral onder de indruk van de juf die zo netjes gekleed is. “Het is een echt theater, dus ik dacht dan ga ik me deze keer extra netjes aankleden!” vertrouwt de juf haar toe.

Emotioneel

Natuurlijk pink ik weer een paar traantjes weg. Als moeder voel ik me op zulke momenten echt een emotioneel wrak. Zodra ik zie hoe Dunya daar op het podium staat te genieten en te dansen en hoe zelfverzekerd ze dat doet, moet ik vooral niet nadenken. Ik focus me op mijn camera. Trots op mijn meisje, dat het afgelopen jaar weer heel wat heeft doorstaan. Dat alleen maar sterker wordt en zich nooit uit het veld laat slaan. Dat kan ik niet vastleggen op foto of film, want dat is iets dat je voelt als je haar zo ziet stralen.

Broodje eten

Na afloop moet ik moeite doen om haar los te weken van haar ballet-vriendinnen en de juf. Ze is blij met haar rozen, brengt de andere bos naar de juf en legt ze dan weer bij mij neer. Vervolgens zit ze bij de meiden van haar groep en krijgt ze een chocomel van een andere moeder. Als ze eindelijk bereid is mee te gaan zoeken we een Bagels & Beans op om een broodje te eten. Het is een klein stukje lopen. “Ik ben moe. Weet je hoeveel ik gedanst heb vandaag?” vraagt Dunya. “Ik weet het lieverd, straks mag je weer zitten en krijg je iets te eten!” lach ik. Natuurlijk weet ik dat. Maar ze mag het best even benadrukken, want ze heeft wel weer iets prachtigs neergezet met de andere leerlingen van ballet.

Picknicken

Het is perfect, harmonieus en gezellig. Dunya gooit chocomel over haar kleren, maar die gooien we wel in de was als we thuis zijn. We proberen een moment te vinden in de vakantie om naar Eindhoven te komen beloven we voordat we weer ieders ons weegs gaan. En Alice probeert nog een keer naar Amsterdam te komen om te picknicken. Door het park fietsen we naar huis. Dunya klaagt niet en fietst goed door. Eenmaal thuis landt ze op de bank met de afstandsbediening en komt er niet meer af. Groot gelijk. Nog dagen praat ze over de voorstelling.

Voorstelling

Op Facebook komen er foto’s voorbij van jaren terug. Peuterdans, kleuterballet, steeds ietsje groter. Mijn kleine meisje. Ze is allang niet klein meer besef ik ineens. En dan pink ik stiekem weer een traantje weg. Wat hebben we het goed gedaan samen. Wat leuk dat ze zo groot is geworden en dat ze zo haar weg vindt overal. De voorstelling liep zo mooi en soepel en het was zo goed georganiseerd. Ik ben diep onder de indruk van het werk dat de juf er in gestopt heeft. Het was gewoon een droomvoorstelling!

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/06/dansvoorstelling-1024x583.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/06/dansvoorstelling-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger Henrikeballet,droomfee,konijnenpolka,picknicken,sprookjes dansen,sprookjesboek,theater,voorstellingTheater De dag van de voorstelling breekt aan. “Eén van de droomfeeën is er al” zegt Dunya tegen haar balletjuf. Het is zondagochtend en het is al warm. Dunya heeft vandaag haar vierde balletvoorstelling. Ik mag haar iets eerder brengen voor de repetitie en voorbereidingen, zodat ik kan zingen. Dat...Blogs die net even anders zijn