Dunya hijst de Poolse vlag bij de Dodenherdenking.
Dunya hijst tijdens de Dodenherdenking op 4 mei de Poolse vlag.
Dodenherdenking

“Samia komt naar de Dodenherdenking!” deelt Dunya mee als ze het berichtje leest dat net binnenkomt. “YES!” zeg ik blij. De eerste gast heeft toegezegd en we zijn nog niet eens als werkgroep bij elkaar gekomen. Dunya en Samia waren samen in de race voor Amsterdammertje van het jaar 2016. Ze wonnen geen van beiden, maar hadden wel een vriendin erbij. Omdat Samia een speech had gehouden in de Westerkerk over mensenrechten, vonden we dat ze een perfecte spreker was voor de dodenherdenking die we dit jaar mede organiseren bij het monument in de buurt.

Vergadering

Op Facebook zag ik een oproep voorbij komen voor het comité 4/5 mei in de buurt. Er moet een nieuwe groep gevormd worden om een herdenking te organiseren. Het lijkt mij wel leuk om mee te doen en Dunya zou hier ook een rol in kunnen spelen. Ik neem contact op met de buurvrouw die de oproep deed en zij is enthousiast. Ik stel voor om Samia Elaz uit te nodigen en heb nog wat sprekers op mijn lijstje staan. We krijgen groen licht om Samia te vragen en zij zegt meteen toe. Dat is een mooie binnenkomer bij de eerste vergadering. Mijn tweede en derde spreker worden ook warm onthaald en ik ga aan de slag. Eentje is met zwangerschapsverlof en de tweede zegt graag te komen. Ook de gasten die door anderen worden benaderd zeggen toe en we hebben dus een vol en sterk programma.

Persbericht

“Ik wil het persbericht wel maken over de dodenherdenking!” bied ik aan. Als ik redelijk tevreden het bericht doorstuur naar iemand met verstand van teksten en media komt er een compleet ander persbericht terug. Moedeloos stuur ik het door. Blijkbaar kan ik dit niet. Maar dan blijken er details niet in te staan die er wel in moeten staan en ga ik aan de slag om het aan te passen. Uiteindelijk wordt het weer een heel ander persbericht, maar wel heel erg in mijn stijl. Niet te star en te zakelijk, maar juist toegankelijk en vriendelijk. Er is veel lof voor dit bericht. Anders dan anders en stiekem vind ik dat juist fijn. Ik hou niet zo van “hetzelfde als altijd”. Iemand anders stuurt het bericht naar diverse media en ik zie trots dat het bericht bijna volledig is overgenomen door de Staatskrant. Ik vind het fantastisch!

Tweede Wereld Oorlog

Op school wordt er ook aandacht besteed aan de Tweede Wereld Oorlog. Het maakt op Dunya veel indruk. Eén van de oppassen geeft aan dat ze vertelde dat ze een beetje bang wordt van al die verhalen. Ik kan het me goed voorstellen. Ze is net een sponsje, zuigt alles in zich op. Als ik bij haar op school aan het werk ben kijk ik even vanaf de gang de klas in. Op het digibord is een aflevering te zien van 13 in de oorlog en Dunya zit vol aandacht te kijken. Hoezo concentratieproblemen? Om haar heen zitten kinderen te lachen en te klieren, maar Dunya kijkt alleen naar het digibord. Groep 7/8 gaat ook naar het Verzetsmuseum. Zowel de serie als de excursie vindt ze heel indrukwekkend vertelt ze later.

Flyers

Dunya en ik hebben veel contact met Samia om alles af te stemmen. Verder proberen we veel kinderen te charteren om mee te helpen bij het uitdelen van rozen en het hijsen van de vlaggen na het Wilhelmus. Dit gaat wat moeizaam, maar uiteindelijk staan er op 4 mei meer dan genoeg kinderen bij de vlaggen. Supergoed is dat. De dagen voorafgaand aan de dodenherdenking verspreiden we posters en flyers in de straat, in het verzorgingshuis in de buurt en in het buurthuis. Als we er doorheen zijn gaan we thuis opwarmen. Het was nat en koud.

Gekleurde koe

Daar is op 4 mei niks van te merken. Het is een zonovergoten dag en avond. We verzamelen als comité ruim van te voren in het hof waar het monument staat. Dunya en ik hebben gezorgd voor brood en beleg. Een buurvrouw zorgt voor koffie en thee. Samia belt dat ze bij de bushalte staat. We gaan haar zoeken. De bus wordt omgeleid via de nieuwe tunnel, maar we weten niet waar ze uitstapt. “Ik sta bij een gekleurde koe” legt ze uit als ze belt. Een gekleurde koe, juist. Dat is een goed aanknopingspunt. Als we aan komen fietsen zien we die al snel. Meteen erna horen we heel hard “Dunya!!” roepen. Ze is er! Samia heeft haar zusje meegenomen en de drie meiden vinden elkaar vrij snel. Samen delen ze rozen uit aan de mensen die naar de herdenking zijn gekomen.

Speech

We kiezen bewust voor een grote rol voor kinderen en jongeren bij de herdenking, omdat het belangrijk is dat de oorlogsverhalen worden doorverteld. “Er zijn steeds minder mensen die de oorlog hebben meegemaakt” zegt Dunya op een vergadering. “Als we niet blijven herdenken, gaan mensen vergeten dat het is gebeurd!” En dan is het 4 mei,  half acht en begint Samia als eerste spreker met haar speech. De reacties zijn geweldig. Iedereen is onder de indruk. Ze moet daarna meteen weg, want het is nog wel een eindje reizen naar Oost. Ik fluister instructies hoe ze bij de bushalte komt. “Ik loop mee!” zegt Dunya. “Dat kan niet!” zeg ik gedecideerd. “Jij hebt hier een taak bij de herdenking. We zien Samia snel weer!” Ze vindt het jammer, maar neemt haar taak serieus en protesteert niet.

Poolse vlag

Dunya staat als eerste klaar bij de vlag. De Poolse vlag, voor Rafaela. Ze hebben weer sporadisch contact en Dunya mist haar nog steeds, na al die jaren. Juf Hanna is er ook. Dat is leuk! Na het Wilhelmus volgt er nog een spreker die wij hebben geregeld. Klaas Holwerda, dominee in de Nassaukerk waar ik weleens kwam voordat ik de Ekklesia en later de Dominicus ontdekte. Dunya en ik zijn er nog één keer geweest omdat ik had gelezen dat er een kinderdienst was. Dunya was bijna vijf geloof ik. Het is dus al bijna zes jaar geleden dat we elkaar gezien hebben. Toch denk ik meteen aan Klaas als het gaat om sprekers. Ik ben blij dat hij het ook een goed idee vindt en zijn toespraak staat als een huis.

Bloemstukken

Nadat er bloemstukken en bloemen gelegd zijn, praten we even na en ruimen snel de picknickspullen op. Snel check ik nog even hoe het is gegaan op de Dam. De dodenherdenking zelf is rustig verlopen. Dat is wat telt. Al die verhalen over lawaaidemonstraties waren waarschijnlijk een publiciteitsstunt. Dat is gelukt. Iedereen is er bovenop gedoken. Prima dat mensen niet willen herdenken of anderen willen herdenken, maar daarmee hoef je elkaar niet in de weg te zitten. Wij doen wel aan 4 mei en herdenken iedereen die is omgekomen in oorlog na oorlog.

Herdenken

Na de dodenherdenking vertrekken we naar het buurthuis waar het heel druk is met mensen die willen napraten en koffie en thee drinken. Onderweg naar een zitplaats kom ik Klaas tegen. Hij is tevreden en wij ook. Meer dan dat. Ik zoek een plekje om te zitten of om in elk geval even rustig te praten. Ik kom uit bij de prachtige stoelen voorin bij de deur en daar zit de juf van Dunya. Er komt net een stoel vrij dus heerlijk, ik kan even zitten. Ik voel ineens hoe moe ik ben. Het is fijn om even bij te praten en te horen hoe zij deze dodenherdenking heeft ervaren. Zij kijkt er van een afstandje naar en is heel positief. Zoals veel mensen.

Bevrijdingsdag

Op Bevrijdingsdag gaan we naar de Lutherse Kerk waar een korenfestival is. Mijn koor zingt ook een aantal liederen en ik wil graag meezingen. Een hele middag trek ik niet, om over Dunya nog maar niet te spreken. ik ben blij dat ik een uurtje mag komen. We zingen liederen over vrijheid en vrede en voordat de vesper begint gaan we weg. Morgen is er ook weer een dienst, dus we drinken thee en gaan dan naar huis. Eerst nemen nog een kijkje in het Westerpark. Zo druk! Ik vind er niks aan en het duurt nog een hele tijd voordat we weer het park uitkomen. Ik weet genoeg voor volgend jaar. Het voelt bevrijdend om weer gewoon door te kunnen lopen.

Werkgroep

Volgend jaar is er weer een dodenherdenking. “Doen we dan weer mee met de organisatie?” vraagt Dunya. “Eigenlijk weet ik het nog niet. Daar kan ik nog even over nadenken.“ zeg ik. “Maar ik wil wel graag in de werkgroep!” zegt ze. “Prima, dat kan natuurlijk altijd!” knik ik. Ze ontfutselt mij uiteraard toch een toezegging om weer mee te doen. Na vanavond weet ze dat ze volgend jaar zelf iets gaat doen. Wij hadden dat met elkaar al bedacht, maar nu begint het toch te kriebelen. Zij kan dit ook, net als Samia. En zo is het. Goed voor haar zelfvertrouwen en ze heeft een jaar de tijd om te oefenen!

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2018/05/IMG_20180504_1917511-576x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2018/05/IMG_20180504_1917511-150x150.jpgHenrike LaningFilm & mediaGastblogger HenrikeOnderwijsOpvoedingPersoonlijkSchoolvakantieVaste Gastblogstersadd,bevrijdingsdag,comité,dodenherdenking,herdenken,herdenking,juf,korenfestival,onderwijs,organisatie,reacties,Samia Elaz,school,speech,toespraak,wereldschool,werkgroep,Westerpark,zelfvertrouwenDodenherdenking “Samia komt naar de Dodenherdenking!” deelt Dunya mee als ze het berichtje leest dat net binnenkomt. “YES!” zeg ik blij. De eerste gast heeft toegezegd en we zijn nog niet eens als werkgroep bij elkaar gekomen. Dunya en Samia waren samen in de race voor Amsterdammertje van het jaar...Blogs die net even anders zijn