Dagtocht

Dagtocht naar de Efteling: het zoveelste dagje uit deze zomervakantie. Ik heb stiekem geboekt bij de dagtochtenspecialist, want met Stadspas is het een stuk goedkoper. Wel is het jammer dat we pas om half tien vertrekken, want daardoor zijn we er pas eind van de ochtend. Ook moeten we om zeven uur weer bij de bus zijn, omdat hij anders zonder ons terug naar Amsterdam rijdt. Dat is nogal wat.

Hoorn

“Vrijdag gaan we naar de …… . Maar vandaag, vandaag nog even niet!” zing ik op de melodie van een Kinderen voor Kinderenliedje. Dunya wordt er gek van. Ze is zo nieuwsgierig naar de verrassing. Wat kan het toch zijn? Op woensdag maken we een dagtocht naar Hoorn. Een beetje een soortgelijk verhaal. Je komt aan na de middag en moet om vier uur bij de boot zijn, om terug naar Amsterdam te varen. Je krijgt een kaartje voor een museum en we willen even door het stadje lopen. Vroeger kwam ik hier regelmatig. Het voelt een beetje dubbel om hier rond te lopen. Verdriet om een verloren vriendschap steekt dan weer de kop op. Eigenlijk herken ik het stadje ook niet echt. Is het te lang geleden? Waarschijnlijk. En dat is ook goed. Geen vals sentiment bij elk plekje.

Museum

Het is bijna niet te doen om een museum te bekijken. We moeten ook snel weer verder en kunnen het risico niet nemen dat de boot zonder ons vertrekt. Dus even het West Fries museum in en dan weer snel doorlopen. We zijn gelukkig mooi op tijd in de haven. Op de boot ontmoeten we een moeder met haar zoontje van zeven. Samen halen ze een matrozenpaspoort dat ze moeten invullen, met spelletjes en raadsels. Dunya helpt de jonge kinderen die het nog moeilijk vinden. Daarna halen ze allemaal hun matrozendiploma.

Stoomtram

Ze sluit vriendschap met het jongetje van zeven en samen maken ze de boot onveilig. Het is heerlijk weer voor een boottocht en we genieten volop. De moeder van het vriendje en ik zitten op het dek te kletsen. We komen tot de conclusie dat het een leuke dagtocht is maar wel erg kort. Nauwelijks tijd om even het stadje te bekijken. Wij wilden graag met de stoomtram en zij ook, maar het was te riskant omdat we dan te weinig speling hadden.

Teddy-vest

De boot vertrok klokslag vier uur, dus we waren opgelucht dat we het risico niet genomen hadden. Dunya heeft haar dikke teddy-vest aan. Lekker gevoerd, vanmorgen was het te warm op de pont, maar hier op de boot, tegen de avond is ze blij dat ze aan kan. We krijgen ook nog iets van de grill. De kinderen een stokje kipsaté, stokbrood en een broodje hamburger. De volwassenen twee stokjes kipsaté, een mexicano en stokbrood met salade. We hadden liever een hamburger gehad net als de kinderen. Maar de saté is heerlijk.

Vlieland

We passeren de sluizen en Dunya heeft nog nooit zoiets gezien. Ze heeft überhaupt nog nooit lang gevaren. “Ik wel” zeg ik. “Het doet me denken aan de boot naar Vlieland. Alleen mis ik de broodjes kroket waar ze mee rondliepen!” Dunya kijkt me met open mond aan. Een boot waar broodjes kroket worden uitgedeeld, dat lijkt haar wel wat. “Gaan we een keer naar Vlieland?” Ik knik. “Ik wil je heel graag een keer meenemen naar Vlieland. Maar ze hebben daar geen Bollo, dus je moet je daar zelf vermaken!” Haar gezicht betrekt. Dan toch liever naar Putten. “We gaan wel een keer naar Vlieland, maar in de zomervakantie is dat niet betaalbaar!” zeg ik. Een dagtocht is helemaal niet te doen. Zo weinig tijd blijft er dan over, net als nu.

Maya de Bij

Als we in Amsterdam aankomen moet ze afscheid nemen van haar nieuwe vriend en zijn moeder. Het jongetje heeft onderweg het nummer van zijn moeder gegeven. “Hoe heet je moeder?” vraag ik. “Maya” zegt hij. “Maya de Bij” . Ik heb al een Maya in mijn telefoon staan, dus besluit ik haar op te slaan als Maya de Bij. Dunya slaat dubbel van het lachen als ik dat hardop bedenk. “Ik had nooit verwacht dat je dat echt zou doen!” Het afscheid van leuke dingen is voor haar vriendje wel zwaar. Dunya kan er wat beter mee omgaan, al vindt ze het ook jammer. Ik geef haar een teken en ze gaat hem troosten. Nog een knuffel en dan gaan we naar de pont.

Sprookjesboom

“Wat gaan we vrijdag nou doen?” vraagt Dunya nieuwsgierig als we onderweg zijn naar huis. “Iets heel leuks” plaag ik. “Geef me een hint?” vraagt ze. “Nou…het heeft te maken met een draak. Maar ook met een boom!” Ze heeft duidelijk geen idee wat ik bedoel. Op de fiets neurie ik het liedje van de Sprookjesboom. De hint komt niet aan. “Oké, ik ga je helpen!” zeg ik toe. “Die grote boom is weleens op tv geweest….” Ze denkt na. “Kan de boom praten?” Ik knik. “Welke boom kan er praten?” vraag ik. “Sprookjesboom” zegt ze aarzelend. “Gaan we naar Sprookjeswonderland?” vraagt ze. Ik schiet in de lach. “Waar is de Sprookjesboom?” vraag ik weer. “In de Efteling” zegt ze zonder aarzelen.

Efteling

Haar hoofd schiet omhoog. “Gaan we naar de Efteling?” Ik lach. “Jazeker!” Dan volgt er een bekend ritueel van “Niet!”, “Jawel!”, “Niet!”, “Echt wel!” totdat ze helemaal opgetogen is. “O ja en nog iets: Alice komt ook!”. Dus staan we op vrijdag mooi op tijd bij de bus. Het station waar we wachten is een soort bouwput en we worden gewezen op het feit dat de bus elders stopt. Dus lopen we met een hele groep naar de weg om daar te wachten. En bij de Efteling lopen we met de hele groep richting ingang. “Ik wil Alice zien!” klaagt Dunya. “Dat kan” zeg ik. “Kijk maar, daar staat ze!” Ze rent de groep uit in de armen van Alice. Als de groep doorloopt moet ik moeite doen om haar mee te krijgen.

Vliegende Hollander

Eenmaal binnen ben ik Dunya meteen weer kwijt.  Ik bel haar op. “Ik ben bij het winkeltje. Mag ik zo’n beertje?” vraagt ze. “Eerst het park in en op de terugweg kijken we hoeveel geld je in je portemonnee hebt en of je het kunt kopen!” beslis ik. Als ze met Alice in de vliegende Hollander zit, kijk ik hoeveel geld ze heeft. Daarvoor kan ze een half beertje kopen, dus ik stop er snel nog wat in. Even later zie ik haar in het bootje van de Vliegende Hollander naar beneden komen. Ze kijkt bedenkelijk. Bij de uitgang valt ze huilend in mijn armen. Stoere meid, maar dit was toch wel eng. Blij dat ik niet meegegaan ben. Alice en ik besluiten dat ze niet in de Baron gaat, zoals ze van plan was. Er volgt nog wel wat protest voor de show.

Symbolica

We gaan wel naar Symbolica, wat ook erg leuk is. De sprookjes van Duizend-en-één nacht komen voorbij. We moeten er wel lang voor wachten, maar dan heb je ook wat. Dat geldt eigenlijk voor alles. De wachttijden zijn gigantisch, dat weet je als je naar de Efteling gaat. Wel zijn we in de Pagode geweest en dat is ook fantastisch. Een soort LOOKOUT van de Efteling. Maar dan anders. We zien weinig attracties deze dag en dat valt wel tegen. De sprookjesboom hebben we gemist en ik had nog graag naar de Droomvlucht en het Carnavalstheater gewild. Een show was ook leuk geweest voor Dunya.

Poffertjes

Als je vast zit aan een vertrektijd is het wel jammer dat je zo weinig kunt doen op een dag. Zelfs de poffertjes lukken niet. “Er is een wachttijd van vijfentwintig minuten” zegt de serveerster vriendelijk als we willen bestellen. We moeten de bus halen, dus dat lukt niet. Die houdt Dunya nog tegoed. Eens kijken waar ik die kan kopen in de buurt. We halen de bus. Vijf andere mensen die er niet om zeven uur zijn moeten op eigen gelegenheid terug naar Amsterdam. De chauffeur vertelt het opgewekt door de microfoon. Hopelijk hebben deze mensen het bewust gedaan. Wilden ze hun dagtocht verlengen, omdat het park om elf uur pas sluit. Anders is het wel heel sneu voor ze. Voor ons staan er nog meer uitjes te wachten. Madurodam komt aan de beurt en later dit jaar Wildlands Zoo.

Beertje

Dunya ontdekte in het winkeltje tot haar vreugde dat ze meer geld had dan ze dacht en heeft nog een schattig beertje gekocht. Op de terugweg zit ze met het beertje te kletsen en te knuffelen. Ondertussen probeer ik de magazines van GTST te lezen. Doodmoe komen we thuis. Snel een pizza in de oven, want we hebben best trek. Veel te laat liggen we in bed. Dunya wil nog even kletsen, maar slaapt na een minuut al. Het was een leuke dagtocht, maar wel veel te kort. Volgend jaar logeren we bij Alice en regelen we het zelf. Dan betaal je iets meer voor de kaartjes, maar heb je wel waar voor je geld. Voor een dagtocht naar het Dolfinarium of Drievliet is dit prima. Maar vandaag vond ik het geen succes. Al was het wel heel gezellig!

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/08/efteling-768x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/08/efteling-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger Henrikeattracties,boottocht,dagtocht,dagtochtenspecialist,efteling,hoorn,Pagode,poffertjes,sprookjes,sprookjesboom,Symbolica,Vliegende Hollander,Vlieland,wachttijdDagtocht Dagtocht naar de Efteling: het zoveelste dagje uit deze zomervakantie. Ik heb stiekem geboekt bij de dagtochtenspecialist, want met Stadspas is het een stuk goedkoper. Wel is het jammer dat we pas om half tien vertrekken, want daardoor zijn we er pas eind van de ochtend. Ook moeten we...Blogs die net even anders zijn