Onderwijsconcept

Het zat er wel aan te komen: dit jaar moet de andere kleuterjuf afscheid nemen van Dunya’s school. Na zoveel jaren past ze ineens niet meer in het team, of kan ze niet mee met de veranderingen van een nieuw onderwijsconcept. Dat vindt het bestuur. Vorig jaar nam de andere kleuterjuf afscheid en dat ging gepaard met veel emoties. Er werd niet open over gepraat, de officiële lezing was dat ze met pensioen ging, terwijl ze eerst nog twee jaar WW tegemoet zag. Het is diep treurig hoe er met medewerkers wordt omgegaan die hart voor de school en hun werk hebben. Zelfs de directrice staat dan redelijk machteloos.

Formatie

Ze had er wel een beetje rekening mee gehouden. Na het vertrek van Harriëtte hebben we er weleens over gepraat. Als er een brief komt met de formatie van volgend schooljaar, wordt bekend gemaakt dat ook juf Wietske weggaat. Ik ben nauwelijks verbaasd. Ze wordt overgeplaatst naar een andere school. De laatste tijd had ik wel het idee dat er iets speelde. Toen ik vroeg hoe het met haar ging zei ze dat ze weer beter gemeld was. Dat was niet helemaal mijn vraag, maar ik liet het erbij zitten. Maar als de brief komt valt alles op z’n plek. Dus toch…

Afscheid

Nu sta ik in de kleuterklas van Dunya’s school en ik wacht tot juf Wietske tijd heeft om afscheid te nemen. Er zijn veel ouders die gedag komen zeggen. Ik voel me een beetje gelaten. Wat een rotdag! Dan staat de directrice naast me. “Jij bent op je werk ook bezig met afronden natuurlijk. Heb je een zware week?” Ik wil iets zeggen, maar de emoties vliegen me in volle vaart aan, zonder waarschuwing vooraf. Vandaag heb ik afscheid genomen van de kinderen op mijn werk, dat valt me zwaar. Ik knik. “Dan zeg ik even niks” zegt ze en loopt door. “Ik moet hier even weg” mompel ik tegen Dunya en baan me een weg tussen de kleuters door naar de gang. Dunya komt me achterna om me te troosten.

Kleuterjuf

Ook juf Wietske heeft het moeilijk. Na de laatste schooldag staan we buiten even te praten over hoe de dingen zijn gegaan. Ik vertel dat ik wel vragen heb gesteld en ook heb uitgelegd hoe het met juf Harriëtte is gegaan vorig jaar. Dat ik niet verrast ben over dit vertrek. Het was al zo duidelijk dat de nieuwe kleuterjuf veel meer verantwoordelijkheden had. En waarom zou de één wel weg moeten en de ander niet? Ze werkten al zolang samen dat er waarschijnlijk weinig verschil is in de manier van werken. Echte kleuterjuffen, die zijn zo speciaal. Daar moet je als school zuinig op zijn.

Zelfvertrouwen

Ze was twee jaar lang Dunya’s kleuterjuf en ik raakte in die periode mijn baan kwijt in de kinderopvang. Om mijn verdriet te verwerken en mijn zelfvertrouwen terug te vinden ging ik in op het verzoek van juf Wietske om haar te ondersteunen. Dat was erg fijn. Tussen haar en Dunya botste het nogal eens, we wisten toen nog niks van Dunya’s ADD, maar ik vond het wel erg fijn om weer gewaardeerd te worden. Daar kreeg ik energie van en ik herwon een stukje zelfvertrouwen. We hebben daardoor een band opgebouwd en ook al zagen we elkaar steeds minder toen Dunya groter werd, we hadden nog genoeg te bespreken.

Kinderboerderij

“We gingen vaak op stap met juf Wietske” herinnert Dunya zich. “Naar de kinderboerderij” weet ik ineens weer. Op de terugweg werd ze achtervolgd door een jonge hond die het grappig vond dat ze ging rennen. Hij dacht natuurlijk dat het een spelletje was. “Eens kijken wie het hardste kan rennen!” Hij won en beet in haar handschoen. Een jaar later was ze nog bang voor honden. Behalve voor Roeska, de hond van juf Wietske. Dunya weet het ook nog. “Maar we gingen ook naar het park of de speeltuin!” zegt ze. Ook maakten ze bij de kleuters een Barbie-lampion. En als ze bij Piccolo een kaart goed had riep Dunya: “Juf, ik heb gewonnen!” en daar moest de juf dan ook erg om lachen. Wietske nam geregeld Roeska mee en alle kleuters waren dol op hem.

Foto’s

Na schooltijd staan we nog even te praten over hoe alles gegaan is. Ondanks dat het natuurlijk naar is dat je gedwongen weg moet na zoveel tijd, kan het ook verfrissend zijn om opnieuw te beginnen. Ik zeg het voorzichtig en Wietske knikt meteen. Ze heeft er inmiddels ook wel zin in en denkt ook dat goed is om op een andere school te werken. Dan komt er ineens een map met foto’s tevoorschijn. Buiten bij de auto bekijken we ze nog. Wietske heeft overal een verhaal bij. Die foto’s gaat ze nog vaak bekijken. Zoveel kinderen heeft ze gezien. Sommige ouders heeft ze zelf als kleuter in de klas gehad. Hoeveel verjaardagshoeden heeft ze wel gemaakt in al die jaren? Ik vind het knap hoe ze terugkijkt. Ze heeft zich erbij neergelegd en gaat na de vakantie vol goede moed aan de slag op haar nieuwe school. Dunya ontdekt zichzelf ook nog op oude klassenfoto’s. Geweldig vindt ze dat.

Bestuur

Nu is het tijd voor afscheid en nadat Dunya nog even met Roeska heeft geknuffeld, die ze ook al kent vanaf haar kleutertijd, vertrekken we naar huis. Dunya in tranen, want ze vindt het ook niet eerlijk en ze gaat juf Wietske missen. “Van wie moet dat dan?” snikt ze. “Van het bestuur” leg ik uit. “Stom bestuur” moppert ze. En daar is alles mee gezegd. Gelukkig gaat juf Wietske naar een andere school, waar ze hopelijk met heel veel plezier gaat werken de komende jaren. Ze heeft er in elk geval wel zin in, al is het afscheid natuurlijk zuur. “Nu is er niemand meer uit de tijd dat jij hier op school kwam” zeg ik tegen Dunya.

Drie namen

Dag juf Wietske, bedankt voor al je inzet op de Hebron, de Catamaran en de Wereldschool. Drie namen meegemaakt van dezelfde school. Ik hoop dat je deze verdrietige ervaring een plekje kunt geven en met nieuwe passie op je nieuwe school aan het werk kunt. Een schat aan ervaring neem je mee. Je nieuwe collega’s, ouders en kinderen zullen blij met je zijn. We horen heel graag hoe het je daar bevalt volgend jaar!

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/07/kleuterjuf-1024x771.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/07/kleuterjuf-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger Henrikeafscheid,foto's,kleuterjuf,onderwijs,schoolOnderwijsconcept Het zat er wel aan te komen: dit jaar moet de andere kleuterjuf afscheid nemen van Dunya’s school. Na zoveel jaren past ze ineens niet meer in het team, of kan ze niet mee met de veranderingen van een nieuw onderwijsconcept. Dat vindt het bestuur. Vorig jaar nam de...Blogs die net even anders zijn