Onmacht

“Jij bent boos op mij. Ik ben boos op jou. Ik vind het niet leuk! Dat wil ik helemaal niet!” huilt Dunya als ik de slaapkamer binnenkom. Ach meisje toch. Wat zit je jezelf weer in de weg. Een meisje dat ADD heeft en er nog niet zo goed raad mee weet. En vooral niet zo goed raad weet met zichzelf. Ze doet steeds stoer alsof het haar niks kan schelen dat ik boos ben. Potverdrie, dat ik daar nog in trap. Nu laat ze ineens zien dat het haar wel raakt. “Wat doen we eraan? Of nee, hoe komt het?” vraag ik. Ze haalt snikkend haar schouders op. Ik voel ineens haar onmacht. Ze vindt het niet erg dat ze ADD heeft, maar soms raakt ze er wel door in de war. Ze is zo overstuur dat ze mijn tranen niet ziet.

Teveel prikkels

De dinsdag is een rampdag. Elke week opnieuw. Ik werk, zij gaat naar de overblijf. Daarna kookles, zwemles en dan nog eten en omkleden en als ze naar bed moet gaat het mis. Dat loopt geheid uit op ruzie. Gewoon te druk en teveel prikkels. “We zijn allebei moe” zeg ik. “Wat gebeurt er als jij moe bent?” Daar heeft ze geen antwoord op. “Dan lukt het nog minder goed om te luisteren toch?” vraag ik. Ze knikt bevestigend. “Wat gebeurt er als ik moe ben? Dan heb ik minder…..” Ik nodig haar uit om de zin af te maken. “Energie” zegt ze. “Absoluut en ook minder……ge…..?” “geduld” vult ze aan. “Wat gebeurt er als we allebei moe zijn?” vraag ik dan. “Dan botsen we!” huilt ze.

Ruzie

“Juist, dan botsen we. Maar weet je wat het voordeel is van ruzie maken met je moeder?” Ze schudt haar hoofd. “Dan komt het altijd weer goed. Als je zo boos doet tegen iemand anders, dan kan er misschien iets stuk gaan. Maar bij je moeder niet. Het enige wat je moet doen is het weer goed maken.” Ze ligt stil te luisteren. “Zullen we dat proberen?” vraag ik voorzichtig. Dunya valt me huilend in de armen. Ze kalmeert als we even knuffelen. “Zie je wel? Niks meer aan de hand! Dan gaan we nu tandenpoetsen!” Veel te laat maar in perfecte harmonie ligt ze in bed.

Spreekbeurt

Je zal het maar hebben, ADD. Het is niet aan je te zien. En mensen die je niet heel goed kennen en het niet weten, denken dat je dwars bent of gewend om altijd je zin te krijgen. Dat is ze niet. Geen van beide. Het is het oordeel van mensen die niet genoeg weten van ADD. Al weet ik er ook nog niet genoeg van. Het boek dat ik heb gekocht, heb ik nog steeds niet gelezen. Het komt er gewoon niet van. Dunya wil een spreekbeurt houden over ADD maar we schuiven het op naar volgend jaar. Slim om dat in haar nieuwe klas te doen, een beetje aan het begin van het jaar.

Psychologe

“Wil je niet eens met iemand praten, over de dingen die er gebeuren?” vraag ik op een dag na overleg met de psychologe die Dunya heeft onderzocht. “Dat je eens kunt vertellen wat er allemaal in je hoofd zit. Je bent negen, bijna tien, maar je hebt al zoveel meegemaakt en dat houdt maar niet op. Ze haalt haar schouders op. Niet uit onverschilligheid, maar omdat ze het gewoon echt niet weet. Ik denk er ook nog even over na. Het zou mooi zijn als ze gewoon iemand in de buurt had waar ze even binnen kon wippen om haar verhaal kwijt te kunnen. We zitten wat dat betreft een beetje in een isolement.

Behandelaar

Daar praat ik ook over met de behandelaar die de diagnose ADD heeft gesteld. “Het is niet zo gek” bedenkt ze. “Je hebt de afgelopen jaren je handen vol gehad aan Dunya. Er was geen plek voor sociale contacten. Jullie zijn altijd samen.” Ik knik bedachtzaam. Er waren opvoedcursussen, opvoeden in je eentje bijvoorbeeld. Daar wilden we allemaal een groepje van maken. Contact houden, afspreken, elkaar steunen. Maar er kwam niks van terecht. Bij Peuterinzicht had ik een leuk contact met een buurvrouw. Na afloop van de cursus probeerde ik iets af te spreken maar ze zei: “Ach we komen elkaar wel tegen in de buurt.” En bij Triple P zat ik zo niet goed in mijn vel en zo niet op mijn plek, dat ik er ook niet voor openstond om contacten te leggen. En verder? Iedereen druk met zijn eigen leven, gezin, werk. Logisch.

Oprechte belangstelling

Contacten zijn er wel via Facebook. Mede-bloggers of vriendinnen van vroeger, of klasgenootjes van voorheen. Bij sommige mensen kan ik mijn hart uitstorten. Dat is al heel wat waard! Sommige mensen zijn nieuwsgierig naar wat het is ADD, anderen gaan het onderwerp uit de weg. Terwijl ik oprechte belangstelling wel waardeer. Het is de enige manier waarop mensen Dunya beter gaan begrijpen. Door vragen te stellen en zich in het onderwerp te verdiepen. Ook zijn er nog steeds mensen die vinden dat ik strenger moet zijn en ervan overtuigd zijn dat dat werkt. Dat is jammer, want als ik daardoor ga twijfelen en dat advies opvolg, gaat het meteen mis thuis.

Plantsoen

Dunya kan haar verhaal kwijt in het plantsoen, maar daar is ze de afgelopen maanden niet geweest. Haaialarm, balletvoorstelling, er is elke maand wel iets op de bewuste tuindag. Het is fijn als ze daar tussen de brandnetels en de struiken of tijdens het theedrinken weer kan vertellen over zichzelf, over school, over thuis, over alles wat er uit moet. Dunya heeft ADD, maar daar zit ze niet mee. Een prachtige slogan, die haar steunt. Ze is trots op haar diagnose en ik ben opgelucht. Tijdens de oudercursus werd gezegd dat het al zichtbaar kan zijn vanaf zes jaar. “Ik zag het al toen ze drie was” zei ik. Achteraf weet ik dat het zelfs al eerder was. Niemand heeft het herkend en iedereen gooide het op grenzen stellen. Lekker makkelijk praten. Maar het belangrijkste is dat we nu weten hoe het echt komt.

Doelen

Het belangrijkste is dat ik goed kijk naar haar en dat ik mee beweeg om haar voorzichtig de goede kant op te sturen. Als het goed is krijgt ze volgend schooljaar hulp op school. Voor rekenen, maar ook om te leren omgaan met haar ADD. Hopelijk geeft het ons wat meer rust. “Doelen niet te hoog stellen” zegt de psychologe. “Vooral niet te laag” zeg ik nuchter. “Ze heeft die uitdaging nodig. Als het niet werkt, stellen we de doelen bij.” Ik ben zo blij dat we eindelijk de erkenning hebben en dat we er nu aan kunnen werken. We vertrouwen erop dat wij en onze omgeving steeds beter onze weg hierin zullen vinden!

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/06/ADD-807x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/06/ADD-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger HenrikeOnmacht “Jij bent boos op mij. Ik ben boos op jou. Ik vind het niet leuk! Dat wil ik helemaal niet!” huilt Dunya als ik de slaapkamer binnenkom. Ach meisje toch. Wat zit je jezelf weer in de weg. Een meisje dat ADD heeft en er nog niet zo goed...Blogs die net even anders zijn