Dunya is aan het oefenen op haar skeelers.
Eindelijk heeft Dunya skeelers en ze gaat er meteen mee aan de slag!
Naar de bioscoop

Zondagochtend lig ik in bed te bedenken wat we nog willen doen in de vakantie. Skeelers kopen bijvoorbeeld. Dat staat hoog op het lijstje. Even later doet Dunya haar ogen open en glimlacht. “Vandaag gaan we naar de bioscoop!” is het eerste wat ze zegt. “O ja?” vraag ik verbaasd. “We zouden eigenlijk gisteren gaan, maar we wilden de Canal Parade zien. Dus gaan we vandaag!” deelt ze mee. Zoveel dingen die er niet van komen nu het zo warm is. We zouden allang skeelers kopen en dat is nog niet gelukt.

Naar de kerk

Ik wilde naar de kerk vandaag. Dunya vond dat maar niks. “Je bent vorige week ook al geweest” zegt ze met opgetrokken wenkbrauwen. In de zomer is er niks aan voor kinderen en in het koor kun je komen of niet, dat is je eigen keuze. Geen repetities, geen verplichtingen. Dunya heeft al wel een keer geholpen bij de crèche op zondagochtend. Een stukje verantwoordelijkheid is natuurlijk geweldig. En nu besluit Dunya dus dat we naar de bioscoop gaan. Het is iets minder warm dan gister, dus er ontstaat een plan.

Skeelers kopen

De kerk laat ik voor wat het is. Volgende week maar weer. We kunnen naar Pathé Arena gaan en daarna naar een grote sportwinkel die daar vlakbij zit. Dunya wil graag skeelers kopen en door de warmte komt het er steeds niet van. Ze heeft verjaardagsgeld gekregen, maar tot haar teleurstelling zijn de skeelers in de speelgoedwinkel veel te klein. Ergens anders zijn ze meteen een stuk duurder, dus ze zocht een manier om geld te krijgen. De oplossing was simpel: Ze appte haar vader dat ze geld nodig had voor skeelers en of ie dat even kon regelen. De toon liet geen ruimte voor discussie over, die fase is ze gepasseerd. Dus regelde haar vader dat we bij een vriend geld konden ophalen en nu heeft ze zelfs genoeg geld om de duurste skeelers te kopen die er zijn. Het laatste verjaardagscadeau is binnen handbereik.

Transsylvanië 3

We peinzen over welke film we gaan kijken. Ik heb twee bioscoopbonnen gekregen van Dunya’s school en dus kunnen we gratis naar de film. Ik wil naar Mamma Mia en Dunya wil naar Hotel Transsylvanië 3 en dat wordt het dus uiteindelijk. Haar argumenten zijn toch doorslaggevend. Net op tijd komen we aan bij de bioscoop. De film is grappig, soms zelfs een beetje spannend. Ik knijp maar in Dunya’s hand als ik bang ben. Ze lacht me bemoedigend toe. Goed tegen kwaad. Oude vetes die worden uitgevochten en uiteindelijk natuurlijk beslecht. Als de film is afgelopen staat Dunya op en kijkt om zich heen. Als iedereen de zaal uit is loopt ze naar voren. Genoeg ruimte om te dansen op de aftiteling.

Sportwinkel

We moeten even zoeken naar de sportwinkel maar daar hebben ze dan wel voldoende keuze aan skeelers. De prijzen vallen mee. Dunya trekt de mooiste skeelers aan, terwijl ik de verkoopster toefluister dat ik een voorstander ben van niet de duurste skeelers, omdat het altijd afwachten is of ze dit over een tijdje nog steeds leuk vindt. Ze past ze allemaal aan en kiest dan voor de witte omdat die een maatje groter zijn en net iets beter zitten. Ze heeft geen geld om volgende maand weer nieuwe skeelers te kopen dus ze moet er een tijdje mee vooruit kunnen, letterlijk en figuurlijk.

Skeeleren

Vooruit komt ze wel. Ze trekt ze aan en rijdt een rondje door de winkel, terwijl ik me afvraag hoe en wanneer ze dat heeft geleerd. Ze neemt een goed doordacht besluit en is tevreden over het verloop van dit avontuur. “Ik kon vroeger heel goed rolschaatsen” zeg ik. “Dan koop jij rollerskates, dan gaan we samen!” bedenkt Dunya. Ik schud mijn hoofd. “ik durf het niet meer lieverd. Mijn knie werkt niet meer mee sinds die val van de trap”. Bovendien zijn rollerskates nauwelijks meer te vinden. We gaan meteen naar de metro, terug naar huis. We vergeten dat ik wilde kijken naar een laptop. “Mag ik thuis skeeleren?” vraagt Dunya hoopvol. Natuurlijk! Ik begeleid haar zo goed mogelijk, maar ze kan het al heel goed. Zelf is ze ook tevreden als ze kleine stukjes schaatst in het plantsoen. Ik voorzie een discussie of de skeelers mee mogen op vakantie, maar ze zijn te zwaar om mee te slepen in de trein.

K3 rollerskates of skeelers

“Ben je trots op me?” vraagt Dunya als we de volgende ochtend heel vroeg aan het ontbijt zitten. “Euh wat bedoel je?” fluister ik half slapend en zonder stem. Gister kreeg ze een bloedneus in de bus en vannacht opnieuw. Dat had ze al ingecalculeerd. Er komt altijd een tweede achteraan. Dus meteen uit bed gesprongen om tissues te halen. Daarna komen we moeizaam in slaap. Vanmorgen om half zeven de wekker en dat valt niet mee. Ik ben nog niet wakker. “Het skeeleren. Dat ik het zo goed deed!” verduidelijkt Dunya. “Oh ja, ja natuurlijk! Ik wist helemaal niet dat je dat al zo goed kon!” antwoord ik. Soms kijk ik met enige weemoed naar de K3 rollerskates van Dunya. Ze heeft er nauwelijks op geschaatst. Laten we hopen dat de skeelers meer worden gebruikt. Vooralsnog is ze erg gemotiveerd en ik wil dat graag stimuleren!

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2018/08/IMG_20180805_161846-576x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2018/08/IMG_20180805_161846-150x150.jpgHenrike LaningFilm & mediaGastblogger HenrikeOpvoedingPersoonlijkSchoolvakantieSport en bewegenVaste Gastblogstersavontuur,bioscoop,film,kerk,koor,rollerskaters,skeelers,sportwinkel,transsylvanië 3,verjaardagsgeld,zomervakantieNaar de bioscoop Zondagochtend lig ik in bed te bedenken wat we nog willen doen in de vakantie. Skeelers kopen bijvoorbeeld. Dat staat hoog op het lijstje. Even later doet Dunya haar ogen open en glimlacht. “Vandaag gaan we naar de bioscoop!” is het eerste wat ze zegt. “O ja?”...Blogs die net even anders zijn