Een werkende moeder
Onverwacht is Henrike weer een werkende moeder. Dat is best vermoeiend, maar het geeft ook veel voldoening.
Eindelijk kerstvakantie

“Heerlijk, vakantie” verzucht ik tevreden terwijl ik me op de bank nestel. Het was een onverwacht drukke tijd want ik ben ineens weer een werkende moeder. Nu even twee weken niks. Nou ja, niks, de vakantie sluipt al aardig vol. Daar moet ik wel even een rem opzetten. Er is genoeg leuks te doen en we willen graag leuke dingen doen, maar buiten de feestdagen blijft er al niet zo heel veel ruimte meer over, dus moeten we kiezen wat we willen doen. Al sinds de zomervakantie had ik geen baan, maar plotseling kwam er een omslag.

Werkende moeder

Volkomen onverwacht kwam er een baan uit de lucht vallen en binnen een paar dagen was ik aan het werk. “Werkze vandaag!” roept een oud-directeur van me die ik op straat tegenkwam. Grapjas. “Geen werk” roep ik terug. Al sinds de zomervakantie niet meer. “Oh wat balen zeg!” roept hij. “Ik zal voor je opletten”. Aardig, maar ik vergeet het meteen weer. Een paar uur later krijg ik een mail dat ik contact op kan nemen met een directrice die hij kent. Ze zoekt een onderwijsassistent en hij heeft mijn naam genoemd. Helemaal vlekkeloos verloopt de procedure niet. Eerst een afwijzing en als ik de teleurstelling zo goed mogelijk verwerkt heb, krijg ik een telefoontje dat ik toch mag komen. “YES!” denk ik. Eindelijk weer een werkende moeder!

Naar de BSO

Eindelijk weer collega’s en eindelijk weer nieuwe mensen leren kennen en ergens anders ervaring opdoen. Het steeds opnieuw afscheid nemen hakt er elke keer weer in, weer opnieuw beginnen is altijd zwaar, maar ik doe er ook een schat aan ervaring door op. Ook hier leer ik in korte tijd weer andere dingen en omdat ik in zoveel verschillende groepen kom is het werk erg gevarieerd en interessant. Ik geniet ervan. Het is ook lekker dichtbij vergeleken met vorige banen en het is goed te combineren met Dunya omdat ze best even alleen thuis kan blijven. Daar wordt ze erg zelfstandig van. Bovendien hoef ik nu de BSO niet op te zeggen en kan ze één keer per week naar de opvang. Zoals ze zelf graag wil. YES!” zegt Dunya. Eigenlijk vindt ze het best leuk om een werkende moeder te hebben.

Sneeuwstorm

Ik worstel me op een dag na schooltijd door de sneeuw naar huis en de opvang. Ik waarschuw mensen bij de bushalte dat alle bussen naar de garage zijn gegaan. Geen bus meer, mondjesmaat een tram. Maar niet bij ons in de straat. Ik kom nog heel redelijk op de fiets thuis, maar daarna is het bijna niet meer te doen om door een sneeuwstorm naar de opvang te komen. Ik ga Dunya vroeg ophalen, maar daar is ze niet blij mee. Ze wil nog een sneeuwpop maken en sneeuwballen gooien. Dunya gaat onderuit en valt hard op haar arm. Haar pols doet zeer en dat duurt een paar dagen, maar daarna is het gelukkig over, net als de sneeuw.

Extra hulp

In groep vier doe ik lezen en rekenen, in groep vijf geef ik dictee, in groep zes doe ik rekenen en spelling, in groep zeven rekenen, lezen en woordenschat en in groep acht geef ik instructie van Blitz, studievaardigheden. De bedoeling is dat ik meer in groep vier ga werken en dat ik me ook meer ga richten op Nieuwsbegrip, Begrijpend Lezen. Het is fijn dat ik inspraak heb en dat ik met wat oudere kinderen werk. Met wat hulp van collega’s houd ik voldoende overwicht. Als het even lastig is met een meisje van groep acht grijpt de directrice in. “Je krijgt extra hulp. Daar moet je blij om zijn. Je gaat nu naar de klas!” Ze zucht en wil opstaan. “Je vergeet iets” zegt de directrice. Ze komt terug, geeft me een hand en biedt haar excuses aan.

Sinterklaasborrel en pepernoten

Om toch een beetje feeling te houden met het team probeer ik wel aanwezig te zijn bij de Sinterklaas-borrel (warme chocolademelk) en laat ik Dunya naar mijn werk fietsen als ze vrij is. Ze belt me als ze bijna aan het eind van het park is. Ze is bang dat ze verkeerd gefietst is. Dat is ze niet. “Nog een klein stukje” zeg ik als ze beschrijft waar ze is. “Ik haal je daar wel op, want de Haarlemmerweg is erg druk om alleen over te steken”. Ik ben trots op haar en zij op zichzelf. Ze schuift aan bij de lange tafel in de gang. Verschillende collega’s komen kennismaken met haar. “Je moeder doet het goed hoor bij ons op school!” zegt de directrice. Een andere collega stopt haar jaszak vol met pepernoten. Ik geef haar nog een rondleiding door de school.

Werklunch

Dan belt de directrice van Dunya’s school. “Wil je bij ons komen werken op je vrije dagen, tot de kerstvakantie?” Ach, het is niet zomaar een school en in geval van nood wil ik natuurlijk inspringen, maar een beetje veel is het wel. Dunya’s vader, die onverwacht naar Engeland is verhuisd, appt dat hij een paar dagen in Amsterdam is. Dat is mooi. Daar moet ik gebruik van maken. “Dan mag jij haar vrijdag van school halen, want ik heb een lunch op mijn werk!” stuur ik terug. Dunya is blij om hem weer te zien. Als we die vrijdag samen de school uitkomen, is hij verbaasd dat ik er ben. “Ik werk hier” zeg ik, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Snel opruimen en doorfietsen naar mijn andere werk voor een lunch en afscheid van een collega. Nu is het vakantie en merk ik ineens hoe moe ik ben. Het is ook niet niks, vijf dagen een werkende moeder zijn.

Nachtmerries

Opnieuw aan het werk is leerzaam en leuk, maar het roept ook spanningen op. Nachtmerries over de tijd op het kinderdagverblijf. Doorgaan, dacht ik toen. Ik had het er laatst nog over met een collega. “Ik dacht dat ik me niet ziek moest melden, om te laten zien dat ik niet opgaf. Maar ten koste van wat? Na zes jaar heb ik er nog nachtmerries van en is dat het waard geweest?” Ik kan met zekerheid zeggen dat dat niet het geval is. Maanden op mijn tenen lopen heeft veel meer stuk gemaakt. Nu staan scholen bijna te dringen om mij een parttime baan als onderwijsassistent aan te bieden. Tot de zomervakantie natuurlijk. Alles tijdelijk en op de eerste dag van de zomervakantie weer op straat. Maar voor nu ben ik een werkende moeder en kies ik de baan met de meeste uren. Noodgedwongen heb ik ook een dag gestaakt. Liever niet, want ik sta zelf niet helemaal achter deze staking. Ik ben allang blij dat ik werk heb.

Nooit meer naar de kinderopvang

Nu werk ik niet meer in de kinderopvang en in het onderwijs voel ik me een stuk beter. Zekerder. De nachtmerries zullen wel weer afnemen. Ik wil me graag blijven ontwikkelen. Dat kan hier. Vlak voor de kerstvakantie hoor ik dat ik mag blijven tot de zomervakantie. Met een goed gevoel kan ik de kerstvakantie in. Ik zet de tv aan. Dunya komt laat thuis. Ik heb gezegd dat ze voor middernacht thuis moet zijn en daar moest ze erg om lachen. Dan komt er een whats app dat ik Dunya op moet halen omdat papa geen licht op de fiets heeft.  Uiteindelijk fietsen we samen naar huis. Net op tijd thuis voor The Voice of Holland. Dat is toch gezellig, om samen met je werkende moeder op vrijdagavond lekker tv te kijken.

Een zwarte engel

We zijn er weer. Kerst is voorbij. Gezongen in de kerstnachtdienst, dat was prachtig om te doen. Dunya heeft kerstengel gespeeld in het kerstspel. Een zwarte engel met witte vleugels, prachtig. “Ik wil een bijzondere engel zijn” zei ze en dat is gelukt! Ik krijg na afloop van de dienst veel positieve reacties uit de kerk. De vakantie kan beginnen. En na de vakantie ga ik vol goede moed door met mijn baan. Ook hier ga ik een succes van maken. Let maar op. Maar eerst geniet ik van de leuke kerstvakantie. Om te beginnen gaan we naar ‘a touch of gold’. Maar daarover in een volgende blog meer! Het is heerlijk om weer een werkende moeder te zijn. Het geeft een nieuwe dimensie aan mijn dagen en dat was achteraf precies wat ik nodig had.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/12/Multatulischool-1024x665.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/12/Multatulischool-150x150.jpgHenrike LaningGastblogger HenrikePersoonlijkSchoolvakantieVaste GastblogstersWerkbso,extra hulp,kerstengel,kerstnachtdienst,kinderopvang,onderwijsassistent,sneeuwstorm,werk,werkende moederEindelijk kerstvakantie “Heerlijk, vakantie” verzucht ik tevreden terwijl ik me op de bank nestel. Het was een onverwacht drukke tijd want ik ben ineens weer een werkende moeder. Nu even twee weken niks. Nou ja, niks, de vakantie sluipt al aardig vol. Daar moet ik wel even een rem opzetten....Blogs die net even anders zijn