Nee hè, zoon lief is gevallen…..

Het is vrijdag 24 december. Onze zoon is zoals gebruikelijk weer eens zijn lekkere drukke zelf. Hij staat te dansen op de bank, klimt in de venster bank en is aan het lachen en giebelen. Bovenal is hij aan het klimmen en stuntman aan het spelen. Ik zit lekker uitgebreid op de bank en we kijken zo’n beetje televisie. Beter gezegd ik kijk zo’n beetje televisie en onze zoon hangt de stuntman uit. Natuurlijk houd ik hem in de gaten. Dan ineens gebeurd het. Hij danst op mijn benen en stapt verkeer. Ik zie hem letterlijk voor mijn ogen omlaag storten. Hoofd eerst daarna de rest. Hij stort van mijn benen zo op de grond. Hij is bovenop een dik kartonnen flapjesboek gevallen. Hij huilt en gilt de boel bij elkaar. En ik? Ik schiet gelijk naar hem toe en help hem overeind. Ondertussen moet ik van de schrik enorm lachen maar ik weet mijzelf in te houden. Hij klampt zich vast aan mij en wil niet meer van schoot. Ik roep mijn man naar beneden en we kijken wat onze zoon doet. Ik zet hem op de ene manier op schoot en op de andere manier op schoot. Hij kijkt elke keer weer terug naar de televisie en dat lijkt wel in orde. Ik mag aan zijn schouders komen, aan zijn armen en gelukkig laat hij niet zien dat hij ergens pijn heeft.

Toch maar de huisartsenpost bellen

We kijken het zo aan en het lijkt goed te gaan. Tot het moment dat hij ineens zomaar uit het niets in slaap valt. Dit is voor ons de grens. We gaan de HAP bellen. Ik zou dat willen doen maar onze zoon wil niet van mijn schoot af. Dan belt papa maar want de kans is immers groot dat we in de wacht komen te staan. Dat viel onwijs mee en het lijkt er op dat we gelijk aan de beurt waren. Ik vertel wat er gebeurd is en hoe onze zoon op zin hoofd gevallen is en er worden gericht vragen gesteld. Gelukkig kon ik op de meeste vragen een positief antwoord geven. Alleen op dat in slaapvallen. Nou ja in slaap vallen… Mijn man en ik noemen deze manier van in slaap vallen de sneltrein pakken naar dromen land. Maar goed, de verpleegkundige aan de telefoon overlegde eerst met de huisarts en vertelde ons dat is een gewone reactie is van kinderen op deze leeftijd die iets meemaken als dit. Niks om je zorgen om te maken maar wel gewoon je kind goed in de gaten houden zoals je zou doen bij een forse val.

Even bij laten komen

Gedeeltelijk gerust gesteld hebben we een stel dekens op elkaar gelegd en beneden een provisorisch bedje op de grond gemaakt. Zo kon ik hem goed in de gaten houden en zien wat er gebeurde. Ondertussen heb ik wel een paar dingen gedaan en af en toe geprobeerd om een reactie te krijgen van hem als ik onze zoon aanraakte. Dat ging erg moeizaam. Waarschijnlijk lag hij heel diep te slapen. Daar heeft hij in een diepe slaapfase wel meer “last” van. Gelukkig werd hij na een paar uurtjes wakker. Hij was weer zijn gewone zelf en deed weer lekker eigenwijs en druk. Wat ik toen nog niet wist was wat voor effect dit een paar dagen later nog steeds had.

Bedtijd……

Het wordt zo ongeveer tijd om te eten. Dat gaan we dus doen. Na het eten is het vaak bedtijd. Een uitzondering daar gelaten. We beginnen vol goede moed om onze zoon in bed te krijgen. Na een hoop gebruikelijke fratsen en gedoe ligt hij in bed…. Of hij gaat slapen is een ander verhaal. Nou dat ging dus niet. Hij had te diep en te vast geslapen. Na uiteindelijk een keer of wat boven geweest te zijn en aardig en lief geweest merkte ik dat het echt niet ging lukken. Hij had meer prikkels nodig om zijn energie kwijt te kunnen dus haalde ik hen uiteindelijk maar naar beneden. Daar hebben we voor wat afleiding gezorgd en is zij laat op bed gegaan. Uiteindelijk is hij in slaap gevallen maar soepel ging het niet.

Wel of niet naar de kerk?

Eigenlijk wilde ik deze avond naar de kerstnachtdienst maar ik durfde niet weg. Stel dat er iets gebeurde en mijn man mij tijdens de dienst moest bellen dat ik als de bliksem naar de huisartsenpost zou moeten. Dat zag ik niet zitten. Ik wist dat ik de kerkdienst ook online kon volgen en dat ging ik doen. Dacht ik. Om een lang verhaal kort te maken is het uiteindelijk toch gelukt met de hulp van mij slimme man. De kerk waar ik lid van ben is een open kerk met een wijde blik op de maatschappij. Vorig jaar hebben we vluchtrelingen als gasten in de kerk gehad. Deze keer zijn de vluchtelingen ook niet vergeten. Met name de barende moeders in gevaarlijke situaties. Zoals Aleppo en op een bootje. Om het niet te moeilijk te maken beschrijf ik het kort. Deze vrouwen zette hun kinderen op de wereld om vervolgens gestreeld te worden door Maria en zo naar het licht te kunnen. Oef dat deed zeer en ik was ergens blij dat ik thuis was. Ik hield het dus niet droog. De dienst verder was wel mooi en ik was blij dat ik de dienst toch kon volgen.  Maar hierdoor kon ik dus de eerste uren niet slapen. Het was dan ook erg laat voor ik ging slapen.

Goede morgen kerstmorgen?

De volgende ochtend, eerste kerstdag. Ik hoor om 6 uur geluiden komen uit een zekere hoek. Nee he NIET NU AL?????? Ja dus. Het was onze zoon die zich melde. Als hij wakker is MOET hij uit bed want hij is wakker en het is ochtend dus ga maar klaar staan. Hij wil dan zijn bed uit, hollen, dollen, lachen en vooral niet mee werken. Dat met 4 uurtjes slaap achter de ogen is niet echt een pretje. Maar goed ik ga er aan staan, haal hem uit bed en helaas, manlief is ook wakker geworden en die kan mee genieten van het feestje.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekNee hè, zoon lief is gevallen..... Het is vrijdag 24 december. Onze zoon is zoals gebruikelijk weer eens zijn lekkere drukke zelf. Hij staat te dansen op de bank, klimt in de venster bank en is aan het lachen en giebelen. Bovenal is hij aan het klimmen en stuntman aan...Blogs die net even anders zijn