In mijn vorige blog vertelde ik een beetje wat ik in nog geen 6 dagen meegemaakt hebt. Ik neem jullie voorzichtig mee in de regelmodes die ik de eerste dagen hierna heb moeten doen. Er kwam enorm veel op mij af in de dagen voor de crematie. Denk er over na en praat met elkaar over dit soort dingen want de dood kan soms zomaar op je stoep staan op het moment dat je het niet verwacht en wat dan? Heb je alles besproken en weet je van elkaar wat je zou willen?

Bellen en regelen

Ik moest dus die vrijdag eerst zorgen dat onze zoon veilig naar zijn vertrouwde omgeving kon gaan. Hoe doe ik dat in vredesnaam? Hij moet immers ook weer opgehaald worden. En oja ik moest mijn schoonzus bellen want die had mij op het hart gedrukt om te bellen mocht het fout gaan. Zij werkt in de uitvaart en zij woont niet om de hoek dus dat heb ik eerst gedaan. Ze was onderweg naar haar werk en heeft daar verteld hoe het hier is en is gelijk door gekomen. Een vriendin die goed met bijzondere mensen om kan gaan is gelijk hier naar toe gekomen want iemand moest onze zoon ook ophalen bij Dikkie Dik en ik verwachtte niet dat ik dat zou kunnen. We hebben samen mijn/onze zoon naar Dikkie Dik gebracht en zij zou hem weer ophalen. Ik had ook al gebeld met Dikkie Dik dat ik niet op tijd kon zijn en waarom. Het belangrijkste voor die ochtend en middag was dus geregeld en ik kon samen met onze goede vriend, onze vriendin en mijn schoonzus naar René. Ook had ik voor ik weg ging mijn ouders en onze vriend gebeld. Mijn ouders moesten ook een stuk rijden en onze vriend was de avond hiervoor nog bij René geweest.

Naar het ziekenhuis

Voor we naar de IC gingen moest ik nog kleding uitzoeken voor René wat wil ik dat hij aan heeft en wat past bij hem. Ik ga hem natuurlijk niet in zijn pyjama of ziekenhuis kleding in de kist laten leggen. Hij moet wel MIJN René zijn. Zoals ik hem kende. Daar zorgde ik dus ook voor. Hij kreeg een T-shirt, een overhemd en zijn oude versleten vest van mij mee. Samen met zijn nieuwe broek. Deze had ik een paar weken hiervoor nog gekocht voor hem want hij had nieuwe nodig. Omdat René niet de eerste was in mij familie die overleed wist ik dit dus wel.

De IC

We stonden al vroeg voor de IC deuren en we mochten naar binnen. We mochten René zien, hij lag in de isoleerkamer (dit was de rustigste plek voor hem en daar heeft hij al die tijd gelegen) op het IC bed. Hij lag er rustig bij. Als familie krijg je dan nog een gesprek over wat er de laatste dagen gebeurd is en de vraag of je obductie wil laten plegen. Voor mij hoefde het niet want ik wist waar hij aan was overleden. Ik wilde dat zijn lichaam met rust gelaten werd. Orgaandonatie was niet meer mogelijk. Ze vragen of je alles begrepen hebt van de laatste dagen en leggen het met zorg nog een keer uit. Vanaf dag één op de IC tot de laatste dag. Er is ruimte voor vragen en verdriet. Daarna wordt het tijd om de spullen te pakken die nog op de IC liggen. Die nam ik mee en het geen wat ik per ongeluk heb laten staan of hangen ging in de tas mee naar het uitvaartcentrum. Dan ga je naar huis. Ik moest René in het ziekenhuis achterlaten. Hij is nooit meer thuis geweest.

Thuis

Mijn ouders waren ondertussen in huis gekomen en ik kwam thuis. Samen met mijn vrienden en schoonzus. Mijn vrienden gingen naar huis en naar het werk. Dan ga je beginnen met de laatste dingen. Hoewel echt laatste dingen zijn het niet. Het zijn de eerste dingen van iets wat ik nog nooit helemaal zelf heb gedaan.
Mijn schoonzus regelde de eerste contacten met de verzekering en het uitvaarcentrum. Die zou een paar uur later komen. Ondertussen zei mijn schoonzus denk na van wat je op de kaart wil. Dat was een goed idee, zo kon ik even nadenken van hoe ik het wilde. Hoe René het ook gewild zou hebben. Wij waren niet van u en zo dus alles gewoon op je en jij. Ook op de kaart en de uitvaartondernemer ging ook zo met mij/ons om.

De uitvaart regelen

Er komt zo verschrikkelijk veel kijken bij het invullen van de laatste dag voor jouw geliefde. Je moet zorgen dat je de uitvaartpolis klaar hebt en zien hoeveel er op staat. Voor welk bedrag de uitvaart van je geliefde is verzekerd. Tot zo ver kun je gaan. De ene uitvaartpolis is groot, de andere is een stuk kleiner.

  • Een hele belangrijke vraag is waar wil je dat jouw geliefde ligt?
    Is dat thuis of in het uitvaarcentrum? Ik heb moeten kiezen voor het uitvaarcentrum omdat dit beter was voor onze zoon.
  • Hoe wil je het condoleren?
    Ik wilde niet in en rij gaan staan en handjes geven. Dat past niet bij mij en mijn verdriet was (en is nog steeds) te groot om dat te doen. Er was een informeel samenzijn na de uitvaart. Dan nog komt iedereen naar je toe maar dat is anders.
  • Op welke dag en welk tijdstip wil je de uitvaart.
    Ik heb rekening gehouden met onze zoon zodat ik hem zelf kon ophalen bij Dikkie Dik vandaan. Hij kon echt niet mee. Dit hield wel in dat veel mensen vroeg op moesten om op tijd bij de uitvaart te zijn.
  • Wat voor kist wil je?
    Er is een grote keuze van kisten. De uitvaarondernemer heeft hier een boek van en daar kun je uit kiezen.
  • Wat voor rouwauto wil je?
    Er zijn verschillende mogelijkheden van zwart wit en grijs ik heb ook een keer gezien dat iemand in zijn opgeknapte auto gereden werd naar de begraafplaats.
  • Wordt het begraven of cremeren?
    René wilde gecremeerd worden.
  • Wat krijgt je dierbare aan?
    Ik  wilde kleding meegeven die paste bij René, die hem lieten zien wie hij was. Dat zijn vest helemaal versleten was maakte mij niks uit en dat zijn broek nieuw was ook niet.
  • De laatste uiterlijke verzorging.
    Wel of niet scheren, gebit in, bril op. Al dat soort dingen die maken dat je geliefde er uit ziet zoals hij was. 
  • Wanneer sluit je de kist en met wie.
    Wat wel heel belangrijk is dat is wel dat je er rekening mee houdt dat als je de kist eenmaal sluit deze niet meer opengaat. Wil je dat anders moet je dit goed communiceren! (hier schrijf ik later in dit blog over) Zorg er dan ook voor dat je sieraden en dat soort dingen krijgt als je dit wil.
  • Wat voor kaart en hoe wil je de tekst op de kaart hebben.
    Ook hier heb ik de kaart weer uit een boek gezocht waar voorbeeldkaarten in zaten. Ik zag een kaart die ik wel bij René vond passen. De tekst heb ik zelf ingevuld.
  • Wie wil je een kaart sturen.
    Dat is lastig, wie stuur je wel en wie stuur je bewust geen kaart. Soms kan het zijn dat je per ongeluk iemand vergeet. Ik heb mensen om hun adressen gevraagd maar ook heb ik bewust mensen overgeslagen. Waarom? Dat vertel ik niet maar je moet wel ver gaan wil ik dat doen.
  • Hoeveel kaarten denk je nodig te hebben.
    het zijn er vaak meer dan je denk. Ik had aan 60 kaarten net aan genoeg. Het begint bij 50 kaarten
  • Wil je wel of geen bloemen of moet het er tussenin zitten.
    Om verschillende redenen heb ik om de rouwkaart laten zetten dat 1 bloem genoeg was. Wij als familie hebben wel een rouwtak  gekozen. Ik heb er linten aan gedaan en andere hebben dat niet gedaan.
  • Hoe komt iedereen binnen en hoe komt de kist binnen?
    Ook dat mag je zelf bepalen. Kies wat bij je past en wat bij jou geliefde past.
  • Wil je een opname van de uitvaart zo ja wat voor opname.
    Omdat onze zoon nog zo jong is heb ik gekozen voor een DVD opname. Zo kan hij later de uitvaart van zijn vader terug zien.
  • Wil je wel of geen religieuze uitvaart
    Dit ligt helemaal aan de levensovertuiging van jou geliefde. Ik heb er een mengelmoes van gemaakt want ik moet ook verder.
  • Wie mag er wel spreken en wie liever niet
    vraag jezelf af wie het kan en of je het zelf zou kunnen. Vraag het aan jullie vrienden of zij iets willen zeggen. Het is mij uiteindelijk wel zelf gelukt maar dat heeft wel veel moeite gekost en een tekst op de juiste manier geschreven. Naast mij heeft er nog een vriend gesproken.
  • Wat voor muziek wil je
    Toen René zich verschrikkelijk beroerd voelde had ik al eens wat uit hem getrokken zo van Ik wil weten wat jij aan muziek wil op je uitvaart. Stel dat het mis gaat heb ik niets om te laten draaien!
  • Waar staan de bloemen en als je bloemen mee laat nemen wanneer gaan die bij de kist.
    Op Dikkie Dik hadden de kinderen mooie bloemen gemaakt. Die moesten van mij op de kist staan omdat ik zeker weet dat René dit heel mooi zou vinden. De mensen die een bloem hadden meegebracht mochten deze gelijk bij binnenkomst op de kist leggen. 
  • Wie gaat er als eerste uit de aula en wie als laatste.
    Als jij op een bepaalde manier wilt hoe jullie de ruimte verlaten dan moet je dat zeggen. Jij moet er vrede mee hebben en jij moet verder. Je hoeft het niet te doen zoals gebruikelijk het kan ook op jouw manier.
  • Wil je mee naar de ovenruimte of niet/wil je dat de kist zakt of boven de grond blijft staan?
    Ook daar moet je over nadenken. Ik wilde mee naar de ovenruimte en mijn schoonzusters wilde mee. Dit was het laatste wat ik nog kon doen voor mijn René
  • Wat doe je met de bloemen die op en om de kist lagen?
    Omdat René gecremeerd is heb ik de bloemstukken meegenomen naar huis en de bloemen die op en om de kist lagen meegegeven met René. De bloemen van de kinderen heb ik ook meegenomen naar huis. 
  • Hoeveel mensen verwachte je?
    Het is wel handig voor de koffie met wat erbij om te weten voor hoeveel mensen je dat moet regelen.
  • Wat wil je bij de koffie? Is het cake of iets anders?
    René wilde gevulde koeken. Dat heeft zo zijn oorsprong. Het was goed dat er bolletjes bijgedaan zijn vanwege het tijdstip.
  • Hoe laat verzameld de naaste familie zich bij het rouwcentrum?
    Als naaste familie wordt je eerder in het rouwcentrum verwacht dan de mensen die “gewoon” naar de uitvaart komen. Jij begeleid de rouwauto naar de begraafplaats of crematorium. Wees ook niet verbaasd dat jij als partner direct achter de rouwauto komt.

Een draaiboek.

Dit noemen ze een draaiboek. Toen ik er mee geconfronteerd werd sloeg ik dicht maar het gaf ook een opening. Op deze manier kun je kijken wat belangrijk is en hoe jij het wilt hebben. Mij is deze dagen vaak verteld dat het mijn/onze uitvaart moet zijn want ik moet verder. Mijn familie ook maar zij vonden het belangrijk dat ik er met een goed gevoel op terug kon kijken. Ik heb geloof ik heel wat gewisseld die dagen in het een en ander maar het is wel voor het grootste deel gegaan zoals ik wilde. Er was één minpunt en dat was het sluiten van de kist. Omdat onze zoon papa al zo veel dagen niet gezien had moest ik het voor hem ook afsluiten. Dat hebben we gedaan als familie, samen hebben we de kist voor hem gesloten. Het was alleen wel de bedoeling dat de kist weer open ging en dat is niet goed gecommuniceerd. Hierdoor kon de kist later niet meer open.

Een loodzware maar goede dag

Ik kan met een goed gevoel op de dag terug kijken. Het is gegaan zoals ik denk dat René het wilde en alles is netjes verlopen. Ik heb kunnen zeggen en doen wat ik wilde. De mensen die ik een afscheid gunde van René konden dat doen. Ik weet hoe het is als je geen afscheid kunt nemen van iemand om wie je geeft. Geloof mij dat doet pijn. Op zo’n moment maakte ik misschien niet de beste keuze maar ik had het mijzelf nooit vergeven als ik niet bepaalde mensen had uitgenodigd. Ik denk ook dat René had gewild dat de mensen die ik uitgenodigd heb kwamen. Het was alleen wel loodzwaar. Ik schrijf dit blog om een paar redenen. Als eerste door te schrijven probeer ik deze dag een plek te geven. Daar helpt schrijven bij voor mij. Als tweede schrijf ik dit zo uit voor jullie. Zoals ik al eerder aangaf praat eens met elkaar over dit onderwerp. Op deze manier weet je wat de ander zou willen mocht die zwarte dag toch aanbreken. Ik wens het jullie niet toe en ik hoop dat iedereen oud zal worden en pas over dit soort dingen moet nadenken als je oud en versleten bent. Het is alleen zo moeilijk om alles zelf te moeten bedenken, zelfs al krijg je heel veel hulp van je omgeving. Ik heb veel aan mijn schoonzus gehad. Zij werkt in de uitvaartbranche en kon mij op dingen wijzen. Wel liet zij alle belangrijke beslissingen aan mij over. Ik zeg wel eens ik voel mijzelf jaren ouder geworden in nog geen twee weken tijd.

Ik kom er wel, op den duur.

Ik kom er wel en ik zal mij wel redden. Met vallen en opstaan. De ene keer gaat het wat beter dan de andere keer. Het gaat goed komen. Niet morgen en ook niet volgende week. Ik hoop dat het over een paar maanden al wat beter zal zijn dan nu. Ik zal voorlopig ook hierover blijven schrijven. Misschien help ik iemand om na te denken of om dingen van te voren te regelen. Wij hebben hier ook de laatste maanden niet over gesproken en om die reden kwam het meeste op mijn schouders terecht.

 

 

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/12/IMG_20170621_092124-1024x576.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/12/IMG_20170621_092124-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekIn mijn vorige blog vertelde ik een beetje wat ik in nog geen 6 dagen meegemaakt hebt. Ik neem jullie voorzichtig mee in de regelmodes die ik de eerste dagen hierna heb moeten doen. Er kwam enorm veel op mij af in de dagen voor de crematie. Denk er...Blogs die net even anders zijn