In dit blog neem ik jullie nu een paar weken mee in hoe het gegaan is met het wennen op de nieuwe peuterspeelzaal. Zoals jullie hebben gelezen was de eerste ochtend niet makkelijk. Zowel week één als week twee waren lastig. Ondertussen zijn we al weer een paar weken verder en wil ik jullie graag laten weten hoe deze weken geweest zijn. Iets waar jullie misschien wel met spanning op zitten te wachten.

Dit ziet er heel mooi uit, ik geniet

Toen ik vrijdags in de tweede week onze zoon zou komen halen was hij gewoon buiten. Ik zag dat hij het naar zijn zin leek te hebben. Hij zat in een schommel samen met andere kindjes en hij had mij nog niet in de gaten. Dit zag er zo mooi uit dat ik besloot om uit zijn zicht te blijven. Toen ook één van de leidsters binnen kwam spraken we af dat ik naar de hal zou gaan en dat ze mij zouden halen als onze zoon geen zin meer had. Ik heb toen 3 kwartier in de hal zitten wachten. Er hebben een paar mensen gevraagd of ik iets of iemand zocht maar ik zei dat ik geduld moest hebben en dat ik moest wachten op mijn zoon. Toen ik mijn zoon ophaalde huilde hij wel een beetje en hij was blij dat ik er was. We hebben de spulletjes gepakt en zijn naar huis gegaan. Hij wilde eigenlijk in de hal gaan spelen met alles wat daar stond. Ik zei dat we dat niet gingen doen. Dat zou pas mogen als hij met de andere kinderen tegelijk naar de hal zou gaan.

Hoe help ik mijn zoon

Wat ik nog wel eens wil doen is heel uitgebreid vertellen wat er allemaal gebeurd is. Dit is niet handig. Om meerdere redenen dus besloot ik om een schriftje aan te schaffen. hierin schrijft ik de belangrijkste dingen op en zo zijn de leidsters op de hoogt en kan ik op een goede manier afscheid nemen. We hebben ook afgesproken dat ik voortaan in de hal zal wachten tot één van de leidsters mij voortaan uit de hal haalt. Zo ben er ik zeker van dat ik gezien wordt door mijn zoon. Ze vroeg vindt je dat niet moeilijk? Mijn antwoord was nee maar ik dacht eigenlijk vraag het alsjeblieft niet ik wil doen wat het beste is. Als ik ja had gezegd had ik te veel moeten zeggen maar op dat moment was mijn zoon daar in de peuterspeelzaal aan het huilen omdat ik weg ging. Maar als dit betekend dat ik een poosje in de hal blijf zitten vind ik het oké. Dit is allemaal in een wenfase en ik hoop echt dat ik binnenkort wat later van huis kan om mijn zoon op te halen.

Een nieuwe week met wachten

Waar ik maandag nog dacht dat ik onze zoon om 11:30 mocht ophalen werd dit tot mijn grote verbazing ineens 12:15!!! Ik mocht dus weer wachten. Hij kwam tegelijk met alle kindjes naar buiten. Wauw dat had ik niet verwacht. Ik zat dus al om 10:45 in de hal te wachten. Ik had wel een boek mee genomen dus echt vervelen deed ik niet. Maar  op een bepaald moment hoorde ik (dacht ik) de herkenbare gil en huil van mijn zoon. Maar niemand kwam. En nog een aantal keer. Toen hoorde ik een deur en weer niet. Ik dacht echt van oo oke zij weten wat ze doen en hij moet hier doorheen. Mijn hemel wat een frustratie was dat zeg. Ik bleef in de hal en bedwong mijzelf om niet bij de deur te gaan luisteren om te horen of hij het was (of niet). Blijkt wat later dat dit niet mijn zoon is maar een andere peuter die net zo’n sirene kan opzetten. Nou toen lustte ik wel een bakkie thee. Graag zelfs.  (dat hadden ze mij al een paar keer aangeboden 😉 )Woensdag zal ik dus pas veel later er zijn om hem op te halen.

Dit gaat steeds beter

Zowel de woensdag als de vrijdag kwam onze zoon tegelijk met de andere kindjes uit de peuterspeelzaal.  Elke keer met een lach op zijn gezicht. Dat is heel mooi om te zien. Zeker als je je zoon elke keer dat je hem brengt huilend en gillend achter moet laten. Dit is zo lastig maar ik heb er dan maar vertrouwen in dat het goed komt en dat als het echt mis gaat ze mij zullen bellen. Ik zit dan voor nu ook nog niet zo lekker thuis als ik hem op die manier gebracht heb. Ik moet er maar aan wennen dat het zo gebeurd en er op vertrouwen dat hij het heel snel naar zijn zin krijgt daar als ik weg ben. Ik ben zo blij dat ik dat schriftje heb aangeschaft want zo kan ik belangrijke en leuke dingen schrijven en heel snel weg zijn. Op dit moment is dat het beste voor onze zoon. Of het zal veranderen weet ik niet. Dat zal de toekomst uitwijzen. Wat wel heel leuk is dat de leidsters ook een klein stukje terug schrijven.

 

He eindelijk we zijn er.

Uiteindelijk is het allemaal heel snel gegaan en kan ik dus sinds die bewuste maandag onze zoon ophalen om 12:15. Als hij daar dan uit die peuterspeelzaal komt met alle andere kindjes en een lach om zijn mond voel ik mij gelukkig. Blij dat ik hem in mijn armen kan sluiten maar ook heel blij dat hij het daar toch heel leuk heeft, ondanks dat hij heel erg moet huilen als ik hem weg breng. Dat is echt nog heel moeilijk voor hem en daarmee dus ook moeilijk voor mij. Ik volg dus ook het advies op en ik geef mijn zoon en knuffel en een kus, zeg hem gedag en wens hem veel plezier. Daarna probeer ik even te zwaaien bij de deur en ga ik snel weg om even bij te komen van dit drama moment.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/05/annemiek-e1477908230194.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/05/annemiek-e1477908230194-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekIn dit blog neem ik jullie nu een paar weken mee in hoe het gegaan is met het wennen op de nieuwe peuterspeelzaal. Zoals jullie hebben gelezen was de eerste ochtend niet makkelijk. Zowel week één als week twee waren lastig. Ondertussen zijn we al weer een paar weken verder en wil ik jullie...Blogs die net even anders zijn