In mijn vorige blog vertelde ik dat we twee katten hebben laten ophalen door de dierenambulance. In dit blog vertel ik onze emoties hierbij.

Een moeilijke beslissing.

Het was niet makkelijk om deze beslissing te nemen want stel dat ze hier wel ergens thuis horen. Stel dat ze verdwaald zijn en de eigenaren op vakantie en de oppas ze heeft laten ontsnappen Stel dat… en zo kon ik meer excuses verzinnen om maar niet de dierenambulance te hoeven bellen. Tot het dus die ochtend van 7 januari wit was en ik schrok. Ik dacht wat zal ik aantreffen??? Leven ze nog? Ik twijfelde heel even, ik trok mijn jas aan over mijn ochtendjas en ging met angst in mijn hart kijken. Gelukkig waren ze er allebei nog en ze wilde weer heel graag naar binnen. Snel zorgde ik dat onze zoon een boterham kreeg en dat we beiden aangekleed kwamen. Daarna overlegd met manlief. We vonden allebei dat dit zo niet langer kon. Met een heel dubbel gevoel hebben we de dierenambulance gebeld. Want wat wilde ik eigenlijk diep in mijn hart deze schatten van katten opnemen in huis. Echt als we voldoende geld hadden dan hadden we het waarschijnlijk gedaan. Zo denken we er allebei nog steeds over.

Kom maar binnen.

Toen ik ze binnen liet waren ze gelijk thuis. Ze gingen zich wassen en de boel verkennen. Alsof ze hier altijd al hoorde. Ze gingen op zoek naar eten. Ze gingen zelfs de kruimels van de grond eten! Toen besloot ik dus om ze yoghurt te geven want als je dat doet moet je wel honger hebben lijkt mij. Deze schatten van katten smulde dit zo met enorm veel smaak en vaart op dat ik verbaasd was. Kortom dit huis was van hun. Ze hadden waarschijnlijk verwacht dat ze hier voor altijd mochten blijven. Wat ze toen nog niet wisten was dat we ze zouden oppakken en weg zouden sturen, voor hun gevoel waarschijnlijk.

Onze zoon en de schatten van katten.

Toen de katjes binnen kwamen was onze zoon heel blij en hij wilde op zijn manier heel lief voor ze zijn. Hij had al gezien dat wij ze oppakte en aaide. Maar onze zoon is niet zo lief en zacht als hij denkt. Hij is super enthousiast, maar erg grof en hard voor ze. Hij kan ze niet goed optillen en aait te hard. Maar o wat een zacht karakter heeft hij voor deze schatten. Of onze zoon het had kunnen leren is lastig in te schatten. We moesten nu al heel goed opletten dat hij ze geen pijn deed. Ik moest er bijna bovenop zitten om er voor te zorgen dat hij ze geen pijn zou doen en die katjes die ik tussen het half jaar en een jaar in geschat heb waren natuurlijk lang nog niet weerbaar genoeg om een peuter een zachte tik te verkopen. Zo van he dat is niet leuk. Ik bedoel niet een haal maar een tik want ook dat kunnen ze heel goed. Ik zag dus in die 2 1/2 uur dat ze bij ons waren dat jonge en kwetsbare huisdieren de komende jaren niet verstandig is.

Daar gaan ze

Toen de katjes opgehaald waren was het ineens rustig en stil in huis. Ook in de tuin want wat wen je snel aan kleine katjes die eigenlijk buiten moeten blijven. Niet meer naar onze voeten kijken van blijf je buiten en niet meer iets wat je in de tuin ziet bewegen. Geen warm water meer buiten zetten en op tijd binnen halen etc. Geen gespin meer of liefdesbeetjes. Geen kat op schoot of kat en kind tegelijk half op schoot en ga zo maar door. Jullie lezen al wel dat ze het in die korte tijd goed gehad hebben. Zo goed mogelijk als wij hun konden bieden. Maar goed. Ze zitten nu lekker warm in het asiel en misschien hebben ze al een leuk plekje samen als jullie dit blog lezen. Ik hoop echt dat we hier goed aan gedaan hebben. We merkte wel dat ze in huis zijn kennen. Wat wel lastig was is dat één van die katjes enorm veel om onze oude kat lijkt. Die kat hebben we ruim drie jaar geleden moeten laten inslapen. Dat was dus een hele aparte bijkomstigheid.

Wat we gedaan hebben voor we belde…

Ik had al gezocht op de site van amivedi, het dierenasiel gebeld en ik kwam er achter dat de dierenambulance ook een eigen vermissingssite had. Het enigste wat ik nog niet gedaan had was een poster maken met een foto van deze katjes en die opgehangen. Ik zou dat die zaterdag gaan doen. Zo ver is het dus helaas niet gekomen. Als het zomer was geweest of voorjaar had ik dat zeker gedaan. Ook als het niet gesneeuwd had. Het weer besliste dus anders voor ons.

Wij en katten.

Je zult wel denken van sentimenteel kattenvrouwtje….. Ja aan de ene kant wel ja. Ik heb dan ook bijna elf jaar een kat onder mijn hoede gehad. Na een jaar of wat moest katlief mij wel gaan delen met manlief (toen dus vriendlief) maar hij was er wel snel achter dat mijn vriend een welkome aanvulling op het personeel was 😉 . Eerlijk is eerlijk als een kat eenmaal je hart gestolen heeft moet je oppassen dat je het niet nogmaals verliest 😉 .

 

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekIn mijn vorige blog vertelde ik dat we twee katten hebben laten ophalen door de dierenambulance. In dit blog vertel ik onze emoties hierbij. Een moeilijke beslissing. Het was niet makkelijk om deze beslissing te nemen want stel dat ze hier wel ergens thuis horen. Stel dat ze verdwaald zijn en...Blogs die net even anders zijn