Een schaatsbaan in het centrum

Sinds een paar jaar is er in onze woonplaats een schaatsbaan midden in het centrum. Deze word zo aan het einde van het jaar opgebouwd en aan het eind van januari in het nieuwe jaar afgebroken. Meestal laten we het gaan. Ook dit jaar zouden we niet gaan want het is gewoon te duur. Het lieve en leuke toeval was dat we vrijkaartjes kregen van onze buurvrouw. We konden dus gaan schaatsen deze keer. Ook zaten de schaatsen er bij.

Hoe plannen we dit uitje?

Het was echt lastig om dit bezoek aan de schaatsbaan te plannen met z’n drietjes. Eerst had ik gehoopt dat het in de vakantie kon maar zowel zoonlief als manlief strooide roet in het eten. Oké zout op de ijsbaan zou een betere vergelijking zijn maar dat klopt spreekwoordelijk weer niet 😉 . Eerst werd de een ziek en daarna kreeg de ander weer last van een paar dingen. Toen het uiteindelijk de laatste schaatsdag werd zei ik van we gaan dit weekend schaatsen, hoe dan ook. Dat jij niet kunt schaatsen is dan heel vervelend maar ik wil dit niet aan ons voorbij laten gaan. Je kunt ook gewoon kijken. Dus we gingen naar het centrum om te schaatsen.

Hoe komen we binnen?

Ik wist dat het een kort schaatritje zou kunnen worden. Onze zoon is namelijk niet zo goed bestand tegen overgangen en veel prikkels. Dan is een schaatsbaan een plek waar er een grote kans is op een boze bui. Eerst moesten we in de rij staan. Dit is voor onze zoon niet makkelijk. Voor papa was het niet makkelijk om in de gaten te hebben dat ik moeite had om onze zoon in de rij te houden. Die zat te kleppen met mensen achter ons en ik was bezig om onze zoon bezig te houden. Tja toen schoot ik een beetje uit mijn slof. Dat viel eerst niet in goede aarde maar hij was er daarna weer wel om onze zoon op te pakken en te laten zien wat er gebeurde. Omdat manlief een slagje groter is kon zoonlief nu goed om zich heen kijken. Dat hielp.

We binden de ijzers onder.

Eenmaal binnen op de schaatsbaan moesten we nog aan schaatsen komen. Dat was even een klus voor zowel mij als onze zoon. Toen we onze schaatsen aan hadden gingen we het ijs op. Manlief bleef aan de kant en wij gingen schaatsen. Heel voorzichtig. Dit waren immers de eerste metertjes op het ijs. Wat er toen gebeurde was super lief. We mochten een speciale schaatsslee lenen van iemand die deze huurde. Het was nog een hele tour om zoonlief op die slee te krijgen want hij kent het niet. Toen vroeg ik maar om hulp. Met een kleine uitleg er bij. Zij hielp mij om zoonlief op de slee te krijgen en we konden schaatsen. Goed ik ging schaatsen en zoonlief zat heerlijk te genieten van het ritje. Toen we de slee terug gaven was er gelukkig weinig protest. We hebben zo een paar keer deze slee mogen lenen van deze mevrouw en haar dochtertje. Echt onwijs lief.

En nu gaan we echt schaatsen

Maar dan het schaatsen zelf. Dat is toch wat ingewikkelder. Als eerste zaten de schaatsen een beetje te ruim. Ik had gelukkig mijn eigen schoenschaatsen bij mij want die van de schaatsbaan waren te klein. Ik denk dat mijn wreef te hoog is voor hun schaatsen. Maar als je schaatsen te groot zijn sta je niet stevig op het ijs. Om dan heerlijk te kunnen glijden is toch wat lastig. Gelukkig gingen de eerste rondjes best wel goed. Dat kwam natuurlijk omdat ik een steuntje had. Die slee zat namelijk voor mij en die duwde ik. Ik stond gelukkig ik wel stevig op mijn schoenschaatsen toen ik samen met onze zoon ging schaatsen. Ik hield hem vast en ging voorzichtig achteruit. Dat was ik dus niet verleerd in al die jaren dat ik niet geschaatst heb. Heel voorzichtig liet ik hem wennen aan het gladde ijs en hoe hij op die ijzers kon glijden. Echt schaatsen deed hij niet maar dat is niet erg.

We gaan naar huis 🙁

Tja toen kwam het onvermijdelijke. Onze zoon vond iets moois en pakte dat op. Tegelijkertijd viel hij daarmee. Dat was zo schrikken voor hem dat hij getroost wilde worden. En hij wilde naar huis. Nu vind ik het niet erg dat dit uitje erg kort zou duren, dat had ik wel verwacht, maar zo kort nee. Daar heb ik mijn ijzers niet voor onder gebonden. Oké aangetrokken. Dus probeerde ik hem toch over te halen om weer te gaan glijden. Ondertussen was daar de reddende engel in de vorm van de slee weer. Daar wilde hij wel graag op zitten en zo hebben we weer een paar rondjes geschaatst en gegleden. Ze zei van je mag wel langer maar toch verteld dat ik mijn beloftes aan onze zoon duidelijk moet nakomen en waarom. Gelukkig snapte ze dat genoeg om niet verder aan te dringen.

Het is genoeg geweest.

Dan komt toch het moment dat we besluiten dat we weer weg gaan. Ik heb niet gekeken hoe lang of hoe kort we gebleven zijn maar een uur is het echt niet geweest. Ik denk een half uurtje? ik weet het niet maar het was wel heel leuk. Onze zoon heeft voor het eerst geschaatst en wij hebben een beetje geschaatst. We hebben plezier gehad en het was goed zo. We dronken nog iets in een café tegenover de ijsbaan en zijn daarna naar huis gegaan. Toen we bijna thuis waren voelde ik een hoofd in mijn rug. Als ik dat voel zijn er twee mogelijkheden. 1, onze zoon ligt even lekker tegen mij aan te kroelen en laat merken dat hij dat fijn vind, 2 hij is in slaap gevallen. Dat laatste gebeurt heel af en toe. Toen we stopte en ik mij omdraaide zag ik dat hij sliep. Oké…. Kennelijk waren het heel erg veel indrukken geweest waardoor hij moest slapen. Manlief maakte de deur los en pakte daarna de fiets vast. Ik haalde onze zoon uit het fietsstoeltje en zorgde dat hij in bed kwam. Ik dacht van dit kan wel eens een uurtje of 2 gaan duren. Gelukkig duurde het niet zo lang en konden we alsnog gezamenlijk eten.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger Annemiekijs,ijsbaan,schaatsen,winterEen schaatsbaan in het centrum Sinds een paar jaar is er in onze woonplaats een schaatsbaan midden in het centrum. Deze word zo aan het einde van het jaar opgebouwd en aan het eind van januari in het nieuwe jaar afgebroken. Meestal laten we het gaan. Ook dit jaar zouden we...Blogs die net even anders zijn