Van chemotherapie naar radiotherapie

Toen de chemotherapie was afgelopen werd het tijd voor de bestraling of radiotherapie. Maar net hoe je het wil noemen. Hiervoor moest mijn man eerst naar Arnhem voor een scan en een gesprek met de bestralingsarts. Oké in omgekeerde volgorde maar goed. Hij Moest naar Arnhem. Helaas was dit op een tijdstip dat ik onze zoon net op de peuterspeelzaal gedropt had dus ik kon echt niet mee. Hier baalde ik dus van maar het is al vaker gebeurd dat ik ergens niet bij kon zijn dus helaas het is niet anders.

Het eerste gesprek

Na de uitleg van de bestralingsarts over hoe de radiotherapie gaat en wat de bijwerkingen kunnen zijn moest hij nog een CT-scan laten maken om zo de juiste positie van de bestraling te bepalen. Hierbij heeft hij ook puntjes op zijn huid getatoeëerd gekregen. Dit doen ze om hem precies, op de millimeter, nauwkeurig neer te leggen en zo te gaan bestralen. Hij kwam dus ook thuis met het verhaal dat het auw deed. Precies op zijn ribben hebben ze geprikt. Tja helaas dat doet pijn. We hebben er een beetje grapjes om gemaakt. Deze tatoeages moeten zeker nog zes maanden na de laatste bestraling blijven zitten.

Even niks

Ondertussen begon mijn man wat bij te komen van de laatste chemokuur en ging hij regelmatig aan de wandel naar het winkelplein in de buurt. Voor hem was het een heel stuk maar hij wilde conditie opbouwen voor het geweld van de radiotherapie zou losbarsten. Hij bedacht een paar keer wat hij wilde eten en haalde het dan ook. Dat was minder vermoeiend dan op onze zoon letten.

U kunt morgen beginnen!

Op dezelfde dag dat we de longarts spraken belde het ziekenhuis uit Arnhem dat de radiotherapie de volgende dag zou beginnen. Ik was toen net op weg om onze zoon op te halen dus dat belletje miste ik dus. Gelukkig was mijn man zo lief om mij niet te bellen zodat ik rustig onze zoon kon gaan ophalen. Toen ik thuis kwam vertelde hij het. Dat was dus heel snel. Hier hadden wij beide niet op gerekend maar goed. We gaan er voor zeiden we. Gelukkig kon ik wel mee naar het gesprek over de voorlichting van de radiotherapie.

Hard werken

De bestralingen zijn vijf dagen in de week en tot de dag voor kerst is hij bezig. Alleen in het weekend heeft hij vrij van de bestraling. De eerste keer bestralen was er ook een gesprek met een verpleegkundige van de radiotherapie. Zij legde van alles uit en gaf de data en tijden aan ons door. Dit is een hele lijst en als alles gaat zoals nu is gepland dan heeft mijn man 23 december de laatste bestraling. Minst hij geen bijwerkingen heeft die hem dwingen de radiotherapie te onderbreken. Ook hierbij kan hij verschillende bijwerkingen krijgen. We zullen dus “afwachten” hoe het allemaal gaat.


Dit blog heb ik al een paar weken geleden geschreven. Ik dacht van ik ga ze vast inplannen. Het leek allemaal goed te gaan maar op dit moment is dit alles verleden tijd. Vrijdag 1 december heb ik René moeten loslaten en donderdag, 7 december heb ik mijn lieve, koppige eigenwijze man moeten cremeren. Dit hebben wij als familie gedaan. Het was de moeilijkste dag van mijn leven. René is overleden aan de gevolgen van longkanker. Hoe, dat wil en kan ik niet vertellen. René is in het ziekenhuis overleden. Gelukkig heeft onze zoon niet veel mee gekregen van hoe een hectiek het was. In al die dagen zijn onze vrienden en familie dicht bij ons geweest en om ons heen geweest. Op verschillende manieren.

Ik ben bezig om van alles te regelen en om mijn vangnet aan te spannen. Er komt zo verschrikkelijk veel op mij af. Dat is met geen pen te beschrijven. Je moet voor zo veel dingen zorgen en om dat allemaal alleen te moeten doen is enorm moeilijk.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger Annemiekbestraling,kanker,lonkanker,radiotherapieVan chemotherapie naar radiotherapie Toen de chemotherapie was afgelopen werd het tijd voor de bestraling of radiotherapie. Maar net hoe je het wil noemen. Hiervoor moest mijn man eerst naar Arnhem voor een scan en een gesprek met de bestralingsarts. Oké in omgekeerde volgorde maar goed. Hij Moest naar Arnhem. Helaas...Blogs die net even anders zijn