Is het dan nu (al) zo ver?

Waar ik in mijn vorige blog mij nog afvroeg of er ooit een dag zou aanbreken dat ik gewoon naar buiten zou kunnen gaan zonder dat ik mijn verstand op nul moest zetten omdat onze zoon zo erg huilt was ik de keer daarop stom verbaasd. Ik breng onze zoon naar de peuterspeelzaal en we stappen gewoon naar binnen. Hij kijkt even rond en gaat spelen. HE???? wat krijg ik nou dacht ik. Ik was verbaasd, verbluft en weet ik veel wat nog meer. Ik kan even vertellen hoe het de dag ervoor geweest was en ik kan gewoon blijven staan zonder dat onze zoon huilt en gilt. Geen gekleef aan mijn armen geen gekleef aan mijn benen maar gewoon leuk gespeel en een half gevecht om een grote knuffel olifant.

Verbaasd naar huis

Oké dit is nieuw, dit is goed dacht ik nog even bij mijzelf voor ik weg ging. Ik was zo verbluft dat ik de tas van mijn zoon meenam naar de fiets en naar huis!!! Normaal kom ik er achter als ik de tas in mijn fietstas stop maar deze keer dus niet. Kom ik thuis hu?? ja hoor heb ik weer tas in de fietstas gedaan. Gelukkig had ik zijn fruit en drinken er al uit gehaald. Hij had alleen geen reserve kleding, laarsjes en regenkleding bij zich op dat moment. Ik dus maar even de peuterspeelzaal gebeld en verteld dat ik de tas van mijn zoon had meegenomen maar dast ik zal zorgen dat deze op tijd weer op ‘de juiste plek zal hangen. Mochten de spullen al op de plank staan dan doe ik ze er wel in en hang ik de tas terug. De kinderen komen namelijk naar de hal toe en dan moeten ze eerst een gang door en daarna een lage deur.

Zet het door?

Hetzelfde was die vrijdag ook het geval. Ik breng onze zoon naar de peuterspeelzaal en hij gaat gewoon lekker spelen. Deze keer met de treinbaan. Weer sta ik even te kijken en te genieten. Ik ben nog wel wat verbaasd want het is nog steeds wat onwennig maar het gaat dus goed.  Onze zoon gaat lekker met de treinbaan spelen alsof het de gewoonste zaak is van de wereld. Alsnog hij nooit gehuild en gegild heeft als ik weg moest. Ik moet verdraaid nog opletten dat ik op tijd weg ga anders is het zo na 9 uur en dat terwijl het de bedoeling is dat wij als ouders echt om 9 uur weg zijn. Ook het ophalen was weer een feestje voor mij. Onze zoon kwam heerlijk aangehobbeld en keek heel erg blij toen hij mij zag staan.

De beste plek voor onze zoon

Ik merk ook steeds meer dat ik mijn vrolijke manneke terug heb. en dat voelt heel erg goed. Onze zoon is weer vrolijk, druk en actief. Gewoon zoals hij hoort te zijn. En hij ontwikkeld zich weer verder. Deze peuterspeelzaal is het beste wat we hebben kunnen doen voor onze zoon en ik ben zo verschrikkelijk blij met deze plek en dat het erg dichtbij zit. We hoeven hem niet een plaats verderop weg te brengen maar ik pak de fiets en ben binnen een kwartier bij de peuterspeelzaal. Het enigste nadeel is ook gelijk een voordeel. Het is in een bos. Ja de omgeving is schitterend maar je bent als fietser erg kwetsbaar op een weg waar ook auto’s rijden om op hun bedrijf en werk te komen. Ik probeer dus als ik daar naar toe ga mijn licht aan te doen, dan val je net wat beter op.

herfstvakantie, hoe gaat het daarna

Nu was het na “deze” vrijdag herfst vakantie. Ik houd er dus wel rekening mee dat het na de vakantie even moeilijk kan zijn maar ik ga onze zoon gewoon weg brengen in de veronderstelling dat het gewoon goed gaat. We gaan dus eerst even vakantie houden en ik ga eens kijken wat ik met onze zoon kan gaan doen. Niet te veel natuurlijk want hij mag wel even bijkomen van alles en ik ook want de afgelopen weken waren soms erg slopend. Hoe het daarna zal gaan? Ik weet het niet. Gelukkig is er een besloten facebookpagina die ik ook wel eens aan mijn zoon laat zien en dat vindt hij wel leuk. Dat zullen we dus ook maar in de vakantie doen. Ik vindt het eigenlijk wel jammer dat hij nu net op dit moment vakantie heeft maar het is niet anders.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/05/annemiek-e1477908230194.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/05/annemiek-e1477908230194-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekIs het dan nu (al) zo ver? Waar ik in mijn vorige blog mij nog afvroeg of er ooit een dag zou aanbreken dat ik gewoon naar buiten zou kunnen gaan zonder dat ik mijn verstand op nul moest zetten omdat onze zoon zo erg huilt was ik de keer daarop stom verbaasd....Blogs die net even anders zijn