Onmacht en verdriet

Onmacht en verdriet, zo kan ik het denk ik het beste beschrijven. Zo voel ik mij soms omdat onze zoon niet mee kan hobbelen in de verwachtingen van de maatschappij. Ik heb mij heel vaak verwonderd over sommige dingen die niet zo snel gingen bij hem. Ik dacht dan vaak van ach het komt wel. Hij is in het één gewoon wat sneller dan het ander. Of hij kan het wel maar hij durft het nog niet. Heb geduld dan komt het wel goed. Hij haalt het vanzelf wel in….

staan of lopen

Onze zoon stond al met 6 maandjes op mijn bovenbenen. Dat lijkt redelijk vlot te zijn. Toen hij dat ontdekte wilde hij steeds vaker staan en zo ging hij langzaam maar zeker langs de meubels, muren en deuren lopen. Steeds zorgde hij er voor dat hij houvast had. Ook lopen aan mijn handen en later 1 hand ging goed. Maar los lopen durfde hij niet. Hij was 21 maanden voor hij los durfde te lopen. Wat waren we hier blij mee en vooral trots op. Wel voelde ik een soort onmacht en verdriet als ik zag dat een kindje van ongeveer zijn leeftijd dat al wel kon.

kruipen of buikschuiven

Kruipen deed onze zoon ook niet, hij schoof op zijn buik en wat was hij snel daar in. Ik moest heel snel zijn om hem in te kunnen halen. Ik kreeg het ook niet voorelkaar om het hem te leren. Pas nadat hij leerde lopen, leerde hij ook kruipen. Toch had buikschuiven zijn voorkeur.

Praten

Het praten was een ramp. Echt hij zei niks en dat heeft heel lang geduurd. Zo af en toe een woordje of een brabbel kon er nog net van af. Pas toen hij 2 1/2 was ging hij wat verstaanbaarder praten. Wat waren we trots op hem! Nog steeds zijn we trots op hem als hij weer nieuwe dingen vertelt en als we iets nieuws horen. Ook de gesprekjes die we nu kunnen voeren zijn zo mooi en we zijn er zo blij mee. Het bizarre is wel dat hij wat meer leerde praten toen ik de televisie aan zetten voor hem. Hier heeft hij heel veel woorden van opgepikt. Ook een aantal uitdrukkingen heeft hij van zijn favoriete series geleerd.

Drinken

Als ik vertel dat zoonlief pas ruim na zijn 1ste verjaardag besloot dat hij een tuitbeker wilde proberen zullen er wel mening wenkbrauwen omhoog gaan. Ook hier kreeg ik het niet voor elkaar om hem uit een tuitbeker te laten drinken. Je kunt dan wel denken dan zet je geen fles meer neer en alleen een tuitbeker, maar wat als je kind dat weigert en dat ding laat staan? Toen hij 15 maanden was pakte hij ineens zelf de tuitbeker en begon hier voorzichtig uit te drinken. Het heeft nog een paar jaar geduurd eer hij overging op een beker en ik heb een paar keer de tuit zo verbouwd dat er meer drinken uit kwam. (Datzelfde had ik trouwens ook gedaan met de spenen van zijn fles.) Tegenwoordig drinkt hij met een rietje en als hij echt zin heeft wil hij wel eens zonder rietje drinken. Als ik dan dacht aan het feit dat hij hier wel laat mee was voelde ik weer die onmacht en verdriet.

eten

Dingen afbijten is nog steeds erg lastig. Eind maart beet onze zoon voor het eerst iets af. Op dat moment was hij 3 jaar en 9 maanden. Het was prachtig weer en ik dacht van laten we een ijsje eten. nou we, zoonlief. Ik kocht een ijsje en eerst moest ik een bolletje maken van dat ijsje. Oké dan doe ik dat. Toen ik hem het ijsje voor hield begon hij op een goed moment om aan het hoorntje te bijten. WAUW dat was nog niet eerder gebeurd. Nu gaan we dus maar goed oefenen met ijshoorntjes zonder ijs.
Zoonlief kauwt wel en duwt vooral zijn eten naar binnen met tussendoor stukjes bijten en doorschuiven. Hij blijft het heerlijk vinden om met zijn handen te eten.

Had ik niet beter…….

Ik vraag mij ook echt af of ik niet beter had moeten opletten om te zien dat hij laat was (en is) met dingen. Had ik dan niet veel eerder hem kunnen helpen met zijn ontwikkeling, waren we nu dan niet verder geweest, hadden we niet….???? Als ik aangaf op het consultatie bureau dat ik mij zorgen maakte om zijn spraak dan zeiden ze het komt wel. Pas toen hij eindelijk begon met praten was het pas niet goed.

Wat doe je het goed!!

Die onmacht en verdriet laat ik niet blijken aan onze zoon, ik zou nog liever al mijn nagels afbijten tot het pijn doet en geloof me dat heb ik wel eens vaker gedaan. Als hij weer iets nieuws doet of zegt dan vertel ik dat ik trost ben op hem. Dan krijgt hij een knuffel of een aai over zijn bol of ander compliment.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekOnmacht en verdriet Onmacht en verdriet, zo kan ik het denk ik het beste beschrijven. Zo voel ik mij soms omdat onze zoon niet mee kan hobbelen in de verwachtingen van de maatschappij. Ik heb mij heel vaak verwonderd over sommige dingen die niet zo snel gingen bij hem. Ik...Blogs die net even anders zijn