In dit blog zitten we nog steeds in de eerste week van de peuterspeelzaal. Het is erg wennen voor onze zoon maar ook voor mij.

Dag zeggen is huilen

Woensdag ging het al een beetje beter hoewel de start op die dag een en al drama was. Onze zoon zette het op een huilen toen ik vertelde dat ik weg ging en dat hij zou blijven. Nu heeft hij een hele harde stem en als hij gaat huilen dan zorg ik normaal dat hij zijn mond achter mijn hoofd en oren heeft omdat het anders pijn doet aan mijn oren. Meters verder door de deur van de peuterspeelzaal heen hoorde ik hem nog gillen. Op de top van zijn kunnen. Het was dan die ochtend ook erg moeilijk om de deur uit te lopen en weg te gaan. Gelukkig was juf E er voor hem op dat moment. Een tijdje later keek ik in de besloten fb groep en zag ik een foto van hem dat hij leuk en gezellig aan het spelen was. Gelukkig dacht ik. Toen ik hem dan ook ging ophalen op de afgesproken tijd had ik nog niks gehoord. Toen ik binnen kwam zat hij in zijn jas en zijn tassen stonden klaar om naar huis te gaan. Hij was blij dat ik er was maar holde niet gelijk naar de deur. Dit voelt goed zo. Het zal nog wel eens een week of wat kunnen duren om hem te laten wennen. Als dat goed gaat gaan we verder uitbreiden.

Hoe moet onze zoon wennen?

Zo gaat het op dit moment ook in de tweede week. Het is en blijft wennen. Zowel voor mijzelf als voor onze zoon. Wel heb ik nu tips mee gekregen van maak het brengen en halen zo kort mogelijk. Neem duidelijk afscheid en wens hem veel plezier. Ondertussen krijgen we ook ondersteuning van het consultatiebureau zodat we onze zoon beter kunnen helpen met van alles en nog wat. We zijn dus ook bezig om thuis de dingen uit te zoeken en te veranderen. Daarnaast gaan we verder kijken wat onze zoon nodig heeft. We gebruiken nu ook een verwijzer. Zo noemen ze dat Onze verwijzer heet Puk en als de foto van Puk op tafel ligt gaan we naar de peuterspeelzaal. Staat Puk in een rekje dan blijven we thuis. Op de peuterspeelzaal is nu een foto van de achterkant van ons huis en zo weet onze zoon ongeveer wanneer mama komt.

Onze helpende hand van het consultatiebureau

Onze wijkverpleegkundige G is die 2de week weer op huisbezoek geweest en heeft opvallende dingen opgeschreven en vroeg verder. Zo was het heel opvallend dat zodra zij er was onze zoon zijn mond op slot deed. Echt er kwam geen enkel woordje of geluidje meer uit. Hij liep weg van de plek waar we zaten en wilde zijn drinken bij de eettafel hebben. Hij zette zijn beker op tafel en klom in zijn stoel. Ik stelde voor om te vragen of G er bij kwam maar van hem ook geen reactie. Misschien moet onze zoon wel wennen aan G. Maar goed, G kwam er bij en we gingen daar verder praten wat de komende stappen zijn. We gaan het audiologisch centrum inschakelen om te kijken wat er aan de hand kan zijn met zijn spraak en of er iets met zijn gehoor mis kan zijn. Misschien is het veel breder. Ik weet het niet. Een vriendin zei tegen mij jullie zijn op de goede weg. Ik zei ja dat weet ik maar ik heb wel het gevoel dat ik nu in een enorme mist loop en niet veel kan zien op dit moment. Ik weet absoluut niet waar we gaan uitkomen maar ik weet dat we op de goede weg zitten.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/05/annemiek-e1477908230194.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/05/annemiek-e1477908230194-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekIn dit blog zitten we nog steeds in de eerste week van de peuterspeelzaal. Het is erg wennen voor onze zoon maar ook voor mij. Dag zeggen is huilen Woensdag ging het al een beetje beter hoewel de start op die dag een en al drama was. Onze zoon zette het op...Blogs die net even anders zijn