Mijn oom…

Het is inmiddels meer dan 30 jaar geleden dat ik thuis op de bank zat en de telefoon ging. Mijn moeder nam op en ineens is er die omslag. Van gewoon gezellig tot intens verdriet en ongeloof. Ik kan mij alleen herinneren dat mijn moeder heel erg moet huilen en ik vraag wat er is. Mijn moeder vertelt mij iets wat ik op dat moment nog niet kan bevatten. Een oom van mij is dood. Hij kon niet meer verder.

Ik loop naar buiten en vertel mijn broertje van een paar jaar jonger wat er gebeurd is. Ik snap het nog niet en heb er geen besef van. Want wat is dood? Ja je bent weg en komt niet meer terug maar verder? Wat betekend het als iemand van nog geen 40 jaar er niet meer is en dan niet eens door een ziekte of ongeluk maar omdat het leven hem alleen maar verdriet gaf? Denken we, want de echte reden hebben we nooit gekregen. Mijn moeder en deze broer konden het goed vinden met elkaar. Zij was ineens haar maatje kwijt. Op dat moment wist en besefte ik dat niet maar ik was mijn oom kwijt. Ik heb altijd geweten hoe hij is overleden. Op dat punt ben ik mijn ouders dankbaar dat ze altijd eerlijk zijn geweest.

In die tijd waren de technieken om iemand er netjes uit te laten zien na diens overlijden niet zo ver gevorderd als nu. Als je dan ook bedenkt wat er gebeurd met een lichaam als dat pas na een paar dagen gevonden wordt, is het soms beter om moeilijke beslissingen te nemen voor je kinderen. Zo heb ik mijn oom na zijn overlijden niet meer gezien. De eerste jaren heb ik het mijn ouders kwalijk genomen. Ik wilde er bij zijn. Ook bij de begrafenis. Pas veel later besefte ik dat het naar alle waarschijnlijkheid niet kon. Op dat punt mag ik mijn ouders dus dankbaar zijn. Dankbaar dat ik mooie herinneringen heb aan mijn oom. De kleine dingen die ik mij nog herinner zijn heel vaag maar wel goed. Hij heeft mij geleerd hoe je, je wang kan laten ploppen met je vinger. Hij heeft een keer de trein aangeduwd en heel hard mee gelopen. Ook had je in zijn woonplaats treinen op de weg. Dat is althans zo in mij herinnering. Natuurlijk zijn al die herinneringen vervaagd maar zijn naam gaat bij bijzondere gebeurtenissen wel door mijn hoofd zoals toen ik zwanger was en onze zoon geboren was. Ook als ik weer eens iets hoort over zelfdoding. Wat ik wel altijd bij mij is gebleven dat is dat hij niemand heeft meegenomen maar ook dat hij niemand het werk heeft laten doen. Hij heeft het allemaal zelf gedaan. Begrijp me goed ik verheerlijk het absoluut niet want ik weet wat een schade zoiets veroorzaakt, ik heb het zelf meegemaakt. Ik heb het verdriet gezien en gevoeld. Ik heb gezien hoe er mee geworsteld is en ik heb er zelf mee geworsteld. Toch heeft het één ding achter gelaten bij mij. DIT DOE IK NOOIT!!! Jaren later, ik was inmiddels al in de 20, ging ik naar Taizé. Hier heb ik geleerd om zijn dood een plek te geven. Hier heb ik hem uiteindelijk los kunnen laten. Ik heb hier zijn overlijden en zijn manier van overlijden een plek kunnen en mogen geven.

Ik heb het altijd moeilijk gevonden om met mijn moeder hier over te praten omdat het haar zo verschrikkelijk veel verdriet deed. Dat wilde ik niet. Tegenwoordig kunnen we er zo af en toe wel over praten. Het verdriet zal er altijd blijven. Zeker voor de broers en zussen, mijn ooms en tantes. Ik zal altijd een gevoel van gemis hebben omdat hij nooit heeft geweten van mijn mijlpalen, mijn bijzondere gebeurtenissen. Ik geloof wel dat hij ergens vanuit een plek, waar wij niet bij kunnen, ons wel kan volgen. Daar houd ik mij aan vast en niet alleen bij hem ook bij al die andere mensen die ik mis.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/04/annemiek.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/04/annemiek-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekVaste Gastblogstersnabestaanden,zelfdoding,zelfmoordMijn oom... Het is inmiddels meer dan 30 jaar geleden dat ik thuis op de bank zat en de telefoon ging. Mijn moeder nam op en ineens is er die omslag. Van gewoon gezellig tot intens verdriet en ongeloof. Ik kan mij alleen herinneren dat mijn moeder heel erg moet...Blogs die net even anders zijn