Waar ik vorige week gestopt ben ga ik nu verder.

Ik wil het regelen, nu!?

Ik kon er niet meer tegen, die onzekerheid. Stel dat ik dat ene belangrijke telefoontje miste of dat ik juist in de winkel stond en mijn mobile telefoon ging. Ik dacht op dinsdag van ik ga zelf bellen. Ik kan niet meer wachten want die onzekerheid sloopt mij. Nadat ik twee keer geprobeerd heb om te bellen en twee keer er niet zo snel door kwam besloot ik maar te mailen. Ook dat is voor mij een opgave die erg lastig is. Hoe ga ik in vredesnaam iemand een mailtje sturen waarvan ik alleen een naam, telefoonnummer en mailadres heb. Dat heb ik ook nog eens gekregen via G. Goed na veel wikken en wegen heb ik toch maar dat mailtje gestuurd met mijn onzekerheden daarin en mijn vragen. Wat was ik dan ook blij dat ik diezelfde middag een mailtje terug kreeg van H dat ik welkom ben met mijn man en onze zoon. Niet dan en dan maar ik kon kiezen, of de komende woensdag ochtend of de woensdag ochtend erna. Ik had aangegeven dat ik het liefste op een woensdag (de hele dag) of een vrijdag middag wilde want dan kon mijn man er bij zijn.  Ik belde dus gelijk mijn man op en die zei van dat doen we morgen. Goed ik stuurde dus gelijk een mail terug dat we de volgende dag zouden komen kijken op de peuterspeelzaal.

Nachtbraker in een waterbed

De ochtend begon niet zo geweldig of eigenlijk moet ik zeggen de nacht was slopend. Onze zoon was niet zo leuk bezig en ik lette niet goed op. Hij wilde namelijk water drinken wat hij bijna altijd ook krijgt. Wat ik deze keer niet goed deed dat was een krukje pakken zodat ik naast hem kon gaan zitten. Ik draaide me om, deed 2 stappen en ik HOORDE het water op zijn bed kletteren. BOOS was ik. Echt midden in de nacht presteert die zoon van mij het om zijn water in bed om te kieperen. Ik dus met stevige stem manlief erbij geroepen en die kon hem even bezig houden. Hij wilde alleen een beetje lief zijn voor zijn zoon. Dat schoot even in mijn verkeerde keelgat en daar zei ik wat van. Dus zoonlief weer in tranen want mama was boos en papa was niet meer lief tegen hem. Goed, matras omgedraaid en enigszins de nattigheid weggeveegd. Daarna het bed weer opgemaakt en zoonlief zonder zijn drinken in bed gedaan. Tenminste dat was het plan. Ondertussen probeer ik onze zoon nog wat opvoeding bij te brengen door te vertellen dat ik hier niet blij van werd. Laat hij zich achterover klappen op papa zijn neus. Die was dus ook gelijk niet meer blij. Ik probeerde onze zoon bij te brengen dat papa pijn had. Dit lukte aardig maar daar had ik wel zijn hulp bij nodig. Ik dus voorzichtig een kusje te geven op de neus van papa en toen drong het pas door. Goed beter laat dan nooit. Nou na zoonlief toch nog wat getroost te hebben heb ik hem maar in bed gelegd. Zonder dus zijn water. Nou vergeet het maar dat lukte dus totaal niet. Hij had dorst en moest en zou zijn water krijgen. Eerder ging hij niet slapen. Nog even bij hem gezeten en eindelijk ging hij slapen. Dit was dus de aanloop naar een enerverende ochtend.

Het begin van de dag

Zoals gewoonlijk wordt onze zoon vrolijk wakker. Ik mag dus heerlijk naar beneden om hem van zijn ontbijt te voorzien en te zorgen dat hij even op de wc gaat zitten. We zijn nog in training en aangezien ik ook heel nerveus ben maak ik er geen punt van dat hij niet wil. Ik ga naar de wc en merk dat mijn blaas mij in de maling neemt. Dat is altijd als ik de zenuwen heb dus ga ik er vanuit dat het nu ook zo is. Ik laat het er maar even bij. Alles zet ik klaar en we gaan eten. Manlief heeft nog even wat langer geslapen want ook hij heeft meegenoten van de afgelopen nacht. Hierna heb even wat energie opgedaan. Toen ik weer beneden kwam was onze zoon aangekleed en moest hij alleen zijn schoenen aan. Nog even plassen op de wc en we gingen op weg.

Het kennismakingsgesprek

We moesten wel een stukje fietsen en we gingen letterlijk het bos in. De omgeving waar de nieuwe peuterspeelzaal is is echt schitterend. Maar we kwamen daar ietsjes na 10 uur aan. Dat viel me nog mee omdat onze zoon niet echt mee hielp met weg komen. We werden welkom geheten door H. Zij is zo’n warme vrolijke en aardige vrouw. Ze had al mijn onzekerheid gemerkt in mijn mail en vertelde dat ze eerst zekerheid wilde voor ze contact met ons opnam. Dat ik haar net even voor was met mailen en dat het goed was dat ik mailde. Nou dat was wel heel fijn om te horen. H vroeg van alles aan ons en wij vertelde, ook over onze achtergrond en wat onze rugzakken zijn. Na het gesprek gingen we rond kijken op de locatie en naar de peuterspeelzaal zelf.

 

Kijken op de peuterspeelzaal

We gingen nu echt kijken op de peuterspeelzaal. We gingen naar het lokaal waar de peuterspeelzaal zit waar onze zoon komt. Je hebt twee zaaltjes. Een zaaltje voor kinderen die net iets meer aandacht nodig hebben dan een gewone peuterspeelzaal en een groep die echt duidelijk meer zorg hulp en aandacht nodig hebben. De groepen hebben ook elk hun eigen naam. Onze zoon komt op de groep met een beetje meer aandacht. Vaak hebben kinderen op deze groep ook kleine achterstanden in hun ontwikkeling. Dit kan in spraak zijn maar ook in motoriek en sociale contacten. Dat is dus wat onze zoon nodig heeft. Meer aandacht in kleinere groepen. Op deze manier gaan we ons best doen om er voor te zorgen dat hij voor zijn vijfde jaar naar groep 1 kan op de door ons gekozen basisschool. Als dit inhoud dat hij naar een andere basis school moet dan dat wij voor hem uitgezocht hebben dan is het niet anders en dan gaan wij dat ook doen. Zij zullen door hun observatie ons hierbij kunnen helpen om de juiste keuze te maken. Wij als ouder worden veel meer betrokken bij het peuteronderwijs dan op de vorige peuterspeelzaal. Niet dat het daar minder goed was, nee echt niet maar hier hebben de kinderen meer nodig dus wordt er voor mijn gevoel ook meer van ons verwacht. Er is ook een besloten internet pagina waar wij als ouders mee kunnen lezen en kijken naar de vorderingen van onze kinderen.

 

De omgeving

In het begin melde ik het al kort. De omgeving is prachtig. Echt de kinderen hebben een speeltuin zo groot dat je heel goed moet kijken wie nu waar is. Oké dat is misschien wat overdreven maar het is groot genoeg om negen drukke peuters tegelijk flink wat stoom af te laten blazen. (De groep is inderdaad maximaal negen kindjes groot met twee leidsters.) Er ligt een zandbak die enorm groot is, er is een grasveld wat nog groter oogt dan een voetbalveld en er is een leuk terras met stenen wat erg hoog ligt en waar vanaf je dus een mooi overzicht hebt. Er zijn schommels, er is een grote glijbaan. In de zomer en met mooi weer staat er een badje gevuld met water. En zo zijn er nog wel meer dingen.

 

Wat vind onze zoon?

Ik heb hem verteld dat we op avontuur gingen. Dat leek hem volgens mij wel wat. We gingen met zijn drietjes fietsen door een bos en toen kwamen we binnen in een enorme hal. Daar was een aardige mevrouw die op papa en mama afkwam. Mama had al een beetje uitgelegd dat we gingen kijken op de peuterspeelzaal. Dat deze anders was heeft ze beloofd dus daar vertrouw ik op. Het zal een avontuur worden zei mama. MMM eens zien wat kan ik waar vandaan weg halen en wat kan ik uitspoken. Ik kan heel snel weg hollen naar de hal want daar stond heel veel moois. Als ze mij nodig hebben kom ik toch niet. Goed ik moet komen nou zo erg is het ook niet, denk ik. Eens zien wat kan ik allemaal vinden om mee te spelen…. Goed we gaan nu dus rondkijken. Dat is altijd wel leuk. Nu gaan we dus kijken op de peuterspeelzaal. Wat is het buiten groot. Hier moet ik echt even naar kijken. Laat ik eens binnen kijken. Hee dat liedje ken ik. Ik denk dat ik maar even mee ga doen….. Nou laat ik maar weer naar buiten gaan, oooo een zandbak. Daar ga ik in. Maar dat is ook mooi eens even heel snel kijken wat er nog meer is. Zo is die paar uurtjes voor onze zoon dus verlopen. We hebben dan ook goede hoop dat het goed zal gaan en dat hij het kijken op de peuterspeelzaal zo leuk vond dat hij weinig problemen zal hebben als hij daar gaat wennen.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/05/annemiek-e1477908230194.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/05/annemiek-e1477908230194-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekWaar ik vorige week gestopt ben ga ik nu verder. Ik wil het regelen, nu!? Ik kon er niet meer tegen, die onzekerheid. Stel dat ik dat ene belangrijke telefoontje miste of dat ik juist in de winkel stond en mijn mobile telefoon ging. Ik dacht op dinsdag van ik ga...Blogs die net even anders zijn