Hulpverlening thuis, Video Home Training

Op de dag dat we op gesprek gingen voor onze zoon hadden we ook weer een terugkijk moment van de Video Home Training. We hebben dit ingezet als hulpmiddel om te kijken waar er verbetering zou kunnen zijn in de omgang met onze zoon. Deze hulpvraag hebben we tegelijk ingezet met de nieuwe peuterspeelzaal. Het had even wat opstart problemen en hulpverlener 1 had niet in de gaten dat het hier niet eenvoudig is. Ondertussen heeft de begeleidster van de video home tranig ons overgenomen en zij heeft in de gaten dat er meer speelt en waarom wij onzeker zijn. Dat is heel prettig en ik voel mij bij haar beter gehoord dan bij hulpverleenster 1. Goed dit was een introductie, nu terug naar de filmpjes die ik gemaakt heb.

Zelf de filmpjes maken

We mochten zelf onze filmpjes maken. Of dat gebruikelijk is of niet weet ik niet. Wel werd ons gevraagd of we zouden weten of er een camera mee zou draaien en of wij dan anders zouden reageren. Ik zei eerlijk ja ik weet dat er een camera mee draait. Ik zal er alles aan doen om zo gewoon mogelijk te reageren. Hoe het precies gegaan is weet ik niet meer maar wij kregen het vertrouwen dat we zelf de momenten mochten uitzoeken om de camera aan te zetten. Met andere woorden, wij kregen een camera in handen en mochten deze een kleine week lenen.

Waar begin je mee?

De eerste keer hebben we een maaltijd op camera vast gelegd. Volgens afspraak. Die gaan goed en we maken eigenlijk geen strijd om het eten. We kregen daar al de complimenten dat er rust aan tafel was en dat hij gewoon mocht eten zoals hij denkt dat het moet. Dat we al wat vaker een strijd gehad hebben en dat wij die regelmatig verloren laat ik even achter wegen. We hebben geleerd dat het verstandiger is hem hier in zijn eigen keuzes te laten maken. Daarmee bedoel ik van of je eet wel of je eet niet. Als je wel eet ga je met een gevulde maag naar bed eet je niet dan heb je pech en kan het zijn dat je honger hebt. We hadden nog een paar andere momenten die leuk waren en vaak goed gaan. Ook deze hebben wij op camera vast kunnen leggen. Na nazien van de beelden spraken we af dat we nog een keer de camera zouden krijgen.

wat zie ik, wat ziet een ander

Deze keer zou ik dan proberen om een paar boze buien op camera vast te leggen. Dat is gelukt. Een paar weken geleden hebben wie die beelden terug gezien. Ik vond ze niet mooi om terug te kijken. Wat ik zag was een zoontje die zo boos en verdrietig was dat hij alleen maar kon huilen en gillen. Hij wilde televisie kijken en dat vond ik op dat moment niet goed. Af en toe zei hij een paar woordjes en zinnetjes. En mijn hemel wat duurde dat lang voor dat ik hem weer rustig kreeg. En hij bleef maar huilen en gillen. Wat onze nieuwe hulpverleenster en wat mijn man zagen was iets totaal anders. Zij zagen een knulletje met een enorme frustratie en verdriet maar die wel alle ruimte van mama kreeg om dat te uitten Op wat voor manier dan ook. Hij mag huilen, hij mag gillen, hij mag op de trap slaan (maar hij mag mama niet slaan) hij MAG bij mama op schoot, hij MAG knuffelen met mama, hij mag op de vloer liggen huilen en gillen het maakt niet uit. Mama is er. Mama blijft bij je. Mama wil je helpen om uit die bui te komen. Het heeft 15 minuten, ja je leest het goed een kwartier, geduurd voor ik hem rustig heb gekregen. Toen ik dit terug zag voelde ik mij niet zo vrolijk en ik dacht echt van wanneer hield het ook alweer  op? Mocht hij nu wel of niet naar boven? Hij mocht dus niet naar boven, de tv bleef uit en onze zoon is na die bui rustig geworden en gaan spelen, “samen” met mij.

Een uur of wat later

Goed een aantal uur later, toen ik dit blog schreef, snapte ik dat dit best wel sterk is van mij. Als eerst niet toegeven in iets wat hij graag wil, en twee rustig blijven en de ruimte geven om zich zo te uitten. Ik zag het niet eens. Ik zie niet eens die sterke kant van mijzelf. Ik vond (en vind) het gewoon niet fijn als hij die bui heeft en het duurt zo lang om hem er uit te krijgen. Daar focuste ik mij vooral op. We hebben overlegd en de focus moet eerder zijn van krijgt onze zoon de ruimte om zijn emoties te uitten. Dat is belangrijker dan hoe krijgen wij hem weer snel uit die bui. Hij moet leren omgaan met zijn boze en verdrietige gevoelens en proberen of hij er zelf uit kan komen. Dat is denk ik mijn kracht. Rustig blijven die de boze en verdrietige bui uitzitten en onze zoon hier bijhelpen.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger Annemiekboos,huilen verdriet,video home trainingHulpverlening thuis, Video Home Training Op de dag dat we op gesprek gingen voor onze zoon hadden we ook weer een terugkijk moment van de Video Home Training. We hebben dit ingezet als hulpmiddel om te kijken waar er verbetering zou kunnen zijn in de omgang met onze zoon. Deze...Blogs die net even anders zijn