Vandaag ga ik verder waar ik in het vorige blog gebleven was, mijn kraamweek in het ziekenhuis en thuis. Als je kindje gehaald wordt met een keizersnee dan moet je zo’n drie dagen in het ziekenhuis blijven.

20 juni, de eerste dag voor Andreas

Ondertussen was het de 20ste en dacht ik van en nu zal ik eens een geintje uithalen…. Meer kon ik niet echt. Het eerste wat ze zeggen is natuurlijk gefeliciteerd. Even wat extra info de verjaardagen van zoonlief en mij vallen precies achter elkaar, zoonlief is 52 minuten geboren voor mijn verjaardag. Ik vroeg die hele dag dus van “waarmee?” Liet ze even denken. Ik zei dan ja met mijn verjaardag of mijn zoon? (of ik zei het andersom). Je moest ze zien kijken zeg. Ik vond het wel een beetje raar want mijn geboortedatum staat gewoon op mijn status. De hele dag heb ik ze in de mailing genomen. Ondertussen probeerde ik zoonlief te voeden, het lukte niet echt goed. Maar dat is niet zo erg het moet op gang komen en met een melkmachine uuhh borstkolf zal het wel goed komen.

Ik moet naar de wc NU!!!

Nog zo’n grapje, (als je geen sterke maag heb sla het dan over 😉 )…. Als je al een aantal dagen goed eet omdat je verwacht dat je kleine er aan komt dan zorg je toch dat je goed eet. Zeker als je al “even” bezig bent. Nu kwam de grap….. Ik belde omdat ik een enorme druk voelde in mijn endeldarm. Ik kon op dat moment niet goed alleen uit bed komen dus ik had hulp nodig om dat lange stuk naar de wc te overbruggen, de kamers waren namelijk groot. De verpleegkundige geloofde mij niet en hielp mij met een vorm van ongeloof naar de wc. Ik was helaas voor haar niet echt meer op tijd op de wc en de helft belande in de pot. Tja als ze geluisterd had dan had ze de zooi niet hoeven op te ruimen 😉 . Toen manlief binnen kwam moest hij eerst langs de wc en hoewel die al schoongemaakt was stonk die nog als het riool. Tja dat schijnt er ook bij te horen. Nog steeds moet ik heel af en toe horen hoe enorm het stonk toen.

21 en 22 juni

Ook deze dagen komt de voeding niet echt op gang en ik doe echt mijn best en zoonlief ook. Ik weet niet waarom het niet goed lukt maar ik doe mijn best, dat zeggen ze toch ook? Zoonlief heeft een paar keer een beetje kv gehad maar bleef afvallen en ging steeds geler zien. Er is een paar keer een hielprikje gedaan om dat gehalte te testen maar het werd alleen maar hoger. Uiteindelijk zijn we de 22ste uit het ziekenhuis ontslagen maar wel met een pak voeding onder onze arm. Gelukkig maar achteraf gezien want toen we echt gingen bijvoeden ging het beter en kwam zoonlief ook aan. Zijn gele kleur begon heel langzaam te verdwijnen. In het ziekenhuis heeft een verpleegkundige onze zoon in bad gedaan omdat ik het op die manier niet kan. Wij hadden een badschelp gekocht waar we hem veilig in konden leggen zodat we hem konden badderen. Zowel manlief als ik kunnen onze armen niet goed genoeg gebruiken hiervoor.

de kraamweek thuis

Gelukkig was ik zo slim om in het ziekenhuis te zeggen dat we pas om 19:00 uur thuis zouden zijn aangezien er nog een paar dingen geregeld moesten worden voor we weg konden. Een half uur eerder zouden we niet gered hebben. Tijdens deze dagen kwam ik er achter dat de hormonen te veel invloed hadden op mij. Ik had te weinig voeding, kon de rust niet krijgen en vinden om te voeden en ik wist niet wat er in mijn borsten zat aan bulten van de NF. Ook wilde ik zo snel als ik kon van de hormonen af om mijn lijf weer rust te geven. De beslissing om te stoppen met borstvoeding was moeilijk, ik voelde mijzelf gigantisch falen. Met pijn in mijn hart heb ik besloten dat niet anders kon. Achteraf gezien heeft het mij heel veel rust gegeven en het was beter voor zoonlief. Hij kwam aan en zijn gele kleur verdween.

honger in het ziekenhuis!!!???

Achteraf gezien heeft zoonlief honger gehad in het ziekenhuis. Dat heeft mij lang dwars gezeten en toen ik dit bevestigd kreeg, ruim drie jaar later was ik er niet blij mee. Zoonlief huilde om eten en ik kon het hem niet geven. In het ziekenhuis hebben ze niet de moed gehad om het borstvoedingsprotocol van  aan de wilgen te hangen en mij te vertellen dat het lastig kan worden. Die rotdruppels die er uit kwamen was niks. Ik voelde ook niet dat er wat uit kwam terwijl ik af en toe thuis wel voelde dat er iets kwam. Een bevalling van 2, bijna 3 dagen is lang en zwaar en dan nog een keizersnee is niet echt bevorderlijk voor je herstel.

Gillen om eten

Het gevolg van die honger was wel dat zoonlief altijd om eten heeft gegild als het ook maar een beetje te lang duurde voor hij die fles in zijn mond kreeg. Dit makte mij heel onzeker. Toen ik een poosje later uit wanhoop en verdriet hem een koude fles uit de koelkast gaf en hij die gewoon opdronk was het voor mij duidelijk, zo zou ik het voortaan doen. Er stonden in die tijd 2 flessen klaar in de koelkast. Het gevolg was een tevreden knul die gevoed werd op verzoek.

Een groot hoofd

Als ik ook kijk naar zijn hoofd de eerste dagen dan vind ik zijn hoofd wel heel erg groot. Ik vraag me af of dat wel gepast zou hebben. Maar dit is allemaal achteraf en je kan het niet overdoen. Ik heb er wel een mooi liefdeskusje van mijn zoon (uhh litteken van de keizersnee), aan overgehouden. Zelfs na bijna vier jaar is die bij tijd en wijlen nog gevoelig. Maar liever ik dan zoonlief.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekVandaag ga ik verder waar ik in het vorige blog gebleven was, mijn kraamweek in het ziekenhuis en thuis. Als je kindje gehaald wordt met een keizersnee dan moet je zo'n drie dagen in het ziekenhuis blijven. 20 juni, de eerste dag voor Andreas Ondertussen was het de 20ste en dacht...Blogs die net even anders zijn