Lieve René, ik mis je. Ik mis je in zo veel dingen die ik doe. Laatst was onze knul buiten, zijn knuffels hingen aan de droogmolen. (ja die staat nu ook eindelijk) Hij raakte overstuur hierdoor en wilde zijn knuffels omlaag hebben. Dat ging natuurlijk niet want ze moesten eerst drogen. Hoe mooi het weer ook was en hoe snel het ook ging ze moesten toch even aan de lijn hangen. Jij zou hem hebben kunnen afleiden met iets grappigs, iets liefs en op jouw eigen manier. Ik zie het zo gebeuren, heel liefdevol hem van de droogmolen en zijn knuffels afleiden en dat het misschien nog lukt ook.

Ik mis je als ik mij niet zo toppie voel, jij was er altijd om dan de boel over te nemen en te koken, boodschappen doen of iets anders zodat ik even kon bijkomen. Op de dagen dat je niet hoefde te werken kon ik even slapen zodat ik er weer helemaal tegenaan kon.

Ik mis je spontane ideetjes om even naar de snackbar, pizzeria of Surinaamse afhaal te gaan. Dan gaf ik je de isoleertas mee en zo kwam het warmer thuis dan zonder.

Ik mis je met het naar bed brengen van onze zoon. We  zongen dan liedjes en gaven hem knuffeltjes en dan was het bedtijd. Als we hem dan hoorde ging ik meestal naar boven maar soms ging jij. Dan zei je hem zo liefdevol dat het bedtijd was en dat hij moest gaan slapen. Een aai over zijn bol en een kusje en dat was het.

Ik mis het dat je ’s morgens het ontbijt klaarzette. Als we dan beneden kwamen dan konden onze zoon en ik zo aanschuiven en kon ik voor zijn eten zorgen. Af en toe was dan ook de vaatwasser uitgeruimd en hoefde ik dat niet meer te doen.

Heel soms versliep jij je. Vaak merkte ik dat en dan maakte ik je wakker. Dan was het zorgen dat alles zo snel mogelijk op stoom kwam. Ik liep heel snel naar beneden, zette jouw koffie, pakte de ontbijtgranen, de melk en de suiker. Zetten alles klaar op tafel en zorgde dat je zo weg kon. Vaak redde je het dan nog net op tijd. Dat soort momenten mis ik ook.

Ik mis jouw gebakken aardappeltjes. Ze waren simpel, eenvoudig en lekker. Het beste was wel dat ik dan even niet hoefde te koken. Ook onze zoon smulde hier van.

Ik mis het om rekening te houden met jou smaak, dat je niet tegen citroenen en sommige tomaten kon. Je tong kon dit niet verdragen. Heel soms mis ik ook die gezichten die je kon trekken als het niet echt lekker was. Meer mis het nog als je een keer extra opschepte omdat het eten lekker was.

Ik mis het om al ruim één maand voor jouw verjaardag te gaan zeuren over je verjaardag en vooral wat je eigenlijk wil hebben. Dat was zo’n gedoe om dat voor elkaar te krijgen en het gebeurde ook wel dat ik meehielp om te denken.

Ik mis je vragen over moederdag. Wanneer is dat ook alweer? Wat wil je voor Moederdag? Wat wil je eten? Daarmee mis ik het ook dat je vraagt wat ik voor mijn verjaardag wil en dat we samen kijken wat we onze zoon geven voor zijn verjaardag.

Ik mis de gesprekken over pc’s. Zowel de software als de hardware, de nieuwste dingen die je gelezen hebt, het helpen van andere. Het bouwen, de geur van het bouwen en schoonmaken, de liefde die voor deze hobby had en hoe gelukkig je was als je weer eens iets moois op de kop getikt had. Als je weer wat “rommel” op de kop had getikt bleek dit regelmatig toch goed spul te zijn. Hoe je het voorelkaar kreeg weet ik niet maar met enorm veel geduld en zoekwerk kreeg je die “rommel” toch weer aan de praat.

Ik mis het dat je onze zoon aansprak als hij weer eens iets (bij mij) deed wat niet mocht. Iemand die het voor mij opneemt als dat nodig is. Het is best wel lastig om dat altijd zelf te moeten doen en vervolgens onze zoon te troosten omdat hij zo verdrietig is als ik hem aanspreek of straf.

Ik mis je snelle wandelen. Dat werd al minder voor we wisten dat je ziek was maar voor die tijd liep je altijd redelijk snel. Vind je het gek met die lange benen? Ik moest soms moeite doen je bij te houden.

Ik mis je in het roepen dat ik niet zo snel moet fietsen. Ik kan niet langzaam fietsen want dan ga ik slingeren en als we dan de heuvel op gingen naar Dikkie Dik of Karakter dan moest ik altijd even op je wachten.

Ik mis de schroefjes die ik overal kon vinden. Ik kom ze nog wel tegen maar tegenwoordig probeer ik ze op te ruimen en een doosje te maken waar ze allemaal in komen. Zo zijn er niet meer zoveel van dezelfde schroeven maar zijn er nog wel een stuk of tig van die meuk.

Ik keek pas geleden in de voortuin, meestal plukte jij wel wat gras en rommel uit de tuin maar nu niet meer. Het gras staat wel heel hoog momenteel. Ik mis je om dit te doen, om in de tuin te rommelen, samen met onze zoon.

Ik mis je mopperen op dingen en mensen als het weer eens anders loopt dan we wilden.

Ik mis je verhalen van en over je werk. Je had veel plezier in je werk. Vooral de bijzondere machines die je kon en ook mocht maken.

Ik mis je gezichten als ik weer eens een filmpje of foto maakte. Je kon soms zo chagrijnig kijken. Het straalt op sommige foto’s er nog steeds vanaf.

Jouw fotoposter hangt aan de muur. Sinds een paar weken kijk ik er tegenaan als ik achter mijn laptop zit. Dan is het zo onwerkelijk dat jij hier niet meer bent, dat jouw longen zo kapot waren dat je niet meer verder kon leven. Onze zoon houd mij op de been en het is dankzij hem dat ik nog op mijn beide benen sta. Voor hem ga ik door en blijf ik mijn best doen om alles netjes op de rails te krijgen en te houden.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2018/05/IMG_3775-e1527702281717-1024x885.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2018/05/IMG_3775-e1527702281717-150x150.jpgAnnemiekGastblogger Annemiekgemis,missen,rouw,rouwenLieve René, ik mis je. Ik mis je in zo veel dingen die ik doe. Laatst was onze knul buiten, zijn knuffels hingen aan de droogmolen. (ja die staat nu ook eindelijk) Hij raakte overstuur hierdoor en wilde zijn knuffels omlaag hebben. Dat ging natuurlijk niet want ze moesten...Blogs die net even anders zijn