De vorige blogs heb ik geschreven over hoe het allemaal voor mij was, wat ik meemaakte en regel(de). Ik heb nog niet geschreven hoe het allemaal voor ons zoontje geweest is.

Papa al vijf dagen niet gezien

Onze zoon heeft naast autisme ook een ontwikkelingsachterstand. Zijn kalenderleeftijd en zijn ontwikkeling komen niet overeen. Onze zoon heeft zijn vader niet meer in het ziekenhuis kunnen zien. Dat komt omdat de IC een te gevoelige plek is voor onze zoon. Ik was bang dat hij aan alle knopjes zou willen zitten en dat hij de slangen e.d. niet zou begrijpen. Op donderdag begon het personeel op de IC langzaam de infuusmedicatie af te bouwen en ging de medicatie over naar de sonde. Het zag er naar uit  dat René naar een gewone afdeling zou gaan had ik gedacht dat ik onze zoon dan wel kon laten zien waar papa was. Dat was mijn planning maar ik kwam er achter dat ik niet zomaar iets kan plannen. René heeft de gewone afdeling niet meer gehaald. Onze zoon had papa al vijf dagen niet gezien toen papa overleed. René heeft zijn zoon dus sinds hij in het ziekenhuis lag alleen nog op een foto gezien. Dat laatste doet mij zo veel pijn. Had ik maar. Maar ik weet dat het eigenlijk niet anders kon.

Papa is dood

Toen ik dat telefoontje kreeg heb ik onze zoon heel eenvoudig verteld dat papa dood is en dat hij nooit meer thuis komt. Omdat er te veel geregeld moest worden heb ik onze zoon naar Dikkie Dik laten gaan. Die dag heeft hij papa ook niet gezien. Zaterdag hebben wij voor onze/mijn zoon afscheid genomen van zijn vader. We hebben de kist gesloten en onze zoon heeft hier mee geholpen. Zo was duidelijk voor hem dat papa nooit meer thuis zou komen. In deze dagen heeft hij ook gezegd dat hij papa op slot heeft gedaan en dicht geschroefd. Een paar maanden later praatte ik met hem over papa (ik vertelde over papa en hij zegt een paar dingen) en zei hij weer dat hij papa heeft dicht geschroefd met moeren. Dit is aan de ene kant heel hard maar aan de andere kant weet hij het nog heel goed en benoemt hij het.

Wat kan ik verwachten?

Door de orthopedagoge ben ik “gewaarschuwd” dat onze zoon een terugval zou kunnen krijgen en die kwam al vrij snel. Hij liet weer gedrag zien van een maand of wat geleden en is daar nu na ruim ongeveer twee maanden weer wat aan het bijkomen hiervan. Ook was hij sneller verdrietig en moeilijker te troosten dan voorheen. Ook dat is weer minder dan de eerste maand. Dit alles mag en heb ik geen problemen mee. Waar ik wel voor waak is dat hij niet overvraagd gaat worden. Het eerste en belangrijkste is dat hij zich veilig blijft voelen en dat hij ruimte krijgt om alles een plek te geven. Zijn er dan doelen die op dit moment niet haalbaar zijn dan is dat jammer. Ik heb liever dat onze zoon nu hier goed uit komt dan dat hij later problemen heeft omdat hij het overlijden van papa niet die terugval mocht maken. Er zijn nog wel een paar meer dingen die niet soepel lopen maar die ga ik hier niet vertellen.

Alleen kijken op scholen

Wat wel lastig is dat is dat ik nu zelf moet gaan kijken voor een school. Omdat onze zoon naar speciaal onderwijs moet heb ik maar keuze uit twee scholen. Het samenwerkingsverband bepaald welke school er geschikt is voor de ontwikkeling hier in en ik moet hier (helaas) in mee gaan. Onze zoon heeft gelukkig uitstel gekregen tot na de meivakantie maar dan moet hij echt over. Ik denk en hoop dat het wel gaat lukken. Gelukkig gaat een goede vriend mee om mee te kijken op de scholen. Dit zou hij al doen toen René niet meer kon maar omdat het bezoek net na het overlijden van René gepland stond heb ik dat afgezegd. Deze afspraak was al gemaakt voor René in het ziekenhuis kwam.

Ik ga wel door mama

Het is wel heel bijzonder om de veerkracht van onze zoon te zien. Hij is naast sneller verdrietig ook vaak vrolijk en maakt grapjes. Komt voor knuffels en maakt mij vrolijk wakker. Zoals het er nu naar uitziet heeft hij geaccepteerd dat papa er niet meer is en ook niet meer terug komt. Natuurlijk heeft hij ook zijn verdrietjes en als het echt een slechte dag is dan is hij zo “dwars” als rechtsgeslagen melkzuur die links af wil slaan. Dan vraag hij wel eens waarom moet ik nu huilen. Hij is dan zo verdrietig dat hij om heel weinig moet huilen. WE houden hem met z’n allen in de gaten en ik vertel de belangrijkste dingen die gebeuren of gebeurd zijn op de plekken waar dat nodig is. Als ik dus denk dat onze zoon meer hulp nodig heeft geef ik dat aan.

Hulp voor verlies

Ondertussen heb ik ook weer een afspraak gehad bij karakter. Hier heeft onze zoon zijn diagnose gekregen. We gaan nu kijken welke training/behandeling er nodig is om hem verder te helpen in zijn autisme maar ook gaan we kijken naar hoe we hem kunnen helpen in het verlies van papa. René heeft zijn vader al op zeer jonge leeftijd verloren en dat heeft veel verdriet in zijn latere leven veroorzaakt. Ik wil dit voor hoe ver het mogelijk is zo veel mogelijk beperken bij onze zoon.

Een plekje voor papa/René

Onze zoon heeft het op dit moment niet veel over papa. Ik heb foto’s verzameld van papa en die zitten in een mapje die hij zo kan inzien. Hij wil ze alleen niet zien. Ik ga proberen om een plekje te maken met spullen die van René zijn en hopen dat onze zoon dit zal accepteren. Ook heb ik een kleine urn voor hem besteld zodat hij later ook een urn heeft waar een beetje van papa in zit.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekDe vorige blogs heb ik geschreven over hoe het allemaal voor mij was, wat ik meemaakte en regel(de). Ik heb nog niet geschreven hoe het allemaal voor ons zoontje geweest is. Papa al vijf dagen niet gezien Onze zoon heeft naast autisme ook een ontwikkelingsachterstand. Zijn kalenderleeftijd en zijn ontwikkeling komen niet...Blogs die net even anders zijn