Vandaag een blog uit mijn archief, ik ben een beetje inspiratieloos momenteel.
Op 19 juni 2013 om 23:08 is onze zoon gehaald. Ja ik schrijf het zo want ik heb het niet bewust mee gemaakt. Ik lag onder narcose terwijl hij gehaald werd met een keizersnee. Op zich is dat niet zo erg zou je zeggen…….

lang leve de controles….

Tijdens mijn hele zwangerschap ben ik onder controle geweest van het ziekenhuis omdat ik neurofibromatose heb. Overal in mijn lichaam kunnen bulten ontstaan. Normaal is alles redelijk rustig maar onder invloed van hormonen kan er een hoop veranderen. De bulten (fibromen) kunnen ook op de placenta ontstaan of in het geboortekanaal. Omdat ik onder controle stond van het ziekenhuis maakte de gynaecoloog bij elke controle een echo. Al vrij snel was het duidelijk dat ons kindje niet de kleinste zou worden. Er werd zelfs gesproken van de grootste groeicurve.  Met zo’n echo meten ze alles aan je kindje, de bovenbeen, het hoofd en bij mij keken ze of ik fibromen maakte in mijn baarmoeder. Alles zag er elke keer goed uit. Alleen die “kleine” baby  vertikte het erg lang om zich om te draaien en bleef dus vrij lang lekker in stuit liggen. Toen hij uiteindelijk gedraaid was weigerde hij het weer om in te dalen. Tot op de laatste dag daalde hij niet in. Allemaal kleine signaaltjes die wel eens konden aangeven dat het niet ging passen, achteraf gezien. Wel had ik al aangegeven dat mocht het een keizersnee worden, ik geen ruggenprik wilde, dat ik het veiliger vond om dit onder narcose te laten gebeuren.

Dag 1.

Op maandagochtend 17 juni begonnen de weeën en dacht ik een beetje vruchtwater had verloren. Helaas kon ik niks opvangen want daarvoor was het te weinig. Ik belde het ziekenhuis en wij mochten komen. Het zou beginnen. Ik was het al aardig zat aan het worden en de zwangerschapskwaaltjes begonnen te komen. Toen we in het ziekenhuis aankwamen werd ik geïnstalleerd op een kraamsuite. Ik moest op een matje gaan zitten/liggen met plastic naar boven want ze wilde bevestigd zien dat ik gebroken vliezen had. Ook werd ik aan de monitoren gelegd om alles in de gaten te houden. Je kan dan dus niks en moet met veel geholpen worden.

Het was geen vruchtwater, u “mag” naar huis

Na een uur of wat bleek dat ik geen vruchtwater verloren had. Wat het dan wel was zeiden ze niet. Dat ik zorgde dat mijn blaas goed leeg was voor ik ging slapen had ik niet verteld maar ik wist zeker dat ik niet in m’n broek had geplast. Natuurlijk zijn ze wel zo “aardig” om je daar niet hardop van te verdenken. Zoals gebruikelijk werden er de nodige echo’s gemaakt en nog steeds was onze zoon niet ingedaald. Ik moest naar huis want de weeën waren nog niet regelmatig genoeg. Oja als de vliezen breken moet u liggen op de achterbank vervoerd worden. HUH hoe doe je dat in vredesnaam met alleen de deuren voor? uuuu nou dan moet de voorstoel helemaal plat. Ik heb de hele dag weeën opgevangen en gehoopt dat ze regelmatiger zouden komen, halverwege de dag verloor ik de slijmprop. Het werd avond en we gingen op tijd slapen. Mijn bed stond al beneden want ik wilde niet ver weg boven liggen in de kraamweek.

Dag 2 en 3, geloof ik….

Dinsdag 18 juni wordt ik wakker met weeën en een gevoel dat ik naar de wc moet, ik neem het potje mee en vang eindelijk een beetje vruchtwater op. Ik bel en ja we mogen weer komen. Als je vruchtwater verliest moeten ze wetenschappelijk testen dat het vruchtwater is. Zelfs al zie je dat het vruchtwater is moet het nog onder de microscoop om vast te stellen dat het inderdaad zo is. Na enige tijd kregen we het sein ja het is vruchtwater je mag gaan bevallen. Waarschijnlijk is het een hoge vliesbreuk. Ondertussen lag ik dus aan de monitoren en werd alles weer in de gaten gehouden. Er werd weer een echo gemaakt en onze zoon was nog steeds niet ingedaald. Na een poos weeën te hebben gehad schoot het niet echt op, zelfs met weeën opwekkers lukte het niet echt.

van de ene kamer naar de andere en weer terug

Toen hadden ze de kamer nodig voor een andere bevalling en het zou nog een poos duren voor ik zou bevallen dus ik moest verkassen naar een 2 persoonskamer. Ik kon en mocht nauwelijks iets. Bezoekers van mijn kamergenoot wilde aardig doen en vroegen wat maar ik had weeën en wilde niks. Ja mijn zoontje ter wereld brengen. Na een poos op die kamer gelegen te hebben kon ik weer terug want de weeën opwekkers sloegen aan, ik kreeg sterkere weeën. Probleem was wel dat de ontsluiting niet doorzette. Op een bepaald moment werden de vliezen gebroken.

Moe, Bekaf, ik wil pijnstilling….

Hoe het verder ging weet ik niet echt meer. Ik weet wel dat ik pijnstilling wilde maar dat kon niet op 3 cm. Ik wilde namelijk de remifentanyl, geen ruggenprik want de anesthesist kan nog zo goed prikken, het kan voor mijn NF verkeerd uitpakken. Op een gegeven moment was ik het zo zat, ik was bekaf en ik zei tegen mijn man van dan maar een ruggenprik, ik kan niet meer. Gelukkig was de anesthesist er op tegen en kreeg ik alsnog de remifentanyl. Dit gaf een heleboel verlichting en ik kon eindelijk slapen. De dosering kon ik zelf regelen en dat heb ik heel voorzichtig gedaan. Je kunt namelijk maar drie keer laten ophogen. Als je door de 1ste serie heen bent komen ze met een sleutel om de volgende serie te starten. Gelukkig werkte dit spul zo goed dat de ontsluiting eindelijk op gang kwam. Toen ik daar achter kwam ben ik het meer gaan gebruiken wanneer ik weer mocht gebruikte ik het, alles om onze zoon er zo snel mogelijk uit te krijgen. Helaas wordt je onwijs duf van dat spul dus dat was ook geen fijn gezicht voor mijn man. Het spul werkte ook zo goed dat ik de loop van de dagen ben vergeten. Ik heb dacht ik op woensdag 19 juni de remifentanyl gekregen Dus in de vroege uurtjes van het begin van de dag.

Toch een keizersnee

Oké we zouden het gaan proberen want ik had ondertussen 9 cm ontsluiting. Eindelijk kon ik aan het werk. Ik gaf aan dat ik persdrang had maar het lukte nog steeds niet. De gynaecoloog kwam erbij en ik mocht het nog een uurtje proberen voor ze tot een keizersnee zouden overgaan. Toen kwam mijn man echt in actie en werd boos. Hij vroeg in wiens belang ze handelden. Hij eiste dat ze NU wat zouden doen. Toen werd er over gegaan tot actie. Ik moest nog even wachten want de ok werd gereed gemaakt, ok personeel werd opgeroepen, denk ik, want het was ondertussen 22:00 uur. Nog snel kreeg ik uitleg over de keizersnee voor we naar de ok gingen. Mijn man werd mee genomen om zich om te kleden en mocht er toch helemaal bij zijn, zelfs als ik onder narcose ging. Eenmaal in de ok werd alles 3dubbel gecheckt en mij werd mijn gewicht gevraagd. Gelukkig had ik de week ervoor nog op de weegschaal gestaan en wist het, 85 kilo met vruchtwater. Ik zei toen kom maar op met het kapje en ik kreeg het kapje op en bedacht nog net van rustig worden anders heb je tijdens de operatie misschien een probleem en tijdens het wakker worden dus zo kalm mogelijk onder zeil gegaan.

Papa’s belangrijke taken.

De rest weet ik natuurlijk niet meer maar ze vroegen mijn man nog van alles en hebben om 23:02 zoonlief uit mijn buik gehaald. Nu is mijn man lang en zo kon hij mooi over het schotje heen kijken.
Hij heeft dus een deel van de keizersnee gezien en gezien hoe zijn zoon geboren is.
Hij hoorde zijn eerste huiltje en heeft alles meegemaakt tot in de kraamsuite.
Hij heeft onze zoon heerlijk op zijn borst gehad toen ik lag bij te komen op de uitslaapkamer.
Goed wel nadat ze mij dicht gemaakt hadden 😉 . Manlief heeft alles gedaan wat ik op dat moment niet kon. Ik heb het lang erg gevonden dat ik het eerste huiltje niet gehoord heb Het lastigste van alles vind ik nog wel dat ik er niet bij was en dat mijn zoontje, die ik 9 maanden bij mij gedragen had, niet als eerste op mij gehad heb. Heel af en toe komt het wel eens naar voren maar het meeste heeft wel een plek gekregen.

Ik wil naar mijn zoon NU!!!

Ik werd dus dicht gemaakt en naar de uitslaapkamer gebracht enik kon mijn roes uitslapen 😉 . Toen ik wakker werd zag ik de zusterpost en kwam er een verpleegkundige naar me toe. Ze vroeg hoe het ging en ik zei goed, ik wil naar mijn zoon. Er werd overlegd en er kwam weer iemand naar me toe met de zelfde vraag en hetzelfde antwoord. Ik mocht terug naar de kamer en naar mijn zoon. Ze zeiden dat hij in de couveuse lag om warm te blijven met alleen een luiertje aan. Ik kon hem zo heerlijk op me leggen voor het huid op huid contact. EINDELIJK hield ik hem in mijn armen.Ik heb hem heerlijk op me gelegd en hij heeft zijn uiterste best gedaan om bij mij te drinken.

In mijn volgende blog kun je lezen hoe het gegaan is na de keizersnee. Dit blog begon toch wel een beetje te lang te worden 😉 .

 

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekVandaag een blog uit mijn archief, ik ben een beetje inspiratieloos momenteel. Op 19 juni 2013 om 23:08 is onze zoon gehaald. Ja ik schrijf het zo want ik heb het niet bewust mee gemaakt. Ik lag onder narcose terwijl hij gehaald werd met een keizersnee. Op zich is dat...Blogs die net even anders zijn