Het was weer eens tijd voor de kapper van zoonlief. Zijn haren waren lang en de puntjes waren gespleten. Onze kapper was “ineens” verhuisd dus lastig terug te vinden. Gelukkig kwam ik haar snel tegen toen ik weer een kapper zocht. Ik maakte dus een afspraak en dacht dat het wel zou lukken. Ik wist niet dat het een groot avontuur zou worden.

Het nieuwe pand van de kapster

Ik dacht dus dat het wel zou lukken. Ik denk dat ik het niet slechter had kunnen inschatten. De vorige kapsalon was klein en erg overzichtelijk. Weinig ruimte om te knippen dus prima plek voor een kind als Andreas. De nieuwe plek van deze kapster was groot. Niet een beetje groot maar meer dan 2x zo groot als haar kapsalon eerst was. Daarnaast was deze ook nog eens erg hoog en waren er aan alle kanten ramen. Dat had ik niet zo goed gezien toen ik de afspraak maakte maar nu ik met onze zoon kwam zag ik het wel. Beter gezegd, ik zag het ineens door de ogen van zoonlief. Toen we aankwamen bleek ook nog eens dat de vertrouwde kapster van zoonlief ineens was weggeroepen en hem dus niet kon knippen. Gelukkig kent de andere kapster zoonlief een beetje dus die weet dat hij een bijzondere aanpak nodig heeft.

Wel of niet knippen??

Maar goed we kwamen binnen en zoonlief vond deze ruimte genoeg aanleiding om even heel dwars te gaan doen. Goed dwars in onze ogen. Hij ging op avontuur, liep naar plekken waar hij niet heen mocht en wilde NIET geknipt worden. Wilde NIET zijn jas uit trekken en wilde NIET in de kappersstoel zitten. Dat was dus niet de bedoeling. Sommige dingen moeten gewoon en vandaag was daar dus de kapper bij. We hebben dus overlegd hoe we het gingen aanpakken en ik zou zijn jas los maken en zij zou gaan proberen om te knippen. Als dit het beeld is dan ben ik allang blij dat zijn pony kort is, zijn achterkant netjes en de dode puntjes bijgewerkt zijn. Oren vrij is fijn maar geen hoofdzaak.

Een mooie afleiding

We gingen aan de gang. Zoonlief kwam een föhn tegen en ging daarmee spelen. Dit is mooi “speelgoed” en dus ook een avontuur. Dat was voldoende afleiding en het mocht van de kapster. Op deze manier kon zoonlief geknipt worden. Eerst bij mij op schoot. Toen wilde hij niet meer zitten en ging hij staan. Gelukkig wilde hij wel voor de kapster staan en liet hij zich nog een beetje knippen. Dit alles dus met zijn jas half aan en druk doen. Hij ging draaien, de kapster en mij blazen met de föhn en niet mee werken. Ik kan je wel vertellen dat ik blij ben dat hij geknipt is.

Wat moeten we nu doen?

Als het de volgende keer niet gaat dan moeten we opzoek naar een thuiskapster met engelen geduld die onze zoon kan knippen. In een avontuur als dit heb ik niet veel zin, zeker ook als het anders kan. Maar goed, zijn haren zijn geknipt en ik mag tevreden zijn met het resultaat. Zeker als je bedenk wat we moesten doen om het voor elkaar te krijgen. Als je mij vraag of ik gelukkig ben met het resultaat moet ik nee zeggen. Het kan in normale omstandigheden absoluut netter. Het is net of het niet netjes is gedaan. Begrijp mij goed, ik heb heel veel respect voor het geduld van deze kapster en dat ze het toch voor elkaar heeft gekregen dat zijn haren wat korter zijn. Probeer het zelf eens, de pony knippen terwijl je onder vuur licht (sorry lucht) van een föhn. Daar wordt de pony ook niet netter van 😉 . Maar goed dit was weer een avontuur ala zoonlief. Wie weet de volgende keer beter.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekHet was weer eens tijd voor de kapper van zoonlief. Zijn haren waren lang en de puntjes waren gespleten. Onze kapper was 'ineens' verhuisd dus lastig terug te vinden. Gelukkig kwam ik haar snel tegen toen ik weer een kapper zocht. Ik maakte dus een afspraak en dacht dat het...Blogs die net even anders zijn