Het is hier thuis nogal heftig en druk momenteel. De eerste kuur is vandaag (op het moment van schrijven) gedaan en nu is het drie weken bijkomen en herstellen. Maar als je denk dat zoonlief daar rekening mee houd dan heb je het redelijk mis. Natuurlijk is dat best wel grappig maar soms ook erg lastig.

Juf is jarig

Vandaag moest ik eerst nog even snel een cadeautje voor de juf van zoonlief kopen. Die viert morgen namelijk haar verjaardag op de groep. Dit wist ik dus pas dinsdag en omdat op dit moment alles zo vol zit met heel veel (flut) dingen had ik nog niet echt tijd gevonden hiervoor. Ik had al besloten dat het dan maar een plantenbak gaat worden.

Druk met niks

Natuurlijk vergat ik die omdat ik het vandaag druk had met van alles en niks. Oja ik heb manlief nog even de deur uit geschopt omdat hij zo lang op bed ligt en erg weinig kan doen. Het gevolg was natuurlijk wel dat ik zelf mee ging om dat rondje te lopen. Ik heb namelijk gelezen op de rolkrant van de oncologie afdeling dat je er uit moet en moet blijven bewegen. Dus vandaag maar eens mijn tandjes laten zien dat het tijd wordt om dat te gaan doen. Daarna nog medicijnen gehaald die na besteld waren en een kikkeropfleurdoos gehaald bij de apotheek. Deze is speciaal voor mensen met kanker om ze even een steuntje in de rug te geven. Toen werd het tijd voor de tweede dag van deze kuur. Deze was ook zo onhandig gepland in tijd dat ik met de fiets naar het ziekenhuis moest en daarna vrij snel naar Dikkie Dik. Dus al met al had ik het wel druk voor ik hem kon ophalen.

Het drukke feestje van zoonlief begint

Goed toen begon het feest. Eerst haalde ik zoonlief op. Dit gaat altijd gepaard met trekken aan mijn hand en dag dag zeggen tegen zijn juffen. Om mij nog eens heel goed duidelijk te maken dat het echt tijd wordt zegt hij dan ook nog eens: “goede reis”. Meestal trek ik mij daar weinig van aan want ik wil ook even vragen hoe het gegaan is en aan mij wordt momenteel ook vaak die vraag gesteld. Maar goed. We moesten nog even naar een bloemist om een plantenbak te halen. Ik had zoiets van ik ga er niet te veel aan uitgeven dus die zoek ik uit.

Plantenbakje uitzoeken met hordes

Eenmaal aangekomen op het spindopplein haal ik zoonlief uit zijn fietsstoeltje en toen ging hij los. Hij moest even uitrazen en was dus druk. Hollen rennen vliegen en draven maar luisteren ho maar. Ik kan je wel vertellen dat ik blij ben dat hij een stevige capuchon heeft en dat ik hem daar goed aan vast kan pakken. Dat gebeurde dus een aantal keer. Ik moest even heel hard hollen om hem te vangen. Ondertussen was het lachen en roepen pak me dan als je kan. (ondertussen heb ik wel die conditie dat ik dat heus wel kan 😉  ). Goed plantenbakje uitgezocht (mama wordt een beetje chagrijnig van dat gedoe en niet luisteren) en op naar de kassa. Staan we bij de kassa loopt meneertje te zeuren om een spekje. Er staan daar spekjes bij de kassa voor de kinderen. Ik zeg tegen hem verschillende keren dat het niet mag. Ook als de bloemist de plantenbak inpakt en pal voor onze neus staat. Vraagt ze als we klaar zijn nog eens of hij een spekje mag. Ja sorry hoor maar dan heb ik echt zoiets van ben je doof of lette je niet op??? Ik schoot echt even uit mijn slof (ik geloof dat die daar nog steeds ligt 😉 ). Ik weet niet meer precies wat ik zei maar maakte wel heel duidelijk dat dit een domme vraag was. Ik dacht dat het zoiets was als wat zei ik nou net? Nee! Ja sorry maar soms is mijn incasseringsvermogen al helemaal op halverwege de middag. En vandaag was zo’n dag.

We hollen nog even door.

Was dat alles, kon ik rustig naar huis? Nou nee dus. Zoonlief dacht dat hij nog even verder los kon gaan en met dat ik de plantenbak en de fietstas worstel bedenkt hij dat het wel heel leuk is om het op een rennen te zetten. Dus ja ik weer er achteraan en weer die handige capuchon grijpen. Alleen dacht zoonlief dat hij nog verder door kon hollen en dat lukte natuurlijk niet. Hij schiet terug en valt daardoor pardoes op zijn achterwerk en doet zich flink zeer. Dat was enorm schrikken maar wel genoeg om even tot rust te komen. Ik pak hem op ga op het bankje naast de fiets zitten en probeer hem te troosten want die tranen zijn echt. Na een poosje zo gezeten te hebben en hem aangesproken te hebben op zijn gedrag gaan we weer naar huis. Met alles in mijn fietstas. Thuis aangekomen was het gelijk weer een drukdoenerij maar ach we zijn thuis en manlief kwam ook weer snel thuis.

 

 

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekHet is hier thuis nogal heftig en druk momenteel. De eerste kuur is vandaag (op het moment van schrijven) gedaan en nu is het drie weken bijkomen en herstellen. Maar als je denk dat zoonlief daar rekening mee houd dan heb je het redelijk mis. Natuurlijk is dat best...Blogs die net even anders zijn