Welke school pas bij onze zoon?

Zoals ik wel eens verteld heb mogen wij een bijzonder kind opvoeden. Bijzonder in de zin van hij is anders dan andere kinderen van zijn leeftijd. Om het soms wat duidelijker te maken zeg ik nog wel eens dat hij niet mee hobbelt in de lijntjes die maatschappij verwacht. Jullie weten dat wij wel onze zorgen hierom hebben maar dat wij ons ook aanpassen aan wat hij nodig heeft. Nu begint het zoetjes aan tijd te worden voor de basisschool maar zowel wij als ouders en de juffen van Dikkie Dik, en niet vergeten Puk, zien dat nog niet gebeuren en al helemaal niet op een gewone reguliere school. Dan moet je hulp gaan inschakelen om hem op de juiste plek te krijgen.

Lijsten en problemen

Waar bestaat die hulp dan uit zal je denken. We hebben een soort van diagnose nodig. Een stempeltje om hem een plek te geven op de school die bij hem past. Doen we dat niet dan kan hij geen passend onderwijs krijgen. Om dit voorelkaar te krijgen moeten er testen gedaan worden bij onze zoon. Als eerste hebben wij ons aangemeld bij een instelling die onderzoek doet naar het gedrag van kinderen in allerlei leeftijden. Van jong tot bijna volwassen. Wij kregen vragenlijsten van tig lang en de inschrijving was ook erg ingewikkeld en probleem zoekend. Voor mij dan. Er wordt uitgegaan van de problemen die ouders ervaren met hun kinderen en hun gedrag. Daar kan ik zo slecht tegen. Wij zien de dingen die we bij onze zoon zien niet als problemen maar als uitdagingen. Ook is het een vraag om hulp. Zeker in de periode toen hij nog niet goed sprak. Hij vertoonde toen agressief gedrag (in hoeverre je van echt agressief  kunt spreken) en uitte zijn onmacht in slaan. Niet alleen op de muur, trap en deur maar ook op mij. Dat is gelukkig over. Dat is te danken aan Puk en de handvatten die wij onze zoon gaven om te kunnen omgaan met zijn frustratie. Wij willen er alles aan doen om deze periode niet terug te krijgen. Dat houd in dat er onderzoek gedaan moet worden naar het gedrag van onze zoon.

Het onderzoek

Kort geleden is onze zoon dan ook geobserveerd door een pedagogisch medewerkster en een kinderpsychiater. Ze hebben gekeken naar hoe hij is met ons, (mijzelf en manlief) en met de kinderpsychiater. Hij gedroeg zich gewoon zoals altijd en deed er nog een schepje bovenop. Vooral in het begin tijdens de kennismaking. Hij trok letterlijk alles uit de kast. We moesten de deur op slot doen anders smeerde hij hem naar de gang om daar alles te onderzoeken. Hij rende de observatie ruimte door en had weer eens geen rust in zijn kont. Gooide een bakje met speelgoed ondersteboven en was lekker zichzelf. Hij was zo enthousiast dat sommige signalen niet gevoeld werden en daardoor had hij een ongelukje. Helaas was ik een extra setje kleding vergeten maar gelukkig wonen we niet al te ver weg en kon ik het binnen 30 minuten ophalen. Dit deed ik in de tussentijd dat mijn man samen met zoonlief speelde en de kinderpsychiater.

Observatie

Als eerste mocht ik met mijn zoon spelen. Hier liet hij heel goed zien wat er gebeurt als er te veel en te plotseling veranderingen zijn. Ik weet ondertussen hoe ik hier mee om moet gaan en ik kreeg hem weer rustig. We kregen een boekje aangereikt en dat probeerde ik voor te lezen. Dat lukte aardig. Daarna kregen we kapla en daar mochten we mee gaan bouwen. Echt iets bouwen lukte hem niet want hij wist niet goed wat hij hiermee kon doen. Ik probeerde het te laten zien en dat ging een beetje. Daarna loste manlief mij af. (Op dat moment besloot ik dat er schone kleren moesten komen en overlegde ik hoeveel tijd ik had en dat was 30 minuten. Ik wist dat ik binnen deze tijd op en neer kon om dat te halen. Het was eigenlijk een onmogelijk dilemma maar we waren op de fiets en ik kon hem niet zo meenemen naar huis.)  Ondertussen speelde manlief met zijn zoon en hij was wat drukker dan bij mij. Hij kreeg weinig voor elkaar en alles moest veelal zoals zoonlief het wilde. Een puzzel met magneten lukte redelijk. De kinderpsychiater had leuk speelgoed mee gebracht waarbij hij op een bepaalde manier knoppen moest gebruiken om de diertjes uit hun boxen te laten komen. Ook nu moest alles weer op zijn manier.

eindgesprek van deze dag, tot volgende week.

Uiteindelijk kregen we het eindgesprek van deze dag. Ze waren het met ons eens dat we hulp zoeken en dat hij heel goed op zijn plekje zit bij Dikkie Dik. Een week en een dag na deze afspraak volgde de conclusie. Wij willen heel graag weten wat onze zoon “heeft” en wat wij kunnen doen om hem zo gelukkig mogelijk te maken. Ik geloof ook dat ze onze instelling wel heel prettig vinden. Wij willen kijken naar wat onze zoon nodig heeft en wij passen ons daar in aan als het echt nodig is. Wij hopen dan ook dat ze weten naar wat voor soort school hij het beste kan en met welke leeftijd hij naar school kan.

 

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekWelke school pas bij onze zoon? Zoals ik wel eens verteld heb mogen wij een bijzonder kind opvoeden. Bijzonder in de zin van hij is anders dan andere kinderen van zijn leeftijd. Om het soms wat duidelijker te maken zeg ik nog wel eens dat hij niet mee hobbelt in...Blogs die net even anders zijn