Vandaag is het 4 mei. Een lastige maar toch belangrijke dag. Het is Doden Herdenking. We herdenken de doden die gevallen zijn in de Tweede Wereldoorlog maar ook de doden die gevallen zijn in vredesmissies na de Tweede Wereldoorlog

Of zoals het 4 en 5 mei comité beschrijft:

Tijdens de Nationale Herdenking herdenken wij allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.’

Twee verschillende gezinnen twee verschillende generaties

Hier in huis is het soms lastig. De Tweede Wereldoorlog is misschien al wel heel lang gelden maar zowel mijn man als ik zijn niet piep jong. Ik ben bijna 40 en mijn man is 54. De ouders van mijn man hebben bewust de Tweede Wereldoorlog meegemaakt en mijn ouders zijn twee jaar later geboren. Mijn opa’s en oma’s hebben niet echt veel verteld en mijn ouders weten er nog minder van. De vader van mijn man is tewerk gesteld en heeft waarschijnlijk afschuwelijke dingen gezien. Hij is uit Polen gevlucht en terug naar huis gelopen waar hij zich schuil heeft gehouden. Dat is het enigste wat wij weten. Mijn man was bijna twee jaar toen zijn vader overleed dus hij heeft niets kunnen vragen aan zijn vader.

Mijn visie over de Tweede Wereldoorlog

Ik kan nu, in deze tijd, niet meer zeggen dat de Duitsers van toen allemaal slecht waren. Sommige waren dat beslist maar er waren ook mensen die geen keus hadden. Deze jongens en mannen moesten. Ook al waren ze het misschien niet eens met de oorlog. Als ik dan ook eens bedenk van de vele jaren van propaganda die nazi duitsland heeft gevoerd verbaasd het mij niet dat de burgers van Duitsland toen hun leiders geloofde. Toen was er geen internet en de pers zal ongetwijfeld aan banden gelegd zijn. Maar ook als je anders dacht was het gevaarlijk. Je kon je buren en vrienden niet vertrouwen. Stel dat ze je gingen verklikken. Waarschijnlijk begonnen de inwoners van Duitsland zich pas aan het eind van de oorlog echt te beseffen wat er allemaal buiten hun landsgrenzen mis gegaan is. Of althans toen het veel te laat was en er niks meer tegen te doen was als eenzame burger. Ik kan het deze mensen dan ook niet kwalijk nemen dat ze niet nagedacht hebben of dat ze geen actie durfden te nemen. Kijk maar bijvoorbeeld naar landen waar ook weinig vrijheid is.

Testen om te doden

Een paar weekjes geleden zag ik een documentaire (ik dacht national geografic) over wat er gebeurde met kinderen en volwassenen die verstandelijk “beperkt” waren en die een lichamelijke “beperking” hadden. In nazi duitsland waren ze niet welkom en maar goed voor één ding, allerlei testen waaronder om te zien hoe je snel van mensen af kunt komen. Mensen ja je leest het goed. Er werden speciaal mensen uitgezocht die voor deze mensen konden zorgen tot het tijd was voor de testen. Op deze manier kwamen de nazi’s er achter wat de goedkoopste methode was om van Joden, Reizigers (je kent ze beter als Zigeuners) Homoseksuelen, Jehova’s getuigen en waarschijnlijk nog veel meer bijzondere mensen af te komen. Kortom stond je wiegje op de verkeerde plek of was je wiegje bijzonder en anders dan had je pech.

Het nu van documentaires

Je kunt je afvragen wat het nu van al die documentaires is. Maar laten we eerlijk zijn. Hoeveel generaties geleden is het nu dat de Tweede Wereldoorlog geweest is en hoeveel weten we er van? Ik denk dat we ons soms te weinig beseffen in wat voor vrij deel van de wereld we leven. Ook beginnen we te vergeten wat er gebeurd is en hoe het allemaal kon gebeuren. De Tweede Wereldoorlog is veel groter geweest dan ik vroeger had gedacht. Het heeft veel meer invloed op de wereld gehad dan ik ook kon denken. Er zijn zo veel meer mensen en bevolkingsgroepen vermoord en geprobeerd uit te roeien. We zeggen altijd: Dit nooit meer. Toch gebeurt het nog steeds. Deze (afschuwelijke) documentaires laten mij zien dat er nog steeds overeenkomsten zijn. Ze laten mij ook zien dat wij het getroffen hebben door in dit deel van de wereld geboren zijn. Hier zijn mensen met een beperking (nog) welkom en heb je nog de vrijheid om anders te denken en te geloven.

Lichtpuntjes in een zwarte tijd

Zoals vele weten zijn er ook mensen geweest die wel de moed en mogelijkheden hadden om zich te verzetten tegen de nazi’s, ook in Duitsland. Zonder al deze moedige en dappere mensen hadden veel minder mensen deze afschuwelijke oorlog overleefd. Mensen die onderduikers opnamen in hun huis. Mensen die verzet pleegde en daarbij ook groot risico liepen. Mensen die aanslagen pleegde waardoor andere gered werden. Zo zijn er nog zo veel meer mensen die lichtpuntjes waren voor andere. Ik denk dat we dat ook niet mogen vergeten.

Blijf herdenken

Ik denk en vind dat het goed in om stil te blijven staan bij Dodenherdenking. We moeten ons blijven realiseren wat er kan gebeuren als we te veel luisteren naar discriminatie, geweld, terreur en superieure uitspraken. Ja je hebt vrijheid van meningsuiting en dat is een groot goed. Maar waar begint die en waar houd die op? Zolang je de ander er niet mee beledigt is het goed maar als je dat wel doet dan stopt daar jouw vrijheid van meningsuiting. Laten we vanavond stil staan bij de vrijheden die wij mogen beleven dankzij iedereen die voor die vrijheid zijn of haar leven heeft gegeven. Niet alleen hier en tussen 1940 en 1945 maar ook later.

 

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/05/vlag-half-stok.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/05/vlag-half-stok-150x150.jpgAnnemiekGastblogger Annemiek4 mei,5 mei,tweede wereldoorlogVandaag is het 4 mei. Een lastige maar toch belangrijke dag. Het is Doden Herdenking. We herdenken de doden die gevallen zijn in de Tweede Wereldoorlog maar ook de doden die gevallen zijn in vredesmissies na de Tweede Wereldoorlog Of zoals het 4 en 5 mei comité beschrijft: Tijdens de Nationale...Blogs die net even anders zijn