Zoals jullie in een vorig blog lazen hadden mijn man en ik een afspraak met de leidsters van onze zoon. Bij dit gesprek zat ook iemand die de weg in hulpverlenersland beter kent dan de leidsters. Ieder zo haar vak toch?

Een gesprek zonder zoonlief.

We waren er zoals gewoonlijk redelijk op tijd. Ietsje later dan ik zou wensen maar het was nog vroeg genoeg. Toen we rustig in de hal zaten kwam één van de leidsters al aangelopen om ons mee te nemen. N zei ons dat ze graag rustig met ons wilde praten zonder dat onze zoon er bij zou zijn. E zou in die tussentijd voor onze zoon zorgen. Ik was een beetje verbaasd maar we gingen wel mee. Mocht onze zoon echt om ons vragen zou E naar ons toe komen met zoonlief.

Het gesprek zelf

Toen we in het kantoor van H zaten begon N te vertellen wat hun was opgevallen en hoe het nu gaat met onze zoon op de groep. We zijn het met elkaar eens dat onze zoon grote vooruitgang heeft geboekt vanaf het moment dat hij daar kwam. Zowel thuis al op de groep.

Dit is allemaal vooruit gegaan:

  • Hij praat veel meer dan in het begin.
  • Hij vraagt mondeling om hulp.
  • Hij doet graag mee in de kring.
  • Hij is gelukkig en vrolijk.

 

Hier zijn wij allemaal heel erg blij mee. Toch zijn er een paar opvallende dingen aan onze zoon:

  • Zo zoekt hij weinig oogcontact met ons, zowel thuis als op de groep.
  • Pakt hij onze hand als hij iets gedaan wil hebben wat hij nog niet uit kan leggen. Dit is thuis en op de roep het geval .
  • Heeft hij moeite met overgangen als hij die niet helemaal verwacht. Dit komt het beste tot uiting op de groep. Ik zie ze zelf niet zo goed omdat ik het niet als overgang zie.
  • Hij kan heel erg in zijn spel zitten dat hij niets om zich heen merkt. Op de groep en thuis merken we dit.

Wat gaan we nu doen?

We hebben belangrijke dingen besproken en belangrijke beslissingen genomen. Met de hulp van N, E, en H gaan wij onze zoon aanmelden voor Karakter en Vroeghulp. Vroeghulp is er voor ons, als ouders, om de weg in hulpverlenersland voor onze zoon te vinden. Karakter is om zijn persoonlijkheid te onderzoeken. Waarom doet onze zoon zoals hij doet. Waarom heeft hij moeite met de dingen die ik zojuist heb opgenoemd. Als we duidelijk hebben wat er met onze zoon “aan de hand” is kunnen we verder kijken wat we moeten doen om hem gelukkig te houden. Gelukkig in de zin van dat hij lekker in zijn velletje blijft zitten en dat hij zich blijft ontwikkelen zoals we nu zien. Wij gaan mee met wat hij nodig heeft en we gaan niet mee met wat wij willen.

We kijken naar wat het beste is voor onze zoon.

We kregen weer eens het compliment dat we zo goed de keuzes maakten voor onze zoon. Niet twijfelen en alles inzetten wat nodig is. Ik zelf vind dat vreemd. Dat doe je toch? Ik bedoel je ziet toch dat je kind niet helemaal mee kan draaien, dan zoek je toch een manier waarop dat wel zal gaan, op zijn niveau! Nu moet ik wel vertellen dat we zelf wel tegen dingen hebben moeten knokken dus wellicht dat onze ervaring hier mee te maken heeft.

de beste plek voor onze zoon.

Er zijn een hoop vragen gekomen sinds onze zoon naar de peuterspeelzaal is gegaan. Er zijn ook hele goede dingen gebeurd toen hij uiteindelijk op zijn plekje kwam. Het heeft wel even geduurd eer ik onze zoon zonder huilen kon achter laten op de peuterspeelzaal maar het is wel gelukt. Met veel pijn en moeite van beide kanten. Ik hoor hem nog gillen als ik er nu over nadenk. Ik weet nog hoe het is om mij los te moeten worstelen en heel hard naar de deur te moeten lopen. Echt dat was geen pretje maar het is goed gekomen. Vandaag waren we zelfs zo ver dat hij niet ging huilen omdat ik er niet was. Hij ging zonder veel moeite mee met zijn juf en lief daar spelen terwijl wij een gesprek hadden. Toevallig staat er sinds een aantal dagen een leuk herrie ding in de hal en hij heeft het zo voor elkaar weten te krijgen dat die mee mocht. Juf E vertelde dat hij daar al een half uur mee aan het spelen was toen we hem op kwamen halen. Toen we hem ophaalde zat hij lekker op de bank (jas en tas in de aanslag) en was blij ons te zien. Gewoon blij. Hij huilde niet, maar zei gewoon mama, papa, klom van de bank af en we kregen een knuffeltje. Daarna moest de jas heel snel aan en we hadden geen tijd om fatsoenlijk gedag te zeggen want hij moest stel op sprong weg. Het had nu wel weer lang genoeg geduurd.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekZoals jullie in een vorig blog lazen hadden mijn man en ik een afspraak met de leidsters van onze zoon. Bij dit gesprek zat ook iemand die de weg in hulpverlenersland beter kent dan de leidsters. Ieder zo haar vak toch? Een gesprek zonder zoonlief. We waren er zoals gewoonlijk redelijk...Blogs die net even anders zijn