Hoe gaat het nu bij ons thuis?

De laatste dagen heb ik al weer wat geschreven maar nog niet over hoe het met mijn man gaat en hoe het gegaan is. Ik kan jullie eerlijk zeggen dat de weken ronduit slecht waren. Hij heeft drie kuren van chemotherapie gehad. Elke kuur duurde drie weken.
(Een chemotherapie kuur begint op dag één. De medicijnen gingen dan via een infuus in de bloedbaan. Dan was het zeven dagen niks en dan begon dag acht. Op deze dag kreeg mijn man weer via een infuus de medicijnen binnen. Van dag negen tot en met dag 21 was het bijkomen en dan begon het weer opnieuw.)
De eerste twee eerste kuren waren enorm zwaar voor hem. Hij wilde en kon eigenlijk nauwelijks wat eten en was meer ziek dan dat hij ook maar iets kon doen. Hij had veel pijn en lag heel veel op bed. Gelukkig had ik zijn bed naar beneden gehaald dus kon hij nog een beetje onderdeel zijn van het gezin. Al die tijd moest ik er voor waken dat hij voldoende voedingstoffen binnen kreeg en dat hij niet te nukkig reageerde op onze zoon. Ik moest dus ook onze zoon de juiste richting op sturen zodat hij papa niet te veel belastte. Dat was best wel lastig allemaal zeker als je bedenk dat onze zoon vaak niet goed begrijpt dat sommige dingen niet kunnen. Kortom het waren zware weken. Gelukkig kon de laatste kuur een beetje lichter waardoor de bijwerkingen minder heftig waren dan bij de eerste twee. Ik (en ook hij) merkte duidelijk verschil.

Het verschil tussen de zwaarste en de lichtere kuur.

Het verschil tussen de eerste en laatste kuren was de eetlust en de energie. Bij de eerste kuren kon mijn man nauwelijks wat eten binnen krijgen. Dit was dan ook de zwaarste kuur die er was. Zelfs de drinkvoeding was een discussie of hij het nu wel of niet moest hebben. Geen voeding betekende afvallen en dat kon natuurlijk ook niet. Hij woog aan het begin van dit traject zo’n 86 kilo en zakte op een slecht moment naar de 76 kilo terwijl hij bijna 2 meter is. Dit kwam omdat hij geen gewoon eten kon eten en omdat hij nog maar drie i.p.v. vier flesjes voeding per dag dronk. Dat veranderde dus en het ging weer naar vier per dag. De laatste en derde kuur was veel minder zwaar. Mijn man bleef vast voedsel eten en dronk daarnaast ook de drinkvoeding. Nadat deze kuur klaar was ging hij weer een beetje meer eten en hij kwam zelfs wat aan!! Wauw dat was heel goed om te horen en te zien. Hij ging zelfs een keertje naar buiten en op stap met zijn schoonmoeder. (juist ja mijn moeder) Die had het dus getroffen om opstap te gaan met een jonge kerel 😉 .

De bijwerkingen, wat een ellende.

Mijn man had en heeft echt wel wat bijwerkingen gehad.

  • Zo heeft hij al de hele kuur regelmatig last van oorsuizen. Dat is erg lastig want hij verstaat niet alles meer en in (kleine) groepen is het lastig om een gesprek goed te volgen.
  • Hij was erg misselijk maar kon gelukkig alles binnen houden. Dit komt mede door de medicijnen. Deze medicijnen tegen de misselijkheid werken op het braakcentrum in de hersenen en niet op de maag. Deze medicijnen die bij de chemokuur horen moeten het braakcentrum in de hersenen onderdrukken. Het is een ander soort misselijkheid.
  • De spieren van mijn man zijn enorm afgetakeld. Zijn benen zijn erg dun bijvoorbeeld. Dat moet dus ook weer opgebouwd gaan worden. Daarnaast heeft hij erg veel vet verloren. Nu zou je zeggen dat is niet erg maar wat als je al een normale lichaamsbouw hebt? Juist ja niet fijn dus.
  • Ook heeft hij het vaak koud. Daar werkt geen extra trui, broek of dekbed tegen. De thermostaat in huis heeft weken lang, dag en nacht, op 21 graden gestaan en nog had hij het koud als hij onder 2 dekbedden lag. Door de chemotherapie wordt je innerlijke thermostaat ontregeld en heb je het koud.

Even bijkomen en dan…

Nu we aan het einde van de kuren zijn komt de smaak terug en is de misselijkheid weg. Ook heeft mijn man weer zin om dingen te ondernemen en om stukjes te lopen. Net vroeg hij bijvoorbeeld of hij mijn fiets mocht lenen om lekker eten te halen. Ik vroeg hem of hij er al uit was geweest en hij besloot dat het toch beter was om dat (kleine) stukje te gaan lopen. Dit kost wel veel energie maar levert ook weer een klein beetje conditie op. Die zal hij nodig hebben als hij over korte tijd bestralingen gaat krijgen. Het zal waarschijnlijk 1 stap voorwaarts worden en 2 achterwaarts maar dan heb je wel die ene stap winst.

Heeft het wel geholpen??

Ja dat vraag je je af. Als iemand zo ziek is dan is de vraag van is dit het wel waard best wel eens gesteld. Na twee kuren werden er weer longfoto’s gemaakt en toen hoorden we gelukkig dat de foto’s lieten zien dat de tumor geslonken is. Dat was voor mij een hele opluchting. Natuurlijk was dit ook voor mij man zo. Kort geleden zijn er twee CT-scans gemaakt. De eerste was om te zien hoe ver de tumor gekrompen is en de tweede was om de positie van de bestraling te bepalen. Toen we maandagmiddag 20 november bij de longarts waren was hij meer dan tevreden. De tumor is goed geslonken. Dit hebben we ook gezien op de beelden van de CT-scan. Dit was en is een mooie opsteker. Nu is het afwachten wat de radiotherapie gaat doen.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger Annemiekchemo,chemokuur,chemotherapie,kanker,longkankerHoe gaat het nu bij ons thuis? De laatste dagen heb ik al weer wat geschreven maar nog niet over hoe het met mijn man gaat en hoe het gegaan is. Ik kan jullie eerlijk zeggen dat de weken ronduit slecht waren. Hij heeft drie kuren van chemotherapie gehad. Elke kuur...Blogs die net even anders zijn