Vanmorgen begon het lekker op tijd. Ik had mijzelf voorgenomen dat ik niet meer zo lang kon blijven liggen als op de dagen dat onze zoon naar Dikkie Dik gaat. Zoonlief lag nog een beetje te doezelen en ik ging naar beneden om voor het ontbijt te zorgen. Toen de tafel bijna klaar stond hoorde ik onze zoon rommelen. Zodra ik dat hoor moet ik zorgen dat ik boven kom anders wordt het aankleden een ware uitdaging. Gelukkig lag alles al klaar. Dan heb ik dus alles klaar liggen en dan ziet zoonlief een leuke trui die nog aan de waslijn hing. Die wilde hij dus aan. Gelukkig was deze droog dus kon het.

Vroegere tijden dan we gewend zijn.

Alles moet nu een beetje sneller dan eerst. Bij Dikkie Dik konden de kinderen tussen 8:45 en 9:00 uur binnen komen druppelen en als je en keertje te laat was dan was het geen grote ramp (maar wel storend). Nu was het echt wel zaak dat de kinderen tussen 8:30 en 8:40 in de klas waren en de ouders er weer uit waren. Het lesprogramma moet immers ook gaan beginnen. Het is dus echt even opschieten en goed op tijd de dag beginnen en vooral op tijd van huis vertrekken

 Op naar school

Zoonlief werd dus tussen 8:30 en 8:40 in de klas verwacht. We waren net klaar met eten en moesten gelijk op weg naar zijn nieuwe school. Ik heb zoonlief al regelmatig van te voren verteld dat hij naar een nieuwe school ging. Met de naam van de school erbij. We hebben ook al een keer in de klas gekeken en aan het begin van de week zijn we nog één keer geweest. Ik hoorde dan ook regelmatig dat we niet naar school gingen. Zoonlief noemde de naam van zijn nieuwe school, daar gingen we naar toe. Het zal er dus nog even in mogen slijten dat dit ook school is. Ook zei hij dat we onder het station gingen voor zijn school. Ja dat heb je er van als je dat een paar dagen eerder gedaan hebt en zoonlief vindt het leuk om met de trein te gaan.

 Op het schoolplein…..

Toen we aankwamen op zijn nieuwe school zag ik een paar bekende ouders en een kind die ik nog ken. Ik had hun al lang niet gezien. Het was moeilijk. Ik wilde eerst zoonlief binnen hebben. Als ik tijd en energie had om te praten zou ik dat doen. Tot één van de 2 mij aansprak. Wij hebben beide iemand verloren die heel dicht bij ons staat. Hoe gek het ook is het voelde wel even “goed” om deze ouder te zien en heel even een paar woorden uit te wisselen.

Een heen en weer schriftje

Ik had van te voren al een schriftje aangeschaft en gisteravond de eerste aantekeningen voor de juf van zoonlief gemaakt, dat heb ik deze ochtend weer aangevuld en zo is de juf goed up to date. Dit helpt hun weer om rekening te houden met zoonlief en gerichte vragen te stellen aan hem. Wel zo handig als het druk is met de kinderen in de klas te brengen. Het was maar goed dat ik dit gedaan heb want dat schriftje was echt nodig. Ik heb niks kunnen vertellen omdat ik zo de klas uit gegaan ben. Ik heb nu dus ook met de juf afgesproken dat we dit voorlopig maar even zo gaan doen.

Zonder René…..

Tja en dan breng ik mijn zoon naar binnen, alleen. Ik breng hem zonder zijn vader naar binnen. Als René nog geleefd had dan hadden we dit samen gedaan. Dan zou hij tussen mama en papa naar binnen gestapt zijn en hadden we hem samen in de klas gebracht en waren we samen weer naar huis gegaan. Misschien waren we samen even wat gaan drinken en bedenken van, wat wordt onze knul al groot. Nu echt naar school. We hadden foto’s gemaakt en we waren trots gewest. René had wel meer dan een paar tranen gelaten. Ik had dat niet gedaan want zo ben ik niet. Als René nog gewerkt had dan had hij vrij genomen, waarschijnlijk de hele dag. We hadden de uren van de klok weg gekeken tot het moment dat we hem weer konden ophalen.

Allen in de klas brengen

Nu heb ik onze zoon alleen de klas ingebracht. Ik maakte zijn tas leeg en wilde zijn spullen opbergen. Dat liep alleen even anders dan ik had gedacht. Onze zoon klampte zich namelijk vast aan mij en hield mij stevig vast aan mijn benen. Dit ken ik van hem. Het is dan belangrijk dat ik zo snel mogelijk afscheid neem en niet omkijk en naar huis ga. Hoe moeilijk dit ook is. Doe ik dat niet dan maak ik het voor hem heel erg moeilijk. Ik roep dus zijn juf en vraag of zij het over wil nemen. Ik vertelde heel kort wat belangrijk was (zijn spullen en zijn schriftje) en ik vertrok. Ik was dan ook blij dat ik van te voren alles opgeschreven heb wat belangrijk was voor zijn juffen. Zo hoef ik niks te vertellen en hebben ze toch de belangrijke informatie die nodig is voor deze dag.

Zoonlief ophalen

Zo langzaam maar zeker werd het tij om onze zoon op te halen. Ik ging naar school en het hoge hek was nog afgesloten. Als ik dat zo zie is dat het wel heel erg hoog. Zo hoog dat geen ouder er overheen kan kijken maar ook zo hoog dat geen kind er makkelijk over heen kan klimmen. Het is wel gek om dat zo te zien en te realiseren dat de kinderen achter zo’n hoog hek zitten. Toch is het denk ik ook wel voor hun eigen veiligheid. Je wilt immers niet dat er een kind ontsnapt en het zou mij niks verbazen als er kinderen tussen zitten die gewoon over een laag hek klimmen om er vandoor te gaan.

Daar komt hij!

Toen ging het hek open en een paar minuten later kwam ook zoonlief naar buiten. Aan de hand van zijn juf, met zijn capuchon op zijn hoofd zag ik hem aankomen. Ik hoorde dat het heel goed gegaan was en dat hij lekker meedraaide in de klas, vandaag. Hoe het de komende dagen zal gaan is even afwachten. Ook gaf zijn juf mij een compliment, zij vond het zo knap dat ik onze zoon losmaakte en aan haar gaf. Dat ik heel snel de klas uitliep en de spullen liet staan zonder ze even opruimde. Ik was weer verbaasd dat ze mij daar een compliment over gaf. Ik weet hoe ik moet handelen in dit soort situaties en dat het niet helpt om tijd te rekken maar dat het dan juist moelijker wordt voor hem.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/06/lego-dinosaurus-2-e1524945697953.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2017/06/lego-dinosaurus-2-e1524945697953-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekVanmorgen begon het lekker op tijd. Ik had mijzelf voorgenomen dat ik niet meer zo lang kon blijven liggen als op de dagen dat onze zoon naar Dikkie Dik gaat. Zoonlief lag nog een beetje te doezelen en ik ging naar beneden om voor het ontbijt te zorgen. Toen de tafel...Blogs die net even anders zijn