Laatst las ik een blog van een moeder die moeite heeft met de borstvoeding voor haar kind. Vaak reageer ik daar op met mijn verhaal in mijn achterhoofd. Deze keer kreeg ik een reactie terug, van een ander dan de schrijfster van dat blog, waar ik best boos om werd. Ik zou wel voldoende voeding gehad hebben voor mijn zoon en ik zou voldoende bouwstoffen in mijn voeding gehad hebben. Nu draai ik al even mee op die site en heb over dit thema al eens het een en ander verteld. Toch wil ik nu eens mijn frustratie uiten.

Een te hoog bilirubine gehalte

Om gelijk mijn hele bevallingsverhaal te vertellen vind ik wat ver gaan. Als ik vertel dat ik bijna drie dagen bezig geweest ben en nogal gesloopt was toen ik een keizersnee onder narcose kreeg lijkt mij dat voldoende om te beseffen dat de bevalling een aardige aanslag was op mijn uithoudingsvermogen. Ik kreeg de voeding niet op gang. Mijn zoontje werd geler en geler. Het bilirubine gehalte werd steeds hoger en het ging niet omlaag. Elke keer bij het bloedprikken, via een hielprikje, hoorde ik dat het niet goed zat.

borstvoeding die niet op gang komt

Ik begon mij zorgen te maken. Die hormonen waren ook niet goed om juiste keuzes te maken en helaas hielp het ziekenhuis ook niet echt hiermee. Ik kreeg een melkmachine kolfapparaat op mijn kamer en ik kon gaan kolven. Elke keer als er een paar druppeltjes uit kwam waren ze enthousiast. Dat was al heel veel hoor… Ik begon het te wantrouwen. Dat bleek achteraf niet onterecht. Mijn mannetje van bijna 9 pond begon veel af te vallen en begon een kritieke grens te bereiken. Ik moest ook vrágen om een flesje voeding voor mijn zoontje. Op het moment dat ik met ontslag mocht kregen wij de keuze, je mag naar huis met een pak voeding onder je arm of je blijft nog even hier. We zijn naar huis gegaan met inderdaad letterlijk een pak voeding onder onze arm. Ook kwam er een kolfapparaat in huis om de voeding op gang te krijgen. Echt veel was het nog steeds niet en ik voelde ook niet dat er voeding uit mijn borsten kwam. Later voelde ik een beetje maar niet veel. Toen we thuis waren is met de hulp van de kraamzorg ons zoontje langzaam op gewicht gekomen. Langzaam ging hij van het geel zien af. Echt zijn hele lijfje zag geel. Elke keer kreeg hij bijvoeding na elke keer als ik hem aangelegd had. Toch heb  ik op dag 10 besloten dat het beter was voor mij om te stoppen met borstvoeding. Niemand heeft mij gezegd dat het mogelijk zou kunnen zijn dat ik te weinig had. Niemand heeft mij geholpen bij deze loodzware beslissing. Ik heb mij schuldig gevoeld en er om gehuild. Het deed zoveel pijn.

Waarom dan toch stoppen met borstvoeding?

Ik ben om meerdere redenen gestopt met borstvoeding. Als eerste ik had niet voldoende voeding. Ik kan daar lang of kort over praten maar het was helaas zo. We zagen onze zoon ook in gewicht aankomen zodra ik ging bijvoeden met een flesje en kunstvoeding. Maar hemel wat een gedoe was dat. Dat rekenen van hoeveel kan ik klaar maken, zal je genoeg binnen krijgen nu? Gaat het wel goed komen? Al die vervelende onzekerheid dat was niet goed voor mij.
Daarnaast heb ik ook Neurofibromatose type 1 (NF1). Onder de invloed van hormonen kan de NF1 veranderen. Het was voor mij dan ook verstandiger om te zorgen dat mijn hormoonhuishouding tot rust kwam. Ook is er een kans dat fibromen in mijn borstweefsel zit. Dat is nooit onderzocht maar ik ga er vanuit dat het wel mogelijk is.

Rust en voldoende voeding

Nadat ik gestopt ben met de borstvoeding kwam het allemaal in een rustiger vaarwater wat heel goed was voor zowel mij als mijn zoontje. Hij dronk gulzig zijn flesje leeg en had genoeg na een fles. Zo fijn dat het zo ging. Wat wel lastig was is dat als hij honger had het hele huis wakker gilde. goed bij wijze van spreken want we zijn maar met z’n drietjes en papa die slaapt zo vast dat je heel erg je best moet doen om die wakker te krijgen. Ik denk wel dat het regelmatig buiten te horen geweest is 😉 .

Wat ik eigenlijk ook met dit blog wil zeggen is dat je met een paar zinnen niet een heel verhaal kunt krijgen van iemand. Iemand reageert uit (in dit geval) haar ervaring met de beste bedoeling. Ga daar dan niet eigenwijs zomaar wat onder roeptoeteren. Dat kan soms heel erg kwetsend zijn.

http://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-575x1024.jpghttp://www.krachtigemoeders.nl/wp-content/uploads/2016/10/IMG_20161030_222755-e1477907989374-150x150.jpgAnnemiekGastblogger AnnemiekLaatst las ik een blog van een moeder die moeite heeft met de borstvoeding voor haar kind. Vaak reageer ik daar op met mijn verhaal in mijn achterhoofd. Deze keer kreeg ik een reactie terug, van een ander dan de schrijfster van dat blog, waar ik best boos om...Blogs die net even anders zijn